Note to self. En jou.

Note to self. En jou.

Mijn rode, koude vingers vinden hun weg naar de juiste toetsen iets minder gemakkelijk dan normaal. Dat krijg je als je net in een temperatuur van 0 graden naar de trein bent gehobbeld en nu al wiebelend in Word een schrijfsel probeert te fabriceren. Zonder bril. Mijn maag is gevuld met bietensalade, ‘naanpizza’ en een glas rode wijn – mijn hart gevuld met liefde.

Afgelopen vrijdag was ik jarig. Mijn verjaardag heb ik dit jaar doorgetrokken naar het weekend. Zo spendeerde ik de dag zelf met vier mensen (waarvan twee uit één huishouden) waar ik gek op ben, at en zong ik vrijdagavond samen met vriendinnetje Sonja, ging ik zondag naar vriendinnetje Lauriëtte in Rotterdam en ben ik nu (wanneer ik dit schrijf) onderweg naar huis na een avondje met vriendinnetje Anouk en haar vriendin in Leiden. Waar ik dus heel lekker at. En lekkere wijn dronk. Op een maandagavond, ja. Lijkt net alsof het leven weer een beetje normaal is.

Wat ik hiervan leer, van dit hele weekend? Dat het in real life zien van de mensen waar je gek op bent echt essentieel is om je een beetje jezelf te voelen; om blij te zijn. Ik was mezelf de afgelopen maanden een beetje kwijt af en toe. En hoe fijn is het om je dan te realiseren dat je jezelf stukje bij beetje terugvindt in vrienden, vriendinnen, familie?! Omdat mijn woonplaats, huisje en werk (vrij grote ‘pijlers’ in menig mensenleven) zijn veranderd afgelopen jaar, voel ik me soms een beetje ontaard. Zoveel ‘vastigheden’ die veranderd zijn in een tijd die sowieso al heel weird en surreal aanvoelt. Ik werd wakker in een nieuw bed, deed mijn boodschappen bij een andere winkel, deed mijn wandelingen door een andere stad, woonde voor het eerst helemaal alleen, ken mijn nieuwe collega’s alleen digitaal, kwam bijna de deur niet meer uit voor andere dingen dan boodschappen en wandelingen en zag mijn vrienden en vriendinnen amper. 

En nu ben ik totaal niet zielig he, echt niet. Ik ben ontzettend dankbaar voor het fijne studiootje waar ik in woon, voor mijn uitdagende baan, voor een prima salaris en collega’s die hun waardering uitspreken voor wat ik doe en hoe ik het doe. Ik ben blij dat mijn ouders op fietsafstand wonen en het hele alleen wonen heeft ook echt zijn voordelen. Maar, jezelf een beetje kwijt zijn en niet het gevoel hebben dat je je eigen leven leeft, is ook wel een beetje gek. Dat eist wel zijn tol wat mentale gezondheid betreft.

Daarom een flinke note to self, maar ook een note voor jullie: Zorg dat je de mensen op wie je gek bent genoeg ziet. Niet alleen spreekt, digitaal, maar echt (coronaproof) ziet. Dat je alsnog herinneringen maakt samen. Het kan. Niet altijd, dat begrijp ik. Soms is de afstand te groot, of lijkt er niet genoeg tijd te zijn. Maar, roei met de riemen die je hebt. Denk je geen riemen te hebben? Zoek dan wat harder. Vergeet niet te leven. Laat de dagen niet zomaar voorbij gaan. Dat hoeft niet. En het is ook helemaal niet goed voor je. Take care of your soul, zeg maar. 

Liefs, Stel. 

Deze post heeft 9 reacties

  1. Wat heb je dit ontzettend mooi gezegd. Ik ben het zeker met je eens. Jezelf omringen met de mensen die je liefhebt is echt ontzettend belangrijk, zéker nu.

    1. Dankjewel, lief van je! En inderdaad.. Al kan ik me ook voorstellen dat dat voor sommige mensen misschien niet lukt, omdat mensen ver weg wonen of omdat iemand in een risicogroep zit.. Zo lastig allemaal! Hoop echt dat iedereen elkaar er een beetje doorheen sleept (: Liefs!

  2. Alleen wonen lijkt me echt zwaar in deze tijd! Enne: nog gefeliciteerd met je verjaardag!

    1. Het is af en toe wel even pittig inderdaad! Gelukkig wonen mijn ouders dichtbij en kan ik altijd nog naar hen gaan als ik het echt even niet meer trek. Het huis is daar groot genoeg om afstand te houden gelukkig (: En dankjewel, lief van je!

  3. Mooi verwoord! En vrienden en familie live zien blijft ontzettend belangrijk in deze vreemde tijden.
    Zelf probeer ik ze af en toe te verrassen met een klein cadeautje, een ‘deurbelbezoek’ of een bericht. Heerlijke win-win en een instant glimlach op m’n gezicht;)

    1. Helemaal mee eens! Wat mega lief, zo’n idee. Ik ga ook eens kijken of ik vaker deurbelbezoekjes of anders belletjes in kan plannen. Dat is toch wel echt extra belangrijk natuurlijk nu. Zo ga ik dit jaar ook weer kerstkaarten versturen, waar ik dat afgelopen jaren niet altijd meer deed. Denk dat mensen dat ook heel leuk vinden; een kaartje krijgen (:

  4. Gefeliciteerd! En ja, dat in het echt zien is zo belangrijk! Hier in België echter echt onmogelijk, wij mogen hier al weken (en dat blijft ook wel nog even zo) maar 1 persoon per huishouden zien. Buiten gelukkig wel wat meer, maar het is zo koud en mijn Nederlandse vrienden komen natuurlijk niet helemaal naar Antwerpen om even een koffie wandeling te doen. Heel eerlijk, als ik hoor van al mijn Nederlandse vrienden die geheel volgens de regels elke avond iemand op bezoek hebben ben ik stikjaloers (let op: niet afgunstig ;-)). Ik hoop echt dat dat hier ook snel weer kan!

    1. Dankjewel! Oef, echt? Jeetje, ik had helemaal niet in de gaten dat het bij jullie daar zoveel pittiger is dan hier.. Al moet ik zeggen dat dat misschien ook wel beter had geweest misschien.. In Nederland ook.. Al weet je dan ook maar weer nooit of mensen zich daaraan zouden houden. Soms vraag ik me echt af waarom zoveel Nederlanders zo mega koppig zijn. Het lijkt me echt wel een lastige situatie waar jij in zit, omdat je toch nog wel graag in Nederland was af en toe en je vrienden en vriendinnen ook bij jou enzo – dat kan en mag natuurlijk allemaal niet nu.. Pff.. Ik duim heel erg dat het inderdaad snel weer mag en kan voor jullie!

  5. Mooi stukje! En komt precies op het moment nadat ik ook een fijn weekend had met mensen, in het echt. Herken het helemaal!

Geef een reactie

Sluit Menu