Als je hart op hol slaat

Als je hart op hol slaat

Kijk, het had nou leuk geweest als er een schrijfsel zou volgen over head over heels verliefd worden. Op iets, op iemand, op een plek – maakt niet uit. Ook dan slaat je hart op hol, toch? Al dan niet letterlijk. Al ben ik nog zo verliefd op de logeerkat van mijn buurmeisje en nog steeds hotel de botel als ik mijn houten eettafel in mijn huisje zie staan: dit schrijfsel gaat over minder leukere ervaringen met mijn geliefde rikketik.

“Oh, dat doet elk jong en gezond hart”

Ik was ongeveer zeventien toen ik het voor het eerst voelde. Zat op de fiets, had een beetje haast, was met mama aan het bellen, haalde verkeerd adem.. Geen idee waar het precies door kwam, maar het leek alsof mijn hart er heel even mee stopte. Mijn adem stokte en helemaal in paniek probeerde ik mama uit te leggen wat ik zojuist gevoeld had. Mama legde uit dat ze dat ook weleens had; niks aan de hand. In de jaren die daarop volgden, voelde ik het heel af en toe zomaar. Uit het niks. Ik doopte deze narigheden om tot ‘fladders’. Dit woord gebruikte ik ook toen ik in die tijd bij de praktijk ondersteunend hulpverlener zat. Zij legde mij uit dat een jong, gezond hart wel vaker een slag over lijkt te slaan. Niks aan de hand; hoor er allemaal bij. Oké dan. 

Je voelt ‘m al aankomen..

Afgelopen februari voelde ik weer zo’n gekke fladder. Niks geks; ik was het immers gewend. Maar, hm, dit waren er wel heel veel achter elkaar. Lichtelijk in paniek deed ik de ene ademhalingsoefening na de andere, hopend dat het weg zou trekken. Ik begon te zweten, voelde me niet lekker en was vooral erg bang. Wat nu als er iets mis is met mijn hart? Na een aantal uur duimen dat het vanzelf weg zou gaan, liep ik lichtelijk wanhopig naar mijn huisgenootje. Samen belden we de HAP. Als het de dag erna nog niet over was, moest ik weer terugbellen. So I did. De dag erna wilden ze me toch even zien, dus ging ik samen met mijn andere huisgenootje naar het LUMC. Eenmaal daar begon de achtbaan. 

Voor het eerst in het ziekenhuis

De huisarts belde toch eventjes de cardiologie, en die wilden mij graag ‘even checken’. Met een rolstoel (want je mag dan niet meer lopen, just in case het foute boel met je is) en een spoedlift werd ik naar de Eerst Hart Hulp gehobbeld. Eenmaal daar lag ik voor ik het wist aan de hartmonitor en werd mijn bloed geprikt. Dat laatste was echt mijn grootste angst, maar door alle adrenaline en de lieve verpleegster die in één keer goed prikte, heb ik dan prima overleefd – zelfs zonder flauw te vallen. Ik heb uiteindelijk de hele dag in het LUMC gelegen (want er ging wat mis met het eerste bloedonderzoek, dus ze moesten extra buisjes hebben, etc.). Uiteindelijk kwam de cardiologe mij vertellen dat ik hiermee gewoon naar huis kon gaan nu, maar dat ze wel graag verder onderzoek wilden doen. 

Dus, zo geschiedde

Eenmaal thuis bij mijn ouders kwam alle spanning eruit, want hoe eng is het als er dus iets niet klopt (ha, snap je?) en ze gaan kijken of er niet iets mis is. Met je HART. Ja. Dat is vet eng. Maar, als het echt ernstig was, dan hadden ze me niet naar huis laten gaan – daar hield ik dan maar aan vast. De onderzoeken vonden een week later plaats. Ik onderging een fietstest en moest 48 uur lang een ECG-kastje dragen. Tijdens de fietstest is het gelukt mijn hartritme te verstoren en ik heb hier vervolgens een week lang last van gehad. Ergens wel fijn, want een hartritmestoornis komt wanneer hij komt en hij is daardoor niet altijd op te vangen bij een 48-uurs test. Bij mij wel! Zo kon de cardioloog alles goed zien. Ik voelde me weliswaar bang en naar en blugh, maar ik wist wel zeker dat het onderzoek geslaagd zou zijn. 

En dan word je gebeld

Twee weken later (geloof ik?) werd ik gebeld door een andere cardioloog. Die legde mij rustig uit dat ik tijdens het dragen van het 48-uurs kastje inderdaad last had van een (onschuldig!) verstoord hartritme en dat het percentage ‘afwijkende’ slagen dermate hoog was dat ik eventueel in aanmerking kwam voor behandeling. Maar, ik had er op dat moment geen last meer van en wist ook niet met welke regelmaat dat wel zo zou gaan zijn. De ingreep (ablatie) is best een ding en ook de medicijnen hebben veel bijwerkingen. We spraken daarom af dat ik aan de bel zou trekken als ik er echt veel last van zou hebben/krijgen. Wel zou er nog een echo gemaakt worden van mijn hart, om echt alles uit te kunnen sluiten. De echo werd uiteindelijk in mei gemaakt, toen de reguliere zorg in de ziekenhuis weer meer mogelijk was. De uitslag daarvan was godzijdank ook goed. 

Nou, dat is het dan

Op moment van schrijven is mijn hartritme helaas weer verstoord. Dit is de eerste keer sinds februari en ik vind het opnieuw ontzettend naar. Ik weet nu zeker dat het is aangewakkerd door stress en ik weet nu ook dat het onschuldig is. Het is net als de hik: het gaat vanzelf weer over. Ik hoop dus dat als ik morgen wakker word, mijn hart weer gewoon zijn standaard riedeltje tikt. Overigens schrijf ik dit nu, omdat ik het eerst (nog even) niet wilde delen. En omdat ik benieuwd ben of er nog meer mensen zijn die dit weleens ervaren! Zou er best graag met iemand over willen praten, namelijk. 

Waar ik precies last van heb in Jip en Janneke taal

Ventriculaire extrasystolen. Wattie? Ja. Dacht ik ook. En als je dit leest en er verstand van hebt: ik ga het waarschijnlijk helemaal niet ‘artswaardig’ uitleggen. Maar, op deze manier begrijp ik het zelf beter. Dus: je hart heeft een motortje. Dit motortje geeft, precies wanneer het moet, electische signaaltjes af: “Hup, klop”, “Hup, klop nog eens”. Het motortje, de AV-knoop, is eigenlijk een bundeltje cellen. Maar, in je hart zitten nog veel meer cellen. En bij mij hebben die andere cellen soms ook zin om voor motortje te spelen. Super onhandig, want die geven dus ook seintjes. En niet op het juiste moment. Daarom knijpt mijn hart soms te vroeg samen – als er nog helemaal geen of te weinig bloed in zit om rond te pompen. Dan voelt het heel kort eventjes alsof je hart stilstaat. De slag erna voel je juist extra goed, omdat er dan juist meer bloed in je hart zit dan normaal. Het is eigenlijk een extra (vandaar de naam) mini slagje geloof ik – tussen de normale slagen door. Het voelt dus alsof je hart even stil staat, maar gelukkig is dat niet zo. En nou ja goed, ik heb dus (op zo’n moment als dit) om de zoveel seconden of soms minuten een extra slagje ertussen zitten. Toen ik gisteren voelde dat mijn hart weer maf deed, voelde ik me heel angstig. Inmiddels is dit dag twee en ben ik er aan gewend geraakt. Ik kan er gewoon mee leven en het doet ook geen pijn. Het is alleen een beetje beangstigend, soms. En ik doe wat rustiger aan met traplopen en dat soort fratsen. 

Heb jij weleens een extrasystole gevoeld? Liefs, Stel. 

Deze post heeft 12 reacties

  1. Ahhh jeetje, kan me voorstellen dat dit super eng is! Ik heb ook weleens het gevoel gehad dat mijn hart “oversloeg” maar nooit zoals jij dat omschrijft. Ik hoop dat je er op een moment minder last van krijgt. Ik ben verpleegkundige en vraag me af wat voor behandeling je zou kunnen krijgen? Is dat een cardioversie of wel een elektrische schok? Hou je haaks! XX

  2. Oh Stel, wat moedig van je om dit te delen! Spijtig dat je zoiets naars moet ondergaan, en ik versta je angst ook wel echt, het is iets wat je dan moeilijk vindt om los te laten he (zoals dat van die roze olifant).. Maar wel goed om te horen dat het toch redelijk onder controle is en er evt een behandeling is voor als het zou verergen, dan heb je toch steeds iets achter de hand. Wat zou die behandeling dan zijn? Alleszins veel sterkte & zorg voor jezelf <3

  3. Poe, wat heftig, Stella! Goed dat je het toch hebt laten checken en ook heel goed dat je dit deelt. Je gaat er inderdaad op een jonge leeftijd al gauw vanuit dat het niet iets met je hart is.

  4. Dingen met je hart en zo zijn inderdaad echt supereng. Ik heb een heel hoge hartslag en zeker bij (vaak onbewuste) stress springt die echt de pan uit, soms zo erg dat ik er dan dagen benauwd van rondloop. Volgens mijn huisarts komt het veel voor bij jonge vrouwen, en ook de cardioloog vond niets na een fietstest en zo’n ECG-kastje (vooral dat ding vond ik echt supereng en confronterend). Het komt en het gaat. Ik probeer nu wel terug wat meer te sporten, omdat dat sowieso goed is voor een lagere hartslag. Wel eng als ze er echt een naam op kunnen plakken, zoals bij jou. Hopelijk gaat alles snel weer beter!

  5. Oh, wat naar voor je zeg. Ik zou ook ontzettend schrikken en tegelijkertijd ook ontzettend twijfelen of ik wel de huisartsenpost zou moeten bellen en alles. Maar goed dat je dat dus uiteindelijk gedaan hebt! Ik hoop dat je er niet al te veel last van zult hebben. Liefs!

  6. Ik heb dat ook soms, dat m’n hart een tel lijkt over te slaan maar gelukkig niet zoals bij jou want wow, dat is inderdaad eng (‘k bedoel, het is je hart dus eigenlijk hetgeen wat je in leven houdt). Brr. Gelukkig is het nu op dit moment niet echt gevaarlijk ofzo en zijn er wel opties voor als je er te veel last van zou krijgen. Al is het nog altijd eng, gewoon het idee dat er iets met je hart is en dat je daar eventueel een behandeling voor moet ondergaan. Ik hoop dat je dat ergens een plekje kan geven en dat je er hopelijk minder angstig om kunt worden, al zal dat waarschijnlijk nooit echt lukken want again, het is je hart. Je kent je lichaam ondertussen waarschijnlijk goed genoeg om te kunnen inschatten wanneer het echt foute boel wordt. Zorg goed voor jezelf hé! x

  7. Ah Stel, wat spannend! Ik snap wel dat je hiervan even van de leg bent. Wel heel fijn dat alles nu is uitgezocht en dat je weet waar je aan toe bent, maar het vraagt wel iets van je om rustig te blijven als je er weer last van hebt. Take care!

  8. Ach wat een schrik! Ik kan me voorstellen dat je daar ondersteboven van bent.
    Ik wil niet zo’n ‘ik ken iemand die’ worden, maar in dit geval ken ik het doordat mijn vader het ook heeft. Dus ik herken de angst en onzekerheid. Zet hem op, praat erover als je je angstig voelt en teken/schrijf het van je af. X

  9. Oh wat spannend! Wel fijn dat je huisgenootjes er voor je waren. Ik herken wel dat ik als tiener soms van die gekke hartkloppingen had, maar nooit zo intens. Lijkt me toch best spannend. Ik las trouwens vrij snel en dacht dat ze je 48 uur lang hadden laten fietsen.. daar schrok ik wel van haha.

  10. Jeetje Stella, wat eng allemaal! Heel goed dat je het hebt laten checken!! Ik hoop dat het nu weer wat beter gaat met je!

  11. Och wat vervelend en kan me voorstellen dat het even schrikken is en heftig. Sterkte!

  12. Ahhh, wat vervelend zeg! Lijkt me heel erg schrikken. Goed dat je toch naar het ziekenhuis bent gegaan. Hopen dat het weer wat beter met je gaat. Sterkte!

Geef een reactie

Sluit Menu