Maar, vind ik het dan wel leuk genoeg?

Maar, vind ik het dan wel leuk genoeg?

Ik geloof dat ik nooit eerder zo veel moeite heb gehad om zinnen te produceren die omvatten wat ik denk en voel. Het lijkt wel onmogelijk om neer te pennen hoe ik tegen mijn schrijfliefde aankijk. I mean, hoe kan ik zeggen dat ik graag schrijf, als ik het nooit (meer) doe? Waarom ga ik er niet voor? Vind ik het niet leuk genoeg? Heb ik altijd puur gedácht dat dit een passie was? Of laat ik me simpelweg tegenhouden door de belemmerende gedachte dat ik ‘niks te vertellen heb’. Dat anderen hun verhalen veel mooier in woorden kunnen vatten dan ik. Wie zit er op mijn schrijfsels te wachten? Zit IK nog wel op mijn schrijfsels te wachten? En waarom dan wel, of niet? Ik breek mijn hoofd hier al tij-den over, zonder het echt met iemand te delen. Nou, here we are

Waarom lukte het vroeger dan wel? 

Ik was een jaar of 15 toen ik begon met bloggen. Waarom? Omdat ik graag schreef. Puur dat. En nee, geen fictie, dat niet. Ik dumpte gewoon met liefde mijn hersenspinsels op digitaal papier. Voor het digitale tijdperk deed ik dat altijd in één van de honderden boekjes die in mijn leven waren. Ik heb stapels notitie- en dagboekjes liggen bij mijn ouders thuis. Wat het precies is dat mij zo ‘trok’ aan schrijven, weet ik niet. Nooit echt over nagedacht. En het gekke is: ik weet het nog altijd niet. Waarom schrijf ik eigenlijk? En als ik het dan zo leuk vind, waarom heb ik er dan nooit wat ‘mee gedaan’? Buiten mijn studierichting, uiteraard. I mean: ik ben afgestudeerd taalwetenschapper met een universitaire master in tekstschrijven nota bene. Om de vraag in het kopje te beantwoorden: vroeger lukte het wel, dat ongelimiteerd schrijven, omdat ik de prestatiedrang niet zo voelde. Natuurlijk wilde ik graag leuke schrijfsels produceren en vergeleek ik mezelf met andere bloggers, maar het hield me niet tegen om echt te genieten van het hele blogproces. Well, look at me now. 

Ligt het niet ook ‘gewoon’ aan tante Cor? 

Laatst vroeg mijn mentor van Van der Hilst, waar ik een opleiding volg, hoe het ervoor stond met mijn energielevels. In verband met thuiswerken en ook al het onderwijs via Teams volgen. Ik gaf aan de motivatie voor praktisch alles echt uit mijn tenen moet halen. Zelfs voor het schoon houden van mijn huis, ja. Ik voel me niet gemotiveerd, maar daarmee ook niet geïnspireerd. En ik denk dat je beide wel nodig hebt, in zekere mate, om aan de slag te gaan of zijn met iets dat creativiteit vereist. Zoals schrijven, dus. Om de vraag in het kopje weer te beantwoorden: ja. Het ligt zeker ook aan tante Cor dat ik me zo voel. En dat ik me nóg gemakkelijker laat tackelen door belemmerende gedachten. O ja, en ik maak echt bar weinig mee. Maar, eigenlijk is dat geen excuus. Nee, want nou ja, ‘normaal’ schreef ik ook al niet per se over wat ik allemaal meemaak. 

Goed, dat hebben we dan geconstateerd. En nu? 

Nu wilde ik dit denk ik gewoon even delen. Om mezelf eraan te herinneren dat ik mijn liefde voor woorden heus nog niet kwijt ben. Dat niets of niemand mij zomaar iets af kan pakken. Want, zo voelt het een beetje. Alsof iets dat ik leuk vind me is ontglipt en dat ik het nooit (of in ieder geval niet meer zomaar) terug ga krijgen. Dat ik een kans heb gekregen en die nooit heb gegrepen. Dat dit het dan was, en dat ik dus maar een nieuwe ‘hobby’ moet gaan zoeken. The moment has passed en ik heb niks met mijn ‘talent’ gedaan. Als ik het al een talent durf te noemen. 

Hebben jullie je ook weleens zo gevoeld? En, hoe hebben jullie dat aangepakt? 

(Bron afbeelding)

 

Deze post heeft 6 reacties

  1. Ohhh die Miss Rona (leuk dat jij haar tante Cor noemt ;)). Zeker doet dit iets met je creativiteit en inspiratie. Ook ik voel een blogdip, terwijl ik her en der nog wat publiceer, maar ik voel me niet dezelfde als voorheen. Ik heb het ook met andere hobby;s: ooit was ik een fanatiek danser en deed aan wedstrijden mee. Maar door Miss Rona doe ik daar helemaal niets meer mee en de motivatie zit zelfs niet meer in mijn tenen om thuis te blijven oefenen. Mijn oplossing? Me er gewoon aan over geven en het van me af proberen te laten glijden. De enige dag lukt dat makkelijker dan de andere, maar het geeft wel rust. Het komt wel weer als we weer ‘normaal’ leven. Of niet. Maar als de kleine dagelijkse dingen al lastig zijn, dan moet je jezelf vooral niet teveel pushen wb de rest! Ik lees dat Merel van de groene meisjes hier ook net een heel stuk over schreef met tips van haar lezers :)

    1. Je hebt helemaal gelijk; soms is het ook gewoon het beste om de boel even de boel te laten. Ik merk dat ik er gewoon zo van baal – het zo jammer vindt. Maar, als ik dan toch heel erg mijn best ga doen om dan die motivatie, inspiratie etc. ergens vandaan te halen, dan is dat misschien meer vanuit een negatief gevoel. En dat is juist zonde! Grrr wat lastig dit, hihi. Maar fijn, dankjewel voor je reactie – dit zet me aan het denken (: En ik ga het artikel van Merel zeker lezen! X

  2. Ik herken je struggle heel hard. Enfin, niet onmiddellijk met bloggen maar wel met schrijven in het algemeen. Als mensen me zouden vragen wat ik het allerliefste doe dan antwoord ik zonder seconde twijfelen en heel oprecht ‘schrijven’, maar ik voel vaak een barrière die ik niet zo goed kan plaatsen. Waarom doe ik het dan niet godganse dagen eigenlijk? Waarom verlang ik er niet naar als ik het toch zo graag doe als ik beweer? Mag ik schrijven dan wel echt mijn hobby of, jezus, mijn pàssie noemen? En inderdaad: gooi ik het zo niet allemaal in de vuilbak terwijl het leven passeert.

    Meer heb ik er niet over te zeggen haha. Misschien alleen dat het voor mij helpt om het gevoel te hebben dat ik domme dingen mag schrijven en ik zo soms wel wat tofs schrijf op mijn notities op mijn telefoon.

    1. Nou, in-der-daad. Helemaal waar! Ik vind het gevoel hebben dat ik domme dingen mag schrijven heel lastig om te hebben. Ik wil dat altijd dat het gewoon gelijk ‘lukt’, maar dan leg je de lat natuurlijk ook onnodig hoog.. Dat motiveert ook niet! Dankjewel voor je reactie (: Fijn om te weten dat ik niet alleen ben, hihi. Liefs!

  3. Je schrijft zo mooi, vind ik. Ik herken je gevoelens wel écht overigens. Ik heb ook een hele tijd niet geschreven omdat het me simpelweg niet lukte. Achteraf gezien speelde er toen teveel in mijn leven en kon ik dat gewoon niet vatten in woorden, leek het wel. Terwijl schrijven me juist altijd helpt om alles wat er gebeurt te ordenen, op de één of andere manier. Hoe dan ook – ik herken je struggles met motivatie heel goed. Ik weet zeker dat het weer gaat komen!

    1. Echt? Wat lief, dankjewel. Het doet me echt goed om dat te horen, omdat ik zelf juist echt het gevoel heb dat het me ‘niet meer lukt’. Dankjewel <3 Ik zal eens bij mezelf nagaan of dat ook iets is wat bij mij speelt; dat er gewoon 'te veel is' wat ik (nog) niet in woorden kan vatten. Misschien gewoon eens proberen mijn dagboek er weer bij te pakken. Maar, zelfs dat lijkt al niet te lukken? Stom. Maar goed, misschien toch even aan toegeven, wat Siroon schrijft. Liefs!

Geef een reactie

Sluit Menu