Ineens ga ik verhuizen

Ineens? Jup, vrij plotseling. Op zaterdag 25 januari schreef ik me in bij een project voor stadsloft-achtige-studio’s, die maandag erop kreeg ik een mailtje en de daarop volgende vrijdag ging ik kijken. Je raadt het al: ik was helemaal verliefd en wilde het net vernieuwde studio appartementje graag betrekken met al mijn frutsels, rommeltjes en prularia. Ik stuurde alle benodigde documenten (en dat zijn er een hele hoop!) die kant op en vanaf dat moment was het een kwestie van wachten. En hopen. En nog meer wachten. En ontzettend zenuwachtig zijn. Ik was namelijk niet de enige die interesse had, uiteraard. I mean, ik weet niet of jullie enig idee hebben van de huizenmarkt (zowel particuliere huur als koop) at the moment, maar erg makkelijk gaat het allemaal niet (meer…)

Lees verder

Die eerste woorden

Een meisje met haar knot, genietend van de ene grote beker groene thee na de andere. Met sprankelende ogen en vingers vol enthousiasme tikt ze erop los. Dag in, dag uit. Er is geen moment waarop ze niet zou willen schrijven, dat meisje met haar knot. Being me, uiteraard. Er zijn dus echt tijden geweest dat ik overal over kon schrijven; ongeacht het moment. Het was heel simpel: ik plantte een laptop voor mijn neus, opende mijn blog dashboard en de woorden stroomden zó uit mijn vingers. Soms ging ik er niet eens bij zitten; dan had ik alleen de WordPress app op mijn telefoon maar nodig om het ene na het andere artikel te fabriceren. Kortom: schrijven was zo’n beetje mijn lust en mijn leven te noemen. Het verpakken van mijn gedachten in zelf gekozen woorden, die dan samen weer zinnen vormden, was één van de dingen die ik het liefste deed. Toch ben ik die passie ergens onderweg kwijtgeraakt. (meer…)

Lees verder

Zit ze hoor, hoog in de lucht!

Zit ik weer hoor – in een vliegtuig! En ja, dat is en blijft toch altijd ergens een ding voor deze miep. Deze keer zaten mijn ouders weer naast me en kon ik de hand van mijn vader fijn knijpen. Mam lag al te slapen voordat de motoren waren gestart, hihi. Ik heb altijd bewondering voor mensen die in een vliegtuig stappen alsof ze even tien minuutjes met de bus naar een naastgelegen dorpje moeten (kuch mijn vader kuch). Hij heeft zijn hele leven ontzettend veel en ver gevlogen. Dat hij nou niet éven een kind op de wereld heeft gezet met diezelfde travel ease? Is mij ook een raadsel jongens, echt. (meer…)

Lees verder
Sluit Menu