Dankjewel; bij jou voelde ik mij thuis

Dankjewel; bij jou voelde ik mij thuis

Weet je het nog, een stuk of acht jaar geleden? Ik bracht jou mijn allereerste bezoekje. Ik weet nog precies wat ik aan had. Een rood shirtje en een lichte, verschoten korte jeans short met gaten. Mijn haar zat in een knot, mijn zonnebril op mijn neus. Samen met mijn vriendinnen was ik op mini vakantie. Wat we in hemelsnaam op een camping in Rijnsburg moesten? Wij kunnen het ons ook niet meer herinneren. Je was dichtbij, dus kwamen we naar je toe – met de fiets. Nooit had ik toen durven dromen dat ik een jaar of twee later een stuk langer op bezoek zou komen.

Al moet ik zeggen dat ik dat op dat moment ook helemaal niet droomde. Sterker nog: ik bedacht me dat ik maar blij was dat ‘mijn soort studies’ niet bij jou werd gegeven. Neuh, jij was voor geneeskunde en rechten – dat was toch niks voor mij. Het zou geen romance worden; jij en ik. Boy, was I wrong

Na een verkeerde studiekeuze in 2013 kwam ik in 2014 tóch uit op Taalwetenschappen. Taal en Communicatie – die track wilde ik volgen. En die werd op jouw universiteit gegeven. Ik schreef me in en ging op zoek naar een studentenkamer. Héél erg lang heb ik getwijfeld of ik die stap wel durfde te zetten, maar aangemoedigd door mijn ouders en slechts één hospiteeravond (!) later kwam ik in het zogenoemde ‘Roze Huisje’ terecht. Ik werd een inwoner. Jouw inwoner. 

Lieve lezer, je raadt het al: in het begin waren we nog niet meteen vriendjes. Ik moest ontzettend wennen en voelde me hier en daar wat misplaatst. Mijn allereerste relatie ging al gauw uit en die situatie werd in de jaren erna opgevolgd door nog meer liefdesavonturen – elk met een lach en een traan. Tussen deze ups & downs door leerde ik wat studeren inhield. Ik ontmoette nieuwe mensen, leerde voor toetsen, schreef ‘werkstukken’, maakte belangrijke keuzes, ging heel af en toe naar een feestje, probeerde een studentenvereniging uit (wat niks voor mij bleek), volgde een singer songwriter cursus en ging af en aan naar de yoga- en/of sportschool. 

Ik heb me eenzaam gevoeld; ik ben veel alleen geweest. Maar, ik ben ook omgeven geweest door (nieuwe) vriendschap(pen) en een boel gezelligheid. Ik heb lekkere dingen klaargemaakt in de kleine keuken, maar heb ook maaksels weg moeten gooien. Ik heb mijn eerste wasjes gedraaid, mijn eerste band geprobeerd te plakken, mijn eerste spijkers in de muur gemept. Ik heb uren onder de douche gestaan; die er misschien niet uitziet, maar echt heer-lijk doucht. 

Ik heb in de regen huilend door de stad gelopen. Ik heb lachend in het zonnetje gezeten; op een handdoekje in het park. Ik heb koffietentjes bezocht met mijn laptop en dagboek. Ik heb vrijwilligerswerk gedaan en daarbij iemand ontmoet die me erg dierbaar is geworden. Ik heb eindeloos veel foto’s van je gemaakt en van jouw schoonheid genoten. 

Leiden, ik kan dit verhaal nog veel langer maken dan het nu al is. Bottom line: ik ga je missen. Ontzettend missen. Bedankt voor alles: ik zal je nooit vergeten. Ik hoop tot heel snel ziens. 

Liefs, Stel. 

Deze post heeft 3 reacties

  1. Ohhhhh. Krijg er tranen van in mijn ogen. Wat een mooi eerbetoon aan jouw stadje. Op naar een volgende periode met een eigen plek in Gouda. Waar je ook weer veel gaat meemaken. En …. Wie weet …. Kom je ooit in Leiden terug. 🥰

  2. Ja Leiden<3 De stad die ook zeker in mijn hart zit…
    Nu alweer 3.5 jaar in een ander dorpje, maar heb zoveel prachtige herinneringen in Leiden.
    Op voor jou naar een nieuw avontuur.

Geef een reactie

Sluit Menu