De week van Stel | 13

De week van Stel | 13

Ik wil dit berichtje echt even beginnen met dit: dank jullie wel voor alle lieve reacties op mijn vorige schrijfsel. Ik voel me inmiddels weer beter dan op het moment dat ik dat schreef. Helaas blijft mijn hart overslaan, maar ik heb er eigenlijk alleen op sommige momenten echt last van. Op die momenten voel het wel en is het vervelend, maar het maakt niet zo angstig meer. Mocht dit nu echt aanhouden, dan ga ik toch maar weer naar de huisarts. Maar, omdat er echt op mijn hart (ha. ha. ha.) gedrukt is dat het geen kwaad kan, kijk ik het gewoon eventjes aan. Ik houd mezelf in ieder geval goed in de gaten! Goed, terug naar de orde van de dag: dit schrijfsel.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een ‘De week van Stel’ schreef. Ik wilde het artikel deze keer ook het weeknummer geven van de week van het jaar (ik geloof 39 deze week?), maar toen bedacht ik me dat het helemaal niet (alleen) over deze week zal gaan. Eigenlijk klopt de naam van deze ‘schrijfselreeks’ dus niet helemaal. Maar goed, voor nu laat ik het maar eventjes zo. Dit is een terugblikje naar de afgelopen weken. 

Stel voelde

Zich heel gespannen. Maar echt. Ik ben nu twee maanden aan het werk en begin steeds meer verantwoordelijkheden te krijgen. Sommige dingen verliepen een beetje chaotisch, waardoor ik niet helemaal wist waar ik aan toe was. Iemand inwerken is natuurlijk ook vet lastig met al dat digitale thuiswerkgedoe. Daarnaast denk ik regelmatig: “Oei, help, ik begin net en ik moet dit en dat al helemaal alleen doen?!”. Mijn collega’s geven vervolgens aan dat ze ten eerste alle vertrouwen in mij hebben en dat ik hen ten tweede altijd om hulp en/of advies kan vragen. Ik leer hier dus ont-zet-tend veel van, maar kijk er wel naar uit om met mijn leidinggevende te gaan zitten en dingen wat te verduidelijken. Herkennen jullie dit soort dingen en hoe gaan jullie daarmee om? Ben heel benieuwd! 

Stel dacht 

Dat dit gewoon best wel een pittige tijd is. Ik heb mezelf de tijd te gegeven dat echt even heel shit te vinden; om me zorgen te maken, erover te praten met de mensen om mij heen, me down te voelen, te balen. Maar, inmiddels ben ik weer achter het roer van mijn eigen leven gaan staan – zoals dat zo lekker zweverig gezegd wordt. Ik realiseer me heel goed dat ik aan sommige dingen niets kan doen, in essentie, maar dat ik het wel zo gunstig en fijn mogelijk kan maken voor mezelf. Bij de pakken neer zitten heeft nog nooit zin gehad. Enneh, met een positieve (of neutrale – als het maar niet negatief is) mindset kom je al een heel end. Dus: tijd voor positieve energie. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik ga er voor! Zal ik binnenkort een lijstje delen met positiviteit tips? 

Stel vond 

Het stiekem best stoer van haarzelf dat ze, na bovenstaande realisatie, dacht: “Oke, het is tijd voor out of my comfort zone dingen”. Wat er vervolgens gebeurde? Ik vroeg mama of ze tijd had om een stukje met mij te gaan rijden in haar auto. Sommigen van jullie zullen weten dat ik al zes (ja, echt..) jaar mijn rijbewijs heb, maar niet durf te rijden in schakelauto’s. Ik heb wat vervelende ervaringen gehad achter het stuur en het vervolgens heel lang niet meer gedaan. Afgelopen zondag dacht ik: “Ik ga gewoon. Ik kan dit”. Drie keer raden? Ik heb 45 minuten succesvol deelgenomen aan het verkeer, de auto is geen enkele keer afgeslagen en zelfs op de snelweg raakte ik geen seconde in paniek. Geen idee what came over me, maar ik denk dat ik gewoon helemaal klaar was (ben!) met allerlei angsten die me in het leven zo remmen. (Ik schrijf dit artikel niet in één keer en inmiddels kan ik hieraan toevoegen dat ik nog twee keer succesvol deelgenomen heb aan het verkeer – in twee verschillende schakelauto’s. Proud me!). 

Stel wilde

Heel graag nog meer planten in huis en dat is gelukt! Met mijn buurmeisje (inmiddels gewoon echt een vriendin, maar buurmeisje klinkt leuk) reed ik vorige week naar een hele leuke, goedkope ‘plantenwinkel’ (tuincentrum heet dat..) in de buurt. We sloegen weer lekker in. Ik heb nu een mega bananenplant in mijn kamer staan and I couldn’t be happier! En voor wie denkt dat ik nu verzadigd ben: nope. Ik hoop dat er nog veel meer planten bij zullen komen, haha. Helaas zijn sommige planten in mijn huisje ‘besmet geraakt’ met trips. Geloof me: dat wil je niet. Ik heb die baby’s helaas weg moeten gooien. Oprecht met pijn in mijn hart. Maar, ik moest mijn andere nog niet besmette planten beschermen! 

Stel leerde

Heel erg veel. Vooral werkgerelateerd. Nog niet eens per se vakinhoudelijk, maar voornamelijk rondom hoe dingen gaan bij de gemeente. Hoe wij in ons team met elkaar te werk gaan, hoe het is om mensen te bellen en iets van hen nodig te hebben, etc. Ook ging ik een dag met een videograaf op pad, wat naast leerzaam gelukkig ook heel gezellig was. O ja, en we (het team) vulden een test in die inzichtelijk maakten hoe wij zijn als persoon en hoe je het beste met wie kunt communiceren. Mega interessant! 

Nog even wat heel anders

Op dit moment zit ik in thuisisolatie. Ik ben in contact geweest met iemand die positief getest is. Deze persoon had op dat moment nog geen klachten, maar ontwikkelde die een dag later. Hij kon het dus ook echt niet weten en is ook al die tijd heel voorzichtig geweest. Het was ook niet te herleiden van wie hij het ‘gekregen’ zou kunnen hebben. Zo zie je maar: het is toch echt belangrijk, die 1,5 meter en dat handen wassen.. Anyways, het is al dag 8 na het laatste contact en ik voel me nog helemaal oké – yes! Komende zondag is dan mijn laatste quarantainedag. Als ik geen klachten ontwikkel, natuurlijk. Duimen jullie voor me? Mama komt morgen boodschappen en een heerlijk zuurkoolprakje (dit klinkt vies, but I love it) brengen en mijn buurmeisje zette vandaag ineens een mini quarantainepakketje met een leuk tijdschrift en allemaal lekkers voor mijn deur. HOE LIEF?! 

Blijven jullie voorzichtig doen? Liefs, Stel.

Deze post heeft een reactie

  1. Wat knap dat je plots de moed vond om achter het stuur te kruipen! En helemaal leuk als het dan ook goed gaat, zodat je weer een positieve rij-ervaring achter de rug hebt. Vervelend voor je dat je nu in thuisisolatie zit, maar wel fijn om te horen dat je zo’n lieve mensen om je heen hebt (op afstand natuurlijk ;)) die het leed wat verzachten. Ik duim voor je dat je na zondag weer gewoon naar buiten kan!

Geef een reactie

Sluit Menu