Je eigen succes niet durven erkennen

Pling. Een drietal mailtjes verschijnt afgelopen vrijdagmiddag in mijn mailbox. ⁠”O ja, helemaal vergeten”, spreek ik hardop uit. Die dag zou ik het resultaat van een opdracht voor mijn opleiding terugkrijgen. ⁠Met zweterige handjes besluit ik het betreffende mailtje aan te klikken. ⁠Geheel overdonderd staar ik naar mijn scherm. ⁠Ik neem twee seconden om de inhoud op me in te laten werken en bel dan direct mijn moeder. ⁠”Mam, mam, mam, ik heb wéér het hoogst aantal punten gehaald!” schreeuw ik praktisch uit. ⁠Na een mini dansje via de telefoon, probeer ik mezelf weer rustig te krijgen. (meer…)

Lees verder

Honderd ideëen, nul actie. Tot nu.

Weet je wat nou zo gek is? Normaalgesproken gooide ik het er hier gewoon uit. Alles. Hup, zo op digitaal papier. Sterker nog: ik las mijn eigen schrijfsels niet eens altijd na. Maar, nu ik out there heb gegooid dat ik over een paar maanden als een heuse tekschrijfster aan de slag wil (naast mijn baan, that is), heb ik het gevoel dat ik er niks meer van bak. Je wilt niet weten hoe vaak ik deze inleiding nu al heb geschreven. Echt niet. Toch besloot ik het maar ‘gewoon’ op mijn manier te doen. Zoals ik dat al meer dan tien jaar doe, overigens. Dus, nou, newsflash: Ik ga ondernemen! (meer…)

Lees verder
Sluit Menu