Wie schrijft, die blijf.. eh, verdwijnt steeds?

Het begint te knagen zodra mijn bips de stoel raken. Ik kan mijn best doen het te negeren, maar ik kies ervoor dat niet te doen. Nee, not this time. Met mijn laptop op mijn schoot geplant luister ik naar de vrolijke stem van de conducteur. De komende veertig minuten zijn van mij en mijn rikketikkende vingers op het toetsenbord. Schrijven – ja. Gewoon, weer even zoals vroegah. Vroegah, toen ik zo’n beetje elke heen- en terugreis naar waar ik dan ook heenging spendeerde aan het schrijven van blogjes. Waar is die tijd gebleven?! Ik begin me af te vragen of mijn schrijfzin en/f inspiratie ook gezellig in 2014 is gebleven. Zou kunnen. Wat denk jij? (meer…)

Lees verder

Als je even vastgelopen bent

Ken je dat gevoel? Je bent on a roll; helemaal lekker bezig. Je voelt je gemotiveerd en trots op de dingen die je overwint, bereikt en behaalt. Je doet je best op alle gebieden van het leven. Totdat het ineens niét meer zo lekker loopt. Sterker nog: het lijkt wel alsof niks meer ‘loopt’. Je wil wel, maar hebt geen idee welke kant dan op. Hoe doe je dat ook alweer: vooruit bewegen? Je kijkt terug en bent ineens niet zo tevreden meer over alles wat je de afgelopen tijd bereikt hebt. Waar je eerst trots was, is het nu bij lange na niet genoeg geweest. Je wilt vooruit, maar voelt je geblokkeerd. Alsof er een grote onzichtbare muur voor je neus staat, waar met geen mogelijkheid een gat in te meppen is. Vastgelopen, dat ben je. (meer…)

Lees verder

Heeeee, daar ben ik weer (eens)

Ha, kennen jullie dat verhaal van de vrouw die zichzelf beloofde weer meer te gaan bloggen en dat dus ook vrolijk deed? Nee, ik ook niet. Maar, de meid heeft zichzelf weer eens achter haar digitale schrijftafel gehesen. Thee erbij, muziekie aan – je kent het wel. Ik heb geen idee waar ik over wil kletsen, maar laten we er maar op vertrouwen dat mijn vingers nog weten hoe het moet. En dat mijn hoofd wat leuke fratsen weet te bedenken om op dit digitale papier los te laten. Ja. (meer…)

Lees verder

Angstig. Ik. Ja.

Wisten jullie al dat ik last heb van angst? Nee, ik eigenlijk ook niet. Althans, ik weet wel dat ik al mijn hele leven bovengemiddeld bang ben voor dingen, maar dat ik eigenlijk al jaren rondloop met (at times succesvol onderdrukte) anxiety? Dat wist ik niet. Dat heb ik mij eigenlijk de afgelopen maanden pas écht gerealiseerd. Vliegangst, autorijden intens spannend vinden, het OV niet per se comfortabel vinden, niet in heel kleine ruimtes durven zijn met veel mensen, niet tegen bloed of pijn kunnen, bang zijn om flauw te vallen (been there, done that for many times), altijd bang zijn dat je ziek wordt of bent – tsja, dan ben je angstig of heb je veel angsten. Maar, ik voel mij daarnaaast ook eigenlijk altijd opgejaagd. Alsof mij elke dag iets ergs gaat overkomen; ik elke dag gevaar loop. Alsof ik constant klaar moet staan om heel hard weg te kunnen rennen. Zo voel ik mij eigenlijk bijna altijd, maar ik denk dat ik er gewoon gewend aan ben geraakt. Maar, inmiddels weet ik: zo hoor ik mij niet te voelen. Dat hoeft niet. Ik hoef niet altijd zo on high alert te staan. (meer…)

Lees verder
Sluit Menu