Tijd om het gewoon te gaan doen

Tijd om het gewoon te gaan doen

Ja, hallo. Alsof de duvel ermee speelt, is dit de tweede keer dat ik een poging doe dit schrijfsel te fabriceren. Dat is dus ironisch, want het ging voornamelijk over ‘alle drempels achter me laten en gewoon een keer beginnen’. En dan begin je.. FLOEP. WEG. Na een paar uur heb ik mezelf weer bij elkaar geraapt. Ik klim toch maar weer in de digitale pen, want misschien was dit wel een test. Wil je het wel echt? Ja, ik wil dit echt. Ik wil ‘het schrijven’ weer oppakken, wa dat ook precies mag gaan betekenen. En laat ik het nou zo graag willen, dat ik me niet (langer) tegen laat houden door welke bump in the road ook. Laat me dat even verder uiteenzetten voor jou, lief nieuwsgierig aagje dat je er bent. 

Weg met die excuses

Waar het op neerkomt, is dat ik het schrijven mis. Zoals ik laatst al schreef, ook. Ik ben het zat om constant maar te denken dat mijn verhaal, de dingen die ik te vertellen heb, er niet toe doen. Dat niemand op mij en mijn woordproducties zit te wachten. Dat ik niks ‘nieuws’ te vertellen heb. Maar, ehm, is het niet ‘gewoon’ zo dat alles wat vanuit mijn perspectief komt, voor een ander ‘nieuw’ is? I mean, (even kotsen jongens, maar..) nobody is me and that is my power. Nee, even zonder dollen: ik zal vast niet over heel baanbrekend nieuwe onderwerpen kletsen hiero. Nee. Maar, moet dat een doel zijn? Is dat wat ik wil? Of wil ik gewoon zo nu en dan vertellen hoe het eraan toe gaat in dat leven (lees: hoofd) van mij? Ja. Dat laatste graag. Danku. 

Als ik nooit begin, waar dan ook, gebeurt er niks. Ik kan de ene na de andere inspirerende video over het terugvinden van mijn creativiteit, motivatie, inspiratie, bladiebla kijken. Maar, wat heb ik daaraan als ik het gegeven advies en de voorgestelde tips nooit opvolg? Dan is het toch gewoon één grote loze bedoeling? Dat dacht ik. Dus, begin ik ‘gewoon’ bij stap uno: Begin. Schrijf. Doe het. 

Hoe ze schrijft

Om dit avontuur af te trappen, wil ik even wat op digitaal plempen over mijn schrijfproces. Hoe doe ik dat? Waar ben ik? Wat heb ik aan? Wat drink ik? En wat mors ik vervolgens bijna over mijn laptop? Dat soort fratsen. Ik heb, om te beginnen, geen vaste schrijfmomenten. Ook geen vaste schrijfdagen. Meestal ‘overkomt’ het me; dan heb ik ineens zin om mijn vingers over het toetsenbord te laten rammelen. Dat kan in een werkpauze zijn, aan het einde van de werkdag of ‘s avonds als ik net onder de douche vandaan stap. O ja, en voor de tijden dat Tante Cor ons vergezelde, schreef ik ook HEEL vaak in de trein. In de weekenden kan het overigens ook gebeuren dat ik in de ochtend met mijn laptop in bed zit en zin krijg om mijn gedachten op papier te zetten. Dit alles heeft zich de laatste tijd dus voornamelijk offline afgespeeld; áls ik al schreef. 

Stel je een jong volwassen vrouw voor die, met een knot in haar haar en een bril op haar neus, naar een scherm tuurt en geniet van het geluid dat haar vingers samen met het toetsenbord produceren. Haar ogen zijn vaak al een beetje rood, want beeldscherm is life. Naast haar staat in de meeste gevallen (maar echt; heel vaak) een kop thee. Kans bestaat dat ze die koud laat worden, maar ach, koude thee kan er ook best mee door. It me. 

Hoe ze op ideëen komt

Nou, hahaha, de laatste tijd dus überhaupt niet. Maar, normaal gesproken komt het een beetje ‘tot me’ door mijn leven te leven. Vroeger vooral, toen ik me nog he-le-maal niet begrensd voelde door het feit dat iedereen mee kan lezen op het grote wereldwijde web. Dat is inmiddels wel anders. Ook vind ik het heel fijn om schrijfsels van andere bloggers te lezen. (Bloggers vind ik overigens een stom woord geworden, wat jullie?). Het inspireert me mega hoe zij omgaan met het huidige leven en hoe zij toch nog heel.. ja, hoe zeg je dat.. betekenisvol en mooi over het leven van alledag kunnen schrijven? Hoe zij wel altijd aan het schrijven kunnen blijven, is zowel een puntje van onzekerheid voor mij (want dan denk ik: “Waarom lukt mij dat niet?!”) als iets waar ik veel van leer en waar ik met bewondering naar kijk. Het geeft me vaak een positieve schop onder mijn kont, ergens. 

Dus nu?

Nu ga ik niks beloven. Nee. Maar, ik ga wel wat met mezelf afspreken, namelijk: als je zin hebt om te schrijven, al is het maar voor een paar seconden, doe het. Al gaat het over niks. Het maakt niet uit. Als je eenmaal die flow weer te pakken hebt, gaat die creativiteit vast en zeker weer stromen. En zo niet, dan is dat ook oké. Hoe meer ik dingen wil forceren, hoe minder goed het leuk en/of leuk het wordt. En dat moet het wel blijven natuurlijk: leuk. 

Liefs, Stel. 

 

Deze post heeft 6 reacties

  1. JAAAA kom terug! Ik denk altijd: gewoon doen! Maar dat is wel moeilijker gezegd dan gedaan. Of ja, niet echt maar ik snap dat je hoofd je belemmert. Zoals ik al eens eerder zei vraag ik me ook geregeld af wie er in godsnaam op mijn schrijfsels zit te wachten maar zoals je zelf zegt, voor een ander is het allemaal nieuw. Op dat gebied vergelijk mezelf dan wel al eens graag met iemand anders. “Zie, blogger XYZ schrijft ook gewoon over hoe ze over haar voeten sjoempelde in de supermarkt,” en dat helpt me dan voor mezelf om te bedenken dat ik echt gewoon over alles mag schrijven. En ik vind het ook gewoon veel te leuk.

    1. Hahaha jeei, wat lief dat je hier zo enthousiast op reageert! Ja, precies, je beschrijft helemaal mijn gedachtenspinsels. Ik denk soms ook van: “Oke, ik vind het leuk om te lezen dat persoon X gewoon een boterham met pindakaas heeft gegeten en dat persoon Y een rondje ging wandelen met de hond van de buurvrouw”, dus waarom denk ik dat gelijk dat mijn random mini verhaaltjes NIET leuk zijn? Hihi. En ja, het is inderdaad ook gewoon veel te leuk. Helemaal waar. I’m going for itttt.

  2. Wat mooi beschreven! Ik snap je wel. De ene keer heb je veel meer inspiratie dan de andere keer. En soms lukt het ook gewoon niet. Dat moet ook oké zijn, al moet ik dat ook nog leren… Voor mijn boek ga ik elke werkdag minimaal 2 uur zitten en gaat het schrijven bijna altijd als vanzelf, maar voor mijn blog moet ik veel meer moeite doen. Bedankt voor je inspiratie en ‘goedkeuring’ (dat had ik blijkbaar ff nodig) om het inderdaad maar gewoon te doen, te vertellen wat je interesseert en wat je bezighoud.

    1. Ah, werk je aan een boek? Wat tof! Dat lijkt me zo lastig maar ook zo fantastisch tegelijk. Fijn ook, dat je dan wel zo makkelijk (of in ieder geval snel) in een flow komt en lekker kunt schrijven zonder al te veel belemmeringen. Is het misschien dat bloggen persoonlijker is? Dat dat het ergens soms lastiger maakt? Geen idee hoor, ik roep maar wat, hihi. Fijn dat mijn schrijfsel jou ook een beetje heeft kunnen helpen (: Liefs!

  3. Ik begrijp je. De inspiratie wil bij mij ook niet altijd lukken en het moet nu lukken dat de blogdip om de hoek loert. Ik schrijf niet langer persoonlijk, maar dan wel weer over gevoelens die ook mij overvallen. Ik wil positiviteit op mijn blog laten vloeien, maar als je dan eens een slechte dag hebt lukt het mij niet om opgewekt en vrolijk te schrijven :) Maar goed, laat dat jou nu niet afschrikken en schrijf gezellig op je blog ;)

  4. Ja, ook ik denk: doe het gewoon weer! Voor mij was het tijdens mijn depressie ineens weer heel moeilijk om te schrijven, terwijl ik daarvoor gewoon elke dag een blogpost publiceerde (hoe dan?). Nu moet ik weer een beetje de gang vinden, merk ik. Maar ik heb in ieder geval weer zin om te schrijven en daar geniet ik dan al heel erg van! Hoop dat jij dat ook weer kan :)

Geef een reactie

Sluit Menu