Mijn dagen alleen in Wijk aan Zee

Mijn dagen alleen in Wijk aan Zee

Natuurlijk kon ze niet op mini avontuur gaan zonder daarover te schrijven. No way José. Toen het huisje waar ik mij op moment van schrijven bevind een tijdje geleden op Airbnb voorbij kwam, werd ik er stiekem op slag verliefd op. Maar, dit is geen ode-aan-het-leuke-huisje-artikel. Al had ‘ie dat best verdiend, vind je niet?. In dit schrijfsel volgen jullie mijn tripje per dag. Met hier en daar een foto. Ja, echt. Foto’s. De wonderen zijn oprecht de wereld nog niet uit! (Voor de nieuwelingen onder ons: ik maak/plaats niet zo vaak eigen foto’s!). Lees je mee?

De voorpret

Ik heb mezelf stiekem wel een beetje uitgelachen, want ik was ECHT een pakezel. Uiteraard moest mijn gitaar mee, om te beginnen. En aangezien er toch een handig voorvak op mijn gitaartas zit, heb ik ook maar gelijk mijn yogamat meegesleept. Het enige bagagestuk wat dan nog mee zou gaan, was mijn koffertje. Maar, tsja, niet alles paste erin. Dan nog maar een rugzak mee. Jep. Ik ben drie (!) nachtjes weggeweest, maar het had meer weg van een halve volksverhuizing. En dan ook nog twee uur met het openbaar vervoer moeten hè, met vier keer overstappen and all. Ach ja, all part of the adventure!

Een week van tevoren had ik al uitgekozen welke kleding ik mee zou nemen. Maar, helaas veranderde het weerbericht nogal. Dus, uiteindelijk heb ik heel andere kleding meegenomen. En uit stiekeme angst dat ik me eventueel zou gaan vervelen (en mezelf mega tegen zou komen daardoor), heb ik de dingetjes-om-te-doen-stapel de dagen voor vertrek ook hoger en hoger zien worden. Pakezel, dus. 

De eerste dag: buiten zijn, terrasje pakken en pasta eten

Lief vriendje Lennart, die bij mij was blijven slapen, zette me ‘s ochtends af bij het station. Na bijna twee uur reizen, kwam ik aan bij de loft in Wijk aan Zee. Twee lieve schoonmaakdames ontvingen mij – ze waren net klaar. Ik zette mijn spulletjes neer en wist niet hoe gauw ik richting het strand moest gaan. De dagen erna zou het namelijk gaan regenen, dus ik dacht: “Dan neem ik het nu waar!”. Zo geschiedde.

Ik wandelde over het strand, luisterde goed naar het geluid van de zee en probeerde me te ontspannen. Ik plofte ergens in de duinen neer, pende wat hersenspinsels neer en nam uiteindelijk een avontuurlijke duinroute terug. Eenmaal op de terugweg, plofte ik neer bij een strandtentje genaamd Sout. Een mega leuk plekje, al zag het er met die grijze lucht niet zo gezellig uit als had gekund. Ik bestelde een virgin Mojito en las wat artikelen uit mijn Happinez.

Toen ik terughobbelde naar het huisje, ging ik eerst even langs de Spar voor wat boodschapjes. Ik belde mams, nam even een kort berichtje op voor Len en plofte op de bank toen ik eenmaal terug was. Het was einde middag en stiekem was ik best moe van het reizen en alle indrukken. Ik besloot lekker wat te typen, mijn geurkaarsje aan te steken en te bedenken wat ik die avond zou eten. Er zat een knus Italiaans restaurantje tegenover het huisje, dus ik besloot een lekkere pasta te bestellen. Na mijn avondmaaltje sprong ik onder de douche, schreef nog wat toen ik al in bed lag en ging op tijd slapen. Zo’n dag met een hoop indrukken maakt je toch best moe! 

De tweede dag: angst, uitwaaien en spelletjes spelen

Een fijn nachtje. Helaas wel met een misselijk intermezzo (ik heb dat soms, dat ik midden in de nacht heel misselijk ben en daar wakker van word), maar toch werd ik uitgerust wakker. Ik voelde me wel direct opgejaagd door ‘het perfecte plaatje’ in mij, dat vond dat ik NU moest gaan wandelen, want het regende nog niet etc. etc. Ik liet me gelukkig niet in de luren leggen en dwong mezelf rustig aan te doen. Ik maakte mijn ontbijtje klaar en at die op in bed. Ik keek wat YouTube, mediteerde even kort en sprong daarna onder de douche.

Hierna was het inderdaad tijd om de buitenwereld te betreden. Ik wandelde door het Noord Hollands Duinreservaat, wat ECHT mooi was. Helaas kon ik er niet van genieten als ik wilde, want for some stupid reason had ik veel last van angst. Ik was bang dat er ineens iemand uit de bosjes zou komen om me om te leggen. Dat krijg je ervan als je gevoelig bent voor negatief nieuws en enge verhalen, denk ik? Gelukkig was ik me er bewust van en probeerde ik mezelf te kalmeren. Ik was ten slotte alleen, dus even blijven staan en diep in en uit ademen in alle rust kon pri-ma. Eenmaal terug maakte ik een lekker broodje klaar in het oventje thuis en genoot ik van mijn lunch.

Daarna hielp lieve Len mij op afstand met het online aanschaffen van een nieuw spelletje voor mijn Nintendo Switch, wat ik later op de dag speelde. Ik schreef wat pagina’s vol in mijn journal –over angst- en legde wat kaartjes. Ja, dat doe ik. Na dit ritueeltje besloot ik rond een uur of drie nog even het strand op te gaan voordat het zou gaan regenen. Classic uitwaaien overigens, want er stond een fiks windje. 

Na mijn uitwaaimoment kwam ik moe thuis aan. Ik zette mijn favoriete serie van het moment op (The Bold Type), at een bakje bolognese chips en deed wat yoga om tot rust te komen. Ik plofte op de bank met mijn Switch en besloot daarna achter mijn laptop te kruipen voor dit schrijfsel.

Op moment van schrijven ga ik zometeen lekker kokkerellen. Op het menu? Brocolli, aardappeltjes met zeezout en rozemarijn uit de oven en een vega-ding-groente-baksel-gevaarte. Zin in! Ik voorspel dat ik vanavond een lekker self care avondje doe. Met yoga, schrijven, maskertje, etc. Oeh, en Ben & Jerry’s. Staat al klaar in de vriezer. MJAM. 

De derde dag: op pad, positief blijven en niets kopen

Dag drie alweer! Time really does fly, enzo. Mijn ochtend spendeerde ik op dezelfde manier als op dag twee. Maar, deze dag stapte ik de deur uit om richting bushalte te hobbelen. Ik ging namelijk een middagje naar Haarlem – zo’n 40 minuutjes reizen met de bus en de trein vanaf Wijk aan Zee. Ik vind Haarlem een heerlijke stad, dus een straf was het ze-ker niet. Ik liep rond, ging wat winkeltjes in en kreeg al gauw trek in iets lekkers. 

Ik had sowieso besloten lekker in een koffietentje neer te ploffen. O ja, en om mezelf iets leuks cadeau te doen. Maar, eenmaal in alle winkeltjes, sparkte niets mijn joy. En om nou wat te gaan kopen om het kopen? Geen enkel boek riep mijn naam, geen enkel sieraadje wat ik zag viel me echt op en de insulated Dopper die ik al een tijdje op mijn wishlist heb staan didn’t do the trick either. Ik besloot me eraan over te geven, want hoe erg is het om niks te kopen? Zelfs niet als je het jezelf juist even gegund had? Ik bewaar die centjes lekker voor een ander moment. Ja. Beter. 

Ook rondom het koffietentmoment had ik een hele voorstelling gemaakt. Wat bleek? Ook daar voldeed het real life moment niet aan. Zo zie je maar: ik heb nog een lange weg te gaan wat ‘te hoge verwachtingen’ betreft. Ik heb bij praktisch alles altijd een heel levendige voorstelling. Soms leuk, want lekker dagdromen etc. Maar, meestal lastig. Want, hoe onrealistisch zijn die beelden soms? En hoe teleurgesteld kan ik zijn als het dan niet zo blijkt te zijn als in mijn zogenoemde ‘filmpje’? Een inzicht waar ik heel wat over geschreven heb toen ik eenmaal in said koffietentje zat. 

Na een lekkere lunch (ik bedoel: vegan pancakes?!) liep ik nog wat rond in Haarlem, maar toen ik moe begon te worden, besloot ik weer lekker terug te gaan. Eenmaal ‘thuis’ kroop ik achter de keukentafel, zette een theetje en keek nog wat afleveringen van The Bold Type. Hierna werkte ik aan het artikel dat je nu leest en at ik patat met een kaassoufflé. O ja, en de brocolli die ik nog niet had gekookt de dag ervoor. De avond was weer een momentje van self care. En ik deed eindelijk eens wat yoga. Dat ook. 

De vierde (en laatste) dag: time to go home

Op de ochtend van de laatste dag deed ik gelukkig ook nog lekker rustig aan. Lennart kwam mij halen, dus die kon ook eventjes zien waar ik de afgelopen dagen had vertoefd. Ook spoorde hij me aan om nog wat foto’s van het plekje te maken, so I did. We wilden nog even het strand op, maar vanwege de loeiharde wind was dat geen pretje. We besloten daarom maar een schattig tentje in te gaan, om daar koffie te drinken en een taartje te eten. 

Eenmaal thuis moest ik echt weer even ‘aarden’. Ook moest ik toch een soort van wennen om weer met Len te zijn. Ja, ik ben vaker lang alleen en nee, 3 dagen is écht niet lang. Maar, als je bewust een paar dagen alleen op pad gaat, is dat wel anders dan ‘gewoon alleen thuis zijn/wonen’. Ik ben heel blij dat ik dit gedaan heb. Stiekem ben ik in mijn hoofd mijn volgende tripje alweer aan het plannen. 

Liefs, Stel. 

Deze post heeft 12 reacties

  1. Nog steeds veel respect voor je dat je dit zomaar even gedaan hebt! Klinkt toch als dat het u erg deugd heeft gedaan, mooi :) Fijn om te lezen!

    1. Zeker weten! (: Dankjewel, lief van je! Ik zou het iedereen aanraden.

  2. Oooh, wat een fantastische plek! Gelijk opgeslaan op Airbnb haha, ziet er echt zo gezellig uit daar. Groot gelijk dat je eens met jezelf op stap was, klinkt alsof je het fijn hebt gehad (& dat is natuurlijk super goed). Liefs!

    1. Hahaha woehoeee, goed zo! En als je dan gaat, laat je het even weten? Misschien kunnen we elkaar dan weer eens zien. Lijkt me gezellig! (: Ja, ik heb het zeker fijn gehad. Stiekem zou ik ZO weer teruggaan als het kon. Liefs terug!

  3. Wat tof dat je dit gedaan hebt! Inderdaad, alleen thuis zijn is toch anders dan alleen op pad in een vreemde omgeving. Ik vind het ook heel fijn dat je zo eerlijk bent dat het best spannend kan zijn. Herken dat wel dat opgejaagde gevoel dat je nú moet genieten, waardoor het dus precies niet lukt haha. Maar gelukkig uiteindelijk wel!
    En wat een mooie plek, dat huisje ziet er heel tof uit!

    1. Ja, zeker weten – als je er echt even uit bent, lijkt het wel alsof er ook ruimte is om je anders te voelen en anders te denken? Hahaha, ja, precies dat: als iets ‘nu’ moet, want je bent er ‘nu’, dan lijkt het ineens helemaal mis te gaan. Net als wanneer je iets super goed kan als niemand kijkt, en dan als er mensen meekijken, het is ineens finaal mislukt. Dat idee. En ja, heel fijn dat ik op een gegeven moment dingen los kon laten en er echt van kon genieten daar (: Blij mee! Liefs!

  4. “Helaas kon ik er niet van genieten als ik wilde, want for some stupid reason had ik veel last van angst. Ik was bang dat er ineens iemand uit de bosjes zou komen om me om te leggen. Dat krijg je ervan als je gevoelig bent voor negatief nieuws en enge verhalen, denk ik?”
    Dat stukje vind ik super herkenbaar. Ik heb dat bijna elke keer als ik in mijn eentje op wandel ben en zelfs als ik een hond mee heb.
    Dat gezegd zijnde, wat een toffe plek heb je uitgezocht! Ik heb ‘m ook opgeslagen. Best wel ver van hier maar je weet nooit wanneer het eens van pas zou komen he :)

    1. Stom is dat he? ): Ik baal ervan dat we als vrouw soms zo het gevoel hebben extra op onze hoede te moeten zijn. Of dat we het idee hebben extra kwetsbaar te zijn; zeker alleen. Stom. Ik hoop dat onze maatschappij ooit verandert, zodat dit in de toekomst anders wordt. Ja tof he?! Leuk dat je ‘m ook hebt opgeslagen. Wie weet! Liefs!

  5. Heerlijke blog om te lezen lieve Stel!
    Klinkt als 4 bijzondere daagjes met allerlei gedachtes, ervaringen en gevoelens. Ik ben zo onwijs trots op je! En dat volgende tripje, die komt snel! ❤️🦋

  6. oh wat een heerlijke blog en wat heb je weer veel herinneringen en gedachtes met je volgers gedeeld. Je doet het allemaal erg goed, ga hiermee door!

  7. Nog altijd fijn om even alleen op pad te gaan, mooi om je ervaringen te lezen en stiekem wel ietsie pietsie herkenbaar met dat hele enge mensen uit de bosjes springen.

  8. Zot mooi, die loft! Ik denk dat zo’n tripje in de herfst ook heel leuk moet zijn. Uitwaaien, warme chocomelk, wat lezen en series krijgen. Krijg er gelijk zin in (maar eerst nog wat zomer, pleaaase weerman).

Geef een reactie

Sluit Menu