Het 22e schrijfsel

Het 22e schrijfsel

Ik dacht: “Goh, laat ik eens tellen hoeveel schrijfsels ik op het wereldwijde web gegooid heb dit jaar”. Je raadt het al. Althans, als je de titel goed hebt gelezen. Dat zijn er, samen met deze woordenbrei, slechts 22. Ja, echt. Ik geloof dat dat een record is? Een heel verdrietig record that is, want ik had het ergens diep in mijn nog altijd vreemd kloppende hart graag anders gezien. Hoe het komt dat al die andere schrijfsels uitbleven?

Laten we eerst even the obvious staten: dit is gewoon een VET raar jaar. Maar, dan ook echt. Ik vond soms gewoon de woorden niet. Vaak waren er niet eens woorden om uit te kiezen. Een gefrituurd brein; wanhopig op zoek naar wie ik eigenlijk was in tijden van vele veranderingen etc. Jullie kennen die riedel inmiddels wel. 

Echter is er ook een ander ‘dingetje’. Twee, eigenlijk. Het eerste dingetje is dat ik me nog altijd goed realiseer dat iedereen die dit wil lezen, het kan lezen. Zo solliciteerde ik dit jaar, wat me aan het denken zette. Mensen Googlen, je kent het wel. Om een lang verhaal kort te maken: ik vind het dus lastig om te kiezen wat ik wel en wat ik niet publiceer. Wat is voor mij, om dicht bij me te houden, en wat is er juist om te delen?! 

Het tweede dingetje: Wie zit er nou toch te wachten op mijn kijk op dingen?! Soms vraag ik me héél sterk af wat IK nou te vertellen heb. Wat doen mijn hersenspinsels ertoe? Ja, voor mij veel, en de mensen om mij heen die erin voorkomen misschien? Maar goed, laatst kletste ik hierover met (blog)vriendinnetje Lauriëtte en zij deed mij inzien dat ik unieke ervaringen heb, unieke denkwijzen, unieke tips-achtige-dingen, die anderen misschien wel kunnen helpen? Waar zij zich in ieder geval in kunnen herkennen of mee kunnen vermaken? Hoe ik het helemaal alleen wonen bijvoorbeeld vind, of hoe ik het allemaal doe met een nieuwe baan zo midden in Miss Rona tijd. Dat soortig gedoe. 

Dus nu de vega hamvraag: Wat wil je van mij lezen? Lijkt me leuk als je me dat laat weten. Want, ik wil dus wel meer schrijven. Graag zelfs! 

Liefs, Stel. 

(Zoals jullie vast al dachten, is deze foto niet door mij gemaakt. Hij stond nog ergens in mijn library en is afkomstig van een stockphoto ding website ding). 

Deze post heeft 9 reacties

  1. hah dat jij zelfs een post als deze zo leuk weet te verwoorden, dat is eigenlijk de reden dat ik hier zo graag kom. Gewoon, voor jou manier van schrijven. Ik denk oprecht dat ik hier ook zou zijn moest je besluiten om een artikel te schrijven over wat jij nu eigenlijk denkt over al dan niet vegan kaas. Serieus, ik denk dat het voor velen niet uitmaakt waarover je schrijft, doe dus maar gewoon lekker verder met waar jij zin in hebt en waar jij gelukkig van wordt.
    Liefs,
    Amber

    1. Ah dat vind ik echt mega lief van je, en heel leuk om te horen!!! Ik heb net die ‘schrijfzin’ dus weer een beetje terug en dan zijn dit soort comments extra motiverend en fijn. Dankjewel! Ik ga eens kijken of ik ooit over vegan kaas kan schrijven, hihi ;-) Liefs!

  2. Ik snap je dilemma, maar wat ik bij vriendinnetjes die ook bloggen heb gezien: het heeft hen juist geholpen bij hun sollicitaties en/of het krijgen van opdrachten als freelancer! Ook als hun blogs super open en dicht bij ze lagen. Betekent natuurlijk niet dat je meteen eruit moet gooien, maar misschien kun je een mooie middenweg vinden? Ik schrijf (oké, schreef! Heb minder dan 22 schrijfsels op mijn blog dit jaar :p) veel over verschillende dingen, maar gaf (geef?) er niet te veel bij weg. En wat ik wil lezen: moakt me niet uut! Alles wat je schrijft is leuk, want je stijl is gewoon leuk!

    Ohja, en ik ben veel te weinig op je blog geweest: hoop dat alles goed met je gaat nu & zie dat je in de zomer met een nieuwe baan bent begonnen! Hoop ook heel erg dat dat nu wat makkelijker gaat. X

    1. Oh echt? Ja ik kan me trouwens wel echt voorstellen dat het voor freelancen ergens kan helpen; dan gaat het misschien net ietsie meer om de persoon? Of is dat puur een gevoel en gewoon onzin? Hihi. Wel leuk om te horen. En inderdaad; ik ben de afgelopen dagen op zoek naar een balans en ik denk dat ik die binnenkort wel een soort ga vinden. Komt vast goed! En vind je het gekkkkk dat jij zo weinig hebt geschreven; jij hebt twee kleine baby’s thuis! Hoop dat het goed met ze, en met jullie, gaat <3 Met mij gaat alles goed. Ups en downs, maar dat hoort er natuurlijk allemaal bij! X

  3. Ik wil alles van je lezen want je verwoordt de dingen gewoon heel tof dus het maakt me allemaal niet uit :) Niet té veel over nadenken. Ik snap je dilemma trouwens wel. Ik schrijf heel open maar ik vraag me soms ook beide dingen af: wat als ik ooit nieuw werk moet zoeken en wie zit er nu op te wachten? Maar denk dan altijd: mijn blog toont wie ik écht ben dus als ik daar op afgerekend word is het geen match :)

    1. Dankjewel, vet lief! Vind ik ook altijd van jou (: En je hebt gelijk – als ik er teveel over nadenk, dan ‘komt er niks’. Dat is natuurlijk niet goed voor het creatieve proces enzo. Ik vind jouw blog altijd super leuk en krijg er inderdaad ook echt het idee van dat jou een beetje ken. Juist leuk inderdaad! (: Liefs!

  4. Nou 22 is meer dan 0 ;) Hoewel ik wel een aantal blogs heb geschreven voor mezelf (maar dus niet zichtbaar voor andere mensen). Het klinkt misschien stom, maar mij maakt het echt niet zo uit waar je over schrijft. Over muziek, je leven, je gedachtes, ik lees het allemaal met plezier. Gewoon mooie dingen die je tegenkomt, een beschrijving van je dag, kom maar door :) X

    1. Hahaha, dat is zeker een feit, hihi ;-) Ik mis jouw schrijfsels dan dus ook nog altijd. Wel fijn om te horen dat je het nog doen, en dan gewoon lekker voor jezelf. Dat is ook helemaal goed, toch? Dankjewel voor je lieve complimenten – ik hoop dat ik nog even lekker in deze blogflow blijf hangen (: Liefs!

  5. Bekend dilemma hoor, ik heb zelfs een tijdje verborgen gehouden op mijn werk dat ik een blog had, omdat ik zo googlebaar ben (ik ben natuurlijk wetenschapper en mijn naam duikt dan vooral op bij diepzinnige artikelen enzo;)). Ik dacht dat men zou denken dat ik een mindere wetenschapper zou zijn als ik er ook nog openbaar hobbies bij zou hebben hahaha! Inmiddels heb ik het wat losgelaten en ook verteld her en der dat ik blog, en wat blijkt: men vind het een aanwinst en ik word nu zelfs meer gevraagd om dingen te schrijven over werkdingen op een makkelijkere en niet wetenschappelijke manier, omdat men weet dat ik dat kan! Win win dus.
    Het blijft lastig wat ik dan online gooi, ook bijv over mentale gezondheidszaken, maar over het algemeen krijg ik alleen maar terug dat men het fijn vindt te weten dat ik ook maar mens ben, omdat het openbare leven (op insta enzo) altijd al zo perfect lijkt van iedereen. Dus ik blijf gewoon schrijven en ik hoop jij ook! Ik kijk uit naar meer schrijfsels. Een mini home tour bijvoorbeeld? Of dat je wat vertelt over je werk? Net als alle andere reacties hierboven kom ik vooral om je schrijfstijl (ha!) en maakt het niet uit wat de inhoud is ;)

Geef een reactie

Sluit Menu