Ik “deeldurf”. Ja, echt. Eindelijk.

Met volle angst vooruit – dat is mijn nieuwe motto. Althans, nieuw; ik heb wel vaker die fases gehad. Van die heldhaftige periodes waarin ik denk: “Ik kan de wereld aan, let’s go!”. Dan stap ik bijvoorbeeld weer achter het stuur of vlieg ik ergens naartoe. Ook in die situaties sta ik oog in oog met angst, maar hé, I can handle it. Iets wat feitelijk veel minder eng is dan autorijden en in een vliegtuig stappen? Een Instagram account aanmaken voor Schrijfstel. Toch was dat een to do-tje dat al vrij lange tijd werd geblokkeerd door mijn lieftallige fear thoughts: “Ha, wie zit er nou op jou te wachten?”, “Wat ga je delen dan?”, “Dan moet je ook wel foto’s van jezelf gaan plaatsen hè”, “Men zal je wel een pretentieuze amateur vinden”, “Er zijn er al honderden die dit doen – en vast ook veel beter dan jij.” (meer…)

Lees verder

Hop, er dwars doorheen meid – gaan!

Dat zei ik tegen mijzelf. Net. Drie seconden geleden. Want soms ben je zelf degene die jou moet vertellen waar het op staat. I needed to hear this, dus sprak ik het maar hardop uit. Ook een manier, toch? Want boy oh boy wat zit mij te ergeren aan al deze online ellende. Welke ellende wil jij weten? Nou, werp éven een blik op mijn laatst geplaatste foto’s hiero, op dit stukkie interwebs. In alle waarschijnlijkheid gaat de halve wereld mij vertellen dat het ‘HaRstIkke Leuk ToCH?!!” is, maar nee mensen – nee. Dat is niet hoe deze meid erover denkt. Ik zit ont-zet-tend te balen van het feit dat ik zoveel potentie zie en voel, maar het nergens tot uiting weet te brengen. ARGH..  (meer…)

Lees verder

Autorijden, het is en blijft een ding

Ik heb er vast en zeker al weleens over geschreven, over mijn held-op-sokken-schap wat autorijden betreft. In 2015 behaalde ik, wonder boven wonder zo voelt dat nu, in één keer mijn rijbewijs. In het begin vond ik het razend interessant en pakte ik graag de auto. Such freedom! Maar, zo langerzamerhand kreeg ik steeds meer kriebels tijdens het rijden. En voorafgaand aan het rijden. En na het rijden. Oftewel: ik creërde een grote drempel in mijn hoofd. Inmiddels meer een berg. En laat ik nou vandaag weer achter het stuur kruipen.  (meer…)

Lees verder

Home is where.. Ja, waar eigenlijk? (Met foto’s!)

Al een jaar. Ja, echt. Al een jaar woon ik in Gouda, in mijn eigen huurstudiootje van bij elkaar zo’n 38 m2. Helemaal van mij. In mijn up. Me, myself and I. Alleen maar mijn spullen, alleen maar mijn rommel, alleen maar mijn afwas, alleen mijn haren in het doucheputje, alleen maar mijn keukenspulletjes die ik per ongeluk kan slopen omdat ik geen geduld heb tijdens het bereiden van maaltijden. Iets waar ik stiekem best naar uit kon kijken toen ik nog in Leiden woonde met mijn twee roomies (hoe gek ik ook op ze was). Vorig jaar maart verhuisde ik, vrij halsoverkop wel, naar Gouda. Pre-cies voordat Tante Cor ons met haar gezelschap verblijdde (ahum, not). Wat begon als witte, lege ruimte, werd langzaamaan een echt huisje. Kleurtjes op de muur, kapstok in de gang, gordijnen voor de ramen en elk hoekje en gaatje bezaaid met kaarsjes en plantjes. Ja. Home sweet home. Toch? (meer…)

Lees verder
Sluit Menu