Een brief aan het Coronavirus

Een brief aan het Coronavirus

Hé Corona. Ja, jij. Klein, godvergeten ‘piep’ onderkruipsel dat je d’r bent. Ik ben eigenlijk helemaal niet blij om kennis met je te maken, maar ik heb je toch wel wat te zeggen. Geen idee of je me kunt verstaan. Of je nu dichtbij bent, of nog ver weg. Ver weg genoeg. Misschien heb ik je al onder de leden. Misschien zwerf je hier al door mijn (gloednieuwe) huisje. Ik zou willen dat ik je kon zien; dat wij je konden zien. Dan was het zoveel makkelijker om je te vermijden, namelijk.

Corona, jij en ik, wij gaan geen vriendjes worden. Ik zeg het maar gewoon zoals het is: ik denk dat je überhaupt weinig vriendjes maakt op dit moment. De hele wereld staat op zijn kop. Toch knap ergens, dat jij dat als minuscuul misbaksel voor elkaar kunt krijgen. Ik hoop niet dat je trots op jezelf bent, though. Je voelt je misschien heel stoer, maar weet je wat? Wij gaan jou verslaan. Is het nu nog niet met een vaccin, dan is het wel met een hele hoop liefde. Met vertrouwen, solidariteit en behulpzaamheid. 

Daar ben ik je ergens wel dankbaar voor. Een héél klein beetje. Dat je ons als mensheid dichter bij elkaar brengt. Dat we ons best voor elkaar doen – dat verschillen naar de achtergrond verdwijnen. Dat papa’s en mama’s hun eigen kinderen lesgeven. Dat de mensen in de zorg eindelijk de waardering krijgen die ze eigenlijk allang verdienden. Dat mensen elkaar weer opbellen om oprecht te vragen hoe het gaat. Dat wij als mensen weer in gaan zien dat we bepaalde dingen echt niet voor lief zouden mogen nemen. Dat er weer wordt omgekeken naar de ouderen; juist nu. Dat we allemaal wat minder de auto pakken en de aarde hier en daar wat meer de ruimte krijgt om adem te halen – letterlijk. 

Maar ik heb ook een ontzettende hekel aan je. Vooral die hekel. Ik weet dat ik daar zelf niets mee opschiet; ik word er niet gelukkiger van en zeker niet gezonder. En de mensen om wie ik geef ook niet. Toch kan ik het niet laten om je een hele hoop ellende toe te wensen. Jij neemt levens; jij doet nabestaanden oneindig veel verdriet. Nu weet ik dat wij allemaal een keer te maken zullen krijgen met het verlies van een dierbare; en dat ieder leven een deadline heeft. Ik weet het; men kan ook van de trap vallen, in een druif stikken of onder een bus belanden. Maar, het voelt ergens alsof we aan jou nog iets kunnen doen – iets kunnen gáán doen. 

Mij zul je misschien een flinke verkoudheid met koorts opleveren. Nou, kom maar op. Ik ben sterk; I can take you. Maar Corona, laat alsjeblieft zo veel mogelijk mensen met rust die niet zo sterk zijn als ik ben. Laat hen de zonnestralen van de opkomende lente ook nog voelen. Het liefst nog heel veel lentes lang. 

En rot, als het even kan, alsjeblieft héél snel op. Dankjewel. 

(Bron afbeelding)

Deze post heeft 10 reacties

  1. Geweldig. Wat een mooie manier om een eng onderkruipsel te beschrijven. Top!

  2. Geweldig, schrijf maar meer ! Je kunt het.

  3. Lieve Stel,

    Een open brief met rake woorden.
    You go girl!

    Liefs,
    Je nicht.

  4. Stella mooie brief.
    En Ja Rot nu maar weer op Corona!

  5. Je zou bijna jaloers worden op Corona voor al die aandacht :-) Zonder gekheid, leuk geschreven. Succes met je dagboek, Stella Scribens

  6. Wauw, wat heb je dit ontzettend goed geschreven! Ik ben overigens heel blij dat je weer aan het schrijven bent, want je hebt zo’n bijzondere schrijfstijl!!

Geef een reactie

Sluit Menu