De planning voor mijn ‘uppie-avontuur’

Uppie-avontuur? Echt? Jep, ze gaat weer eens een paar dagen alleen op pad. Het heeft even geduurd, maar ein-de-lijk heb ik een moment én een plek gevonden waar ik even een paar dagen kan focussen op niemand minder dan mij, mijzelf en ik. En of ik daar zin in heb? Understatement. Overigens is dit er eentje van mijn 21 for 2021 lijstje, dus dat is OOK nog eens leuk. Wist je trouwens dat ik er daarvan, ondanks Miss Rona en het roet dat ze strooit, al best wat dingetjes heb af kunnen tikken? Best een fijn gevoel I must say. Maar goed, we gingen het nu eventjes hebben over mijn daagjes naar Wijk aan Zee. (meer…)

Lees verder

Je eigen succes niet durven erkennen

Pling. Een drietal mailtjes verschijnt afgelopen vrijdagmiddag in mijn mailbox. ⁠”O ja, helemaal vergeten”, spreek ik hardop uit. Die dag zou ik het resultaat van een opdracht voor mijn opleiding terugkrijgen. ⁠Met zweterige handjes besluit ik het betreffende mailtje aan te klikken. ⁠Geheel overdonderd staar ik naar mijn scherm. ⁠Ik neem twee seconden om de inhoud op me in te laten werken en bel dan direct mijn moeder. ⁠”Mam, mam, mam, ik heb wéér het hoogst aantal punten gehaald!” schreeuw ik praktisch uit. ⁠Na een mini dansje via de telefoon, probeer ik mezelf weer rustig te krijgen. (meer…)

Lees verder

Honderd ideëen, nul actie. Tot nu.

Weet je wat nou zo gek is? Normaalgesproken gooide ik het er hier gewoon uit. Alles. Hup, zo op digitaal papier. Sterker nog: ik las mijn eigen schrijfsels niet eens altijd na. Maar, nu ik out there heb gegooid dat ik over een paar maanden als een heuse tekschrijfster aan de slag wil (naast mijn baan, that is), heb ik het gevoel dat ik er niks meer van bak. Je wilt niet weten hoe vaak ik deze inleiding nu al heb geschreven. Echt niet. Toch besloot ik het maar ‘gewoon’ op mijn manier te doen. Zoals ik dat al meer dan tien jaar doe, overigens. Dus, nou, newsflash: Ik ga ondernemen! (meer…)

Lees verder

Ik “deeldurf”. Ja, echt. Eindelijk.

Met volle angst vooruit – dat is mijn nieuwe motto. Althans, nieuw; ik heb wel vaker die fases gehad. Van die heldhaftige periodes waarin ik denk: “Ik kan de wereld aan, let’s go!”. Dan stap ik bijvoorbeeld weer achter het stuur of vlieg ik ergens naartoe. Ook in die situaties sta ik oog in oog met angst, maar hé, I can handle it. Iets wat feitelijk veel minder eng is dan autorijden en in een vliegtuig stappen? Een Instagram account aanmaken voor Schrijfstel. Toch was dat een to do-tje dat al vrij lange tijd werd geblokkeerd door mijn lieftallige fear thoughts: “Ha, wie zit er nou op jou te wachten?”, “Wat ga je delen dan?”, “Dan moet je ook wel foto’s van jezelf gaan plaatsen hè”, “Men zal je wel een pretentieuze amateur vinden”, “Er zijn er al honderden die dit doen – en vast ook veel beter dan jij.” (meer…)

Lees verder
Sluit Menu