Moed tonen. Soms is dat nodig.

Moed tonen. Soms is dat nodig.

Ik breng mijn tong voorzichtig naar de puntige vriendjes achter in mijn mond. Even voelen, want naja, nu zitten ze er nog. Op het moment van schrijven is het ‘de vooravond van’. Morgen stap ik om half 11 de tandartspraktijk binnen. Daar zullen mijn bovenste verstandskiezen worden getrokken. Hoe-ra. Iets waar ik, dat kunnen jullie je vast voorstellen, niet echt naar uitkijk. Maar, soms moet je nu eenmaal even wat moed tonen in het leven.

Of ik echt bang ben voor de tandarts? Nee. Vind ik dat hele kiezen trekken echt zo naar? Nee, ook niet. Waar ik dan precies bang voor ben? Voor de reactie van mijn lichaam. Sinds ik een kleine uk was, val ik namelijk om alles flauw. Pijn, bloed, angst, noem maar op – de meid ging plat. Gelukkig werd het met leeftijd steeds minder heftig, maar het is nog altijd zo dat mijn lichaam heftig reageert op dit soort spannende dingen. Ookal denkt mijn brein: “Ooooh, viel reuze mee dit, fijn, die kiezen er eindelijk uit, chiiiiiiill”, dan denkt mijn lichaam alsnog: “Paniek, paaaaniek, er is bloed, we moeten uitschakelen, SOS. SOS”. Erg vervelend, want duizelig zijn en bijna flauwvallen is écht heel naar. Daar zie ik dus het meest tegenop. 

Wat ik ook deed van de week? Een andere angst overwinnen. Weer. Autorijden in een schakelauto. Ook dat ging ‘gewoon’ weer prima. Maar ja, weet je, de bottom line van dit hele verhaal is: soms moet je moedig zijn. Het leven kent nu eenmaal momenten waarop je iets ‘moet’ wat gewoonweg niet zo leuk is. Waar je vreselijk tegenop kunt zien. Zoals vliegen. Of auto rijden. Of kiezen laten trekken. 

Is bang zijn voor dingen erg? Nee, eigenlijk niet. Anne schreef er een mooi artikel over, vond ik. Dat schrijfsel deed me wat anders denken over het hele kiezen-trek-gebeuren. En daarnaast realiseerde ik me dat het er soms bij hoort; moed tonen. Je angsten overwinnen. Als je daaraan toe bent, of als het ‘gewoon even moet’. En je zult zien: je zal er misschien nooit aan wennen, maar de angst kun je de baas worden. Al is het maar voor eventjes. 

Inmiddels zijn mijn kiezen eruit en was het hele trekken ervan een mini drama, want de tandarts raakte een zenuw met het verdoven. Dat was echt pijnlijk en vet eng; mijn halve gezicht viel een soort uit – zo maf! Maar hé, ze zijn eruit, de pijn valt me reuze mee, het ging super snel en ik ben die angst maar mooi onder ogen gekomen. HA. 

Liefs, Stel. 

Deze post heeft 6 reacties

  1. Ieuw, dat klinkt inderdaad eng! Ik vind de tandarts nooit zo erg maar ik heb al vijftien jaar of zo geen gaatjes meer gehad en dat tandsteen verwijderen vind ik leuk haha. Mijn lief was zeker al zeven jaar of zo niet meer geweest en ik had hem zo’n beetje verplicht, maar hij keek er echt tegenop. Vijf minuten na zijn afspraak stond ‘ie alweer thuis. Blijkbaar mocht hij vroeger binnen en was alles prima, maar ik dacht echt dat hij gewoon niet geweest was uit schrik hahaha.

    1. Oei, maar als je ook al zo lang niet bent geweest dan ben je natuurlijk extra bang dat er wat mis is. Gelukkig is hij toch gegaan en was het allemaal in orde, haha. Snap dat je stiekem twijfelde! Had echt een actie voor mij geweest; om gewoon gauw weg te rennen. Maar, blij dat ik dat niet heb gedaan en dat die stomme kiezen nu lekker foetsie zijn. Fieuw!

  2. Oh nee, zo typisch dat het dan eventjes mis gaat! Gelukkig valt het achteraf al bij al nog mee. Ik herken trouwens wel wat je schrijft, dat je vooral wat bang bent voor de reactie van je lijf. Dat heb ik ook! En net doordat ik daar dan mee bezig ben, gaat mijn lijf allemaal rare dingen doen en kom ik in een angstaanval. Maar ik denk dat je angsten onder ogen komen en moed tonen en dingen toch doen wel de beste soort van therapie is eigenlijk.

    1. Ja he? Alsof het zo ‘had moeten zijn’. Karma, hihi. Ja he? Helemaal waar – alsof je lijf het dan overneemt van je verstand, zoiets? Ik denk het ook echt; exposure therapy. Het schijnt dan elke keer minder te worden – of in ieder geval dat je dan leert hoe je ermee om kan/moet gaan. Al ben ik blij dat ik nu geen verstandskiezen meer heb en dit dus niet nog een keertje hoef te doen, hihi. Liefs!

  3. Oef, mijn verstandskiezen heb ik gelukkig al 10 jaar niet meer. Maar spannend is het altijd wel ja. Helemaal als het mis gaat, wat eng! Wel fijn dat dit nu achter de rug is he :)

  4. Oh, Stella, wat knap dat je dit gewoon hebt gedaan! Ik heb het heel lang uitgesteld tot het echt niet meer kon en toen moest ik wel :/ Vond het vreselijk! Gelukkig valt de pijn je mee, blij dat te horen. En zo fijn dat je dit achter de rug hebt!

Geef een reactie

Sluit Menu