Honderd ideëen, nul actie. Tot nu.

Weet je wat nou zo gek is? Normaalgesproken gooide ik het er hier gewoon uit. Alles. Hup, zo op digitaal papier. Sterker nog: ik las mijn eigen schrijfsels niet eens altijd na. Maar, nu ik out there heb gegooid dat ik over een paar maanden als een heuse tekschrijfster aan de slag wil (naast mijn baan, that is), heb ik het gevoel dat ik er niks meer van bak. Je wilt niet weten hoe vaak ik deze inleiding nu al heb geschreven. Echt niet. Toch besloot ik het maar ‘gewoon’ op mijn manier te doen. Zoals ik dat al meer dan tien jaar doe, overigens. Dus, nou, newsflash: Ik ga ondernemen! (meer…)

Lees verder

Ik “deeldurf”. Ja, echt. Eindelijk.

Met volle angst vooruit – dat is mijn nieuwe motto. Althans, nieuw; ik heb wel vaker die fases gehad. Van die heldhaftige periodes waarin ik denk: “Ik kan de wereld aan, let’s go!”. Dan stap ik bijvoorbeeld weer achter het stuur of vlieg ik ergens naartoe. Ook in die situaties sta ik oog in oog met angst, maar hé, I can handle it. Iets wat feitelijk veel minder eng is dan autorijden en in een vliegtuig stappen? Een Instagram account aanmaken voor Schrijfstel. Toch was dat een to do-tje dat al vrij lange tijd werd geblokkeerd door mijn lieftallige fear thoughts: “Ha, wie zit er nou op jou te wachten?”, “Wat ga je delen dan?”, “Dan moet je ook wel foto’s van jezelf gaan plaatsen hè”, “Men zal je wel een pretentieuze amateur vinden”, “Er zijn er al honderden die dit doen – en vast ook veel beter dan jij.” (meer…)

Lees verder

Hop, er dwars doorheen meid – gaan!

Dat zei ik tegen mijzelf. Net. Drie seconden geleden. Want soms ben je zelf degene die jou moet vertellen waar het op staat. I needed to hear this, dus sprak ik het maar hardop uit. Ook een manier, toch? Want boy oh boy wat zit mij te ergeren aan al deze online ellende. Welke ellende wil jij weten? Nou, werp éven een blik op mijn laatst geplaatste foto’s hiero, op dit stukkie interwebs. In alle waarschijnlijkheid gaat de halve wereld mij vertellen dat het ‘HaRstIkke Leuk ToCH?!!” is, maar nee mensen – nee. Dat is niet hoe deze meid erover denkt. Ik zit ont-zet-tend te balen van het feit dat ik zoveel potentie zie en voel, maar het nergens tot uiting weet te brengen. ARGH..  (meer…)

Lees verder

Autorijden, het is en blijft een ding

Ik heb er vast en zeker al weleens over geschreven, over mijn held-op-sokken-schap wat autorijden betreft. In 2015 behaalde ik, wonder boven wonder zo voelt dat nu, in één keer mijn rijbewijs. In het begin vond ik het razend interessant en pakte ik graag de auto. Such freedom! Maar, zo langerzamerhand kreeg ik steeds meer kriebels tijdens het rijden. En voorafgaand aan het rijden. En na het rijden. Oftewel: ik creërde een grote drempel in mijn hoofd. Inmiddels meer een berg. En laat ik nou vandaag weer achter het stuur kruipen.  (meer…)

Lees verder
Sluit Menu