Autorijden, het is en blijft een ding

Autorijden, het is en blijft een ding

Ik heb er vast en zeker al weleens over geschreven, over mijn held-op-sokken-schap wat autorijden betreft. In 2015 behaalde ik, wonder boven wonder zo voelt dat nu, in één keer mijn rijbewijs. In het begin vond ik het razend interessant en pakte ik graag de auto. Such freedom! Maar, zo langerzamerhand kreeg ik steeds meer kriebels tijdens het rijden. En voorafgaand aan het rijden. En na het rijden. Oftewel: ik creërde een grote drempel in mijn hoofd. Inmiddels meer een berg. En laat ik nou vandaag weer achter het stuur kruipen. 

Dus, omdat ik me heb voorgenomen om meer te gaan schrijven en dit nu in mijn hoofd zit, dacht ik: Ik wijd er maar weer eens over uit. Vanmiddag (op moment van schrijven was het vanmiddag) gaat deze meid op pad voor haar werk, zowaar. Een leuk iets, ook. Maar, ik moet daarvoor naar een dorp waar ik echt to-taal niet makkelijk met het OV kom. En het heen en weer bewegen tussen twee verschillende dorpen is ook echt een gedoe met het OV. En fietsend is ook niet te doen, eigenlijk. Dus, appte ik mams met de vraag of ik haar auto mag lenen. En dat mocht! 

Gelukkig heeft mams sinds een tijdje een nieuwe auto. Een automaat. Dat maakt dat mijn stresslevels al een héél stuk lager zijn. Echt HEUL veel lager. Want het zit hem bij mij vooral in het ‘controle over het voertuig’ versus ‘focus op het verkeer’. De handelingen gaan in een schakelauto bij mij nog niet helemaal automatisch, waardoor ik voor mijn gevoel niet helemaal goed op kan letten? Volgens degenen die weleens naast mij in de auto zitten, gaat alles gewoon helemaal prima. Daarbij: het is nog nooit echt misgegaan. Maar, toch krijg ik het niet aan mijn eigen verstand dat ik het ‘gewoon kan’. En daarom doe ik het liever niet. 

En en en?

Inmiddels is het een aantal dagen later en kan ik gelukkig weer schrijven dat het ‘gewoon hartstikke prima’ ging. Sterker nog: ik voelde me er helemaal oké bij en was niet eens echt mega in paniek van tevoren? Of erna? Of tijdens? Ik had wel een béétje moeite met het feit dat ik wel de enige leek die zich keurig aan de snelheid wilde houden.. Ik reed gewoon netjes 85 op een 80 weg (want iets met op de teller, enzo, toch?), maar had het gevoel dat iedereen achter mij mij maar een slome slak vond. Ik hoor mijn vader in mijn achterhoofd al zeggen: “Nou, dan vinden ze dat toch? Je moet je nooit op laten jagen Stella!!!!”. Oke pap. Oke. So, I didn’t. En in de dorpjes zelf ging het parkeren overigens ook priiiima. En het uitkijken voor wandelaars en fietsers die uit elk hoekje konden schieten, ja, dat ging ook goed. Insert sigh of relief

Vaker gaan rijden, ja, ik weet het

Ik weet heel goed dat ik het ‘gewoon’ vaker moet gaan doen, dat rijden. Maar, ik ben zo’n miep hiermee. Als het niet echt hoeft, dan doe ik het niet. Wel in papa’s of mama’s auto, als ik dan maar niet de snelweg op hoef. Dan vind ik het prima. En als ik ongeveer weet dat ik prima ergens kan parkeren op een parkeerplaats in plaats van op zo’n file-manier-langs-een-drukke-weg.. Brrr. Maar, als vriendje voorstelt dat ik een keertje naar de supermarkt rijdt in zijn auto? No way Jose. (Hij heet geen Jose, gelukkig). Een aantal maanden geleden deed ik dat overigens WEL gewoon.. WAAR GING HET WEER MIS?!  Iemand van jullie die denkt: “Ik kan Stel vertellen dat het allemaal goed gaat komen?”. Graag. 

Liefs, Stel. 

Deze post heeft 11 reacties

  1. Dat gevoel van “ik rijd zo hard als ik mag, maar volgens mij denkt degene achter mij daar heel anders over” herken ik. XD De enorme drempel om achter het stuur te kruipen ook. Ik had tot een paar jaar geleden geen eigen auto, en telkens als ik bij mijn ouders was reed / rijdt mijn vader. Dus op een gegeven moment had ik al twee jaar ofzo geen auto meer gereden. Tja, dan is autorijden niet meer iets wat je zomaar even doet. Toen ik voor mijn werk een auto moest kopen (afgelegen dorpjes en het OV is idd een slechte combi) heb ik dan ook een opfriscursus gevolgd, bij een autorijschool. Ik weet niet of een dergelijke cursus jou ook zou helpen – laat staan of het allemaal goedkomt (vast wel, maar ik ben geen helderziende) – maar ik rijd inmiddels vrolijk rond en heb geleerd dat dingen vooraf / in mijn hoofd vaak (100x) enger zijn dan achteraf, als ik ermee aan de slag gegaan ben.

    1. Ik denk inderdaad altijd van: “Maar, als ik dan ooit een eigen auto heb, dan ken ik dat ding zo goed, dan voel ik me vast vertrouwd en gaat het stukken makkelijker!”. En precies: ook ik heb altijd gezegd dat ik dan graag een korte opfriscursus wil doen. Natuurlijk kan je ook gewoon ‘los’ oefenen, maar ik vind het toch fijn als een rij-instructeur naast me zit die in kan grijpen als het helemaal mis gaat. Wat het vast niet gaat, haha, maar toch! Fijn dat jij nu gewoon lekker vrolijk rond rijdt; go you! (: Thanks voor je reactie, fijn om te lezen!

  2. Grappig, ik las zoiets ook al bij Angelica. Ik denk eerlijk gezegd dat het gevoel van zekerheid komt met de kilometers. Nadat je je rijbewijs hebt, mag je legaal de weg op, maar ben je nog niet per se een goede chauffeur, daarvoor moet je vlieg (of rij-)uren maken toch? Dus gewoon blijven doen! Als je nu de angst laat overwinnen, rijdt je straks nooit meer, en dat zou zonde zijn toch? Mijn ervaringen die het rijden makkelijker maakten: Maak eens een lange rit (>1000km) of ga naar een land weer je links moet rijden. Keer met een grote bus in een smalle winkelstraat zonder mensen aan te rijden. Dan is daarna niets meer eng ;)
    ps. een abo op Greenwheels kan ook helpen, dan kun je gemakkelijk kleine stukjes rijden.

    1. Hahaha ja, me too! Toevallig en ook echt herkenbaar voor mij, wat ze schreef. Vond het zo knap dat ze gewoon is gegaan en dat het goed ging (: Ja, precies – helemaal waar. Een rijbewijs laat zien dat je de basis onder de knie hebt, maar dan alsnog voelt menig bestuurder zich denk ik nog niet echt zeker? In het begin? Je hebt helemaal gelijk.. Dat is mijn oma overkomen. Die reed op een gegeven moment gewoon nooit meer en dat was dat. Daar waaarschuwt zij mij nu ook altijd voor, want dat is toch een hele beperking.. Ja, dat abbo is een goed idee! Ook gelijk een financiele stok achter de deur, want zonde om dan niet te gebruiken ;-) Haha. Trouwens, even random: gebruik jij Feedly? Ik probeerde jouw blog daar op te sporen zodat ik je ergens anders kan volgen dan via Bloglovin’, maar hij deed het niet ): Liefs!

      1. Nee klopt, goeie raad van je oma ;)
        Deze oma hier kent Feedly dan weer niet, dus bedankt voor de tip, ik ga eens kijken! Zou wel handig zijn als mensen me daarop zoeken.

        1. Ik heb nu een Feedly button op mijn blog, maar als je bij Feedly zelf gewoon ‘Littlebitofsunshine’ in tikt, kun je me wel vinden hoor! :)

          1. Ja, ik probeerde dat dus net en nu weer, maar ik kreeg geen zoekresultaten :( Verdorie.. Misschien als ik het morgen nog een keertje probeer! X

  3. Ik hou me ook altijd aan de toegelaten snelheid (max 5 erboven, bij ons in België wordt er 6 afgetrokken als je geflitst wordt dus je zou in principe 6 teveel kunnen rijden ook) en dan word ik ook constant voorbij gestoken. Maar ik heb liever dat mensen me voorbij steken dan dat ze heel dicht achter me blijven hangen.
    Ik rij over het algemeen heel graag met de auto maar de snelweg vind ik beangstigend. Ik zie automatisch allemaal rampscenario’s voorbij komen. De laatste keer belandde ik soort van per ongeluk op de snelweg en kreeg ik bijna een paniekaanval. Ik tegen mezelf: “je kan dit, je kan gewoon prima met de auto rijden, je mag op het eerste vak blijven, gewoon blijven rijden!”

    Een automaat is inderdaad wel veel handiger. Onze vorige auto was een automaat en dat was toch een gemak. Ik heb nu zelf niet zoveel moeite met schakelen en opletten, het gaat echt automatisch, maar toch. Zeker blijven rijden, anders komt er inderdaad een moment dat je het helemaal niet meer durft. Elk klein succesje is er een he.

  4. Dit soort verhalen heb ik vaker gehoord, maar auto rijden moet je wel blijven doen anders creëer je inderdaad die drempel voor jezelf. Ik vind in een nieuwe auto rijden heel eng, of nja een auto van iemand anders. Bang om brokken te maken of dat ik de auto niet kan besturen haha als ik eenmaal rij is er niks aan de hand, maar ik kan mezelf er van te voren helemaal druk over maken.

  5. Zo zo herkenbaar dit.. Soms vraag ik me ook echt af hoe ik mijn rijbewijs heb gehaald maar ik denk ook dat ik voornamelijk bang ben geworden door verhalen en het nieuws bijv.

  6. Ik vond rijden in het begin ook echt helemaal niet tof. Naar plekken waar ik het niet goed ken vind ik het nog steeds niet leuk en ik rij ook het liefst alleen haha. Ik rij best veilig vind ik zelf, maar af en toe schokt er wel eens iets en dan vind ik het niet leuk als medepassagiers daarbij zitten want dan lijkt het toch meteen alsof je helemaal niet kan rijden :p. Bij mij hielp het om steeds dezelfde stukken te rijden: naar mijn lief, de winkel, een vriendin, … Nu vind ik de autostrade zelfs tof haha. Maar ik moet dan ook vrijwel altijd naar dezelfde plekken dus ja, da’s altijd fijner.

Geef een reactie

Sluit Menu