De week van Stel | 12

Jongens, wat. een. week. Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen met schrijven – óf ik wel wil schrijven. Niet vanwege the act of writing itself, maar omdat ik bang ben de situatie niet te kunnen vangen. Omdat ik niet weet hoe ik in hemelsnaam de ernst en de bijbehorende gevoelens van deze situatie in woorden kan vatten. Ik weet het allemaal even niet. En ik verwacht dat ik daarin zeker niet de enige ben. Toch ga ik proberen over te brengen hoe ik vorige week beleefd heb. Deze keer ook met wat foto’s, trouwens. Zijn jullie stiekem een klein beetje trots op mij? 
(meer…)

Lees verder

Een brief aan het Coronavirus

Hé Corona. Ja, jij. Klein, godvergeten ‘piep’ onderkruipsel dat je d’r bent. Ik ben eigenlijk helemaal niet blij om kennis met je te maken, maar ik heb je toch wel wat te zeggen. Geen idee of je me kunt verstaan. Of je nu dichtbij bent, of nog ver weg. Ver weg genoeg. Misschien heb ik je al onder de leden. Misschien zwerf je hier al door mijn (gloednieuwe) huisje. Ik zou willen dat ik je kon zien; dat wij je konden zien. Dan was het zoveel makkelijker om je te vermijden, namelijk. (meer…)

Lees verder

De week van Stel | 11

Ik ben een drama als het neerkomt op foto’s maken van mijn leven. Ik vergeet het simpelweg. Althans, dat is optie één. Optie twee is dat ik gewoon niet tevreden genoeg ben over de foto en denk: “Joe, laat maar zitten”. Daarom ben ik zo’n beetje de minst geschikte persoon om een fotodagboekje van elke week bij te houden. Toch vind ik dat principe echt héél erg leuk. Balen, dus. Grapje natuurlijk – ik ga het gewoon op mijn eigen manier proberen. Vandaar: de week van Stel! (Met heel binnenkort hier en daar een foto: beloofd!) (meer…)

Lees verder

Dankjewel; bij jou voelde ik mij thuis

Weet je het nog, een stuk of acht jaar geleden? Ik bracht jou mijn allereerste bezoekje. Ik weet nog precies wat ik aan had. Een rood shirtje en een lichte, verschoten korte jeans short met gaten. Mijn haar zat in een knot, mijn zonnebril op mijn neus. Samen met mijn vriendinnen was ik op mini vakantie. Wat we in hemelsnaam op een camping in Rijnsburg moesten? Wij kunnen het ons ook niet meer herinneren. Je was dichtbij, dus kwamen we naar je toe – met de fiets. Nooit had ik toen durven dromen dat ik een jaar of twee later een stuk langer op bezoek zou komen. (meer…)

Lees verder
Sluit Menu