Toen ik minder goed nieuws kreeg dan gehoopt

Toen ik minder goed nieuws kreeg dan gehoopt

Ik denk dat ik stiekem toch had verwacht dat het anders zou lopen. Ondanks al mijn ge-Google over de mogelijke raampscenario’s, had ik toch het onderbuikgevoel dat ik met een geruststelling naar huis gestuurd zou worden. Helaas verliep mijn gesprek met de cardioloog nét even wat anders. Het was een wat chaotisch gesprek, dus achteraf vraag ik me af of ik alles wel goed heb gehoord en heb begrepen zoals ze het bedoeld heeft. Maar, waar ik niet omheen kan: Ik ben niet naar huis gestuurd met de woorden “Mevrouw, u kunt hier 100 mee worden – geen zorgen. Naast een vervelend gevoel, doen die overslagen u niets”. Nope.

Op moment van schrijven is het pas een dag geleden dat ik het LUMC uitstapte en het hele verhaal vrij beduusd aan mijn vriend vertelde. Erover praten vind ik lastig, maar erover schrijven voelt dan wel weer fijn. Daarom heb ik belangrijke mensen (die ernaar vroegen al) via WhatsApp geupdate in plaats van ze te bellen. Anyways, laat ik even kort het verhaal vertellen.

Ik heb al een lange tijd last van hartoverslagen – voortdurend, eigenlijk. Wat een overslag (extrasystole, bij mij ventriculair) precies is, kun je hier lezen. Ik ben al eerder door de medische molen gehaald en toen met een geruststelling naar huis gestuurd. Maar, wel met de boodschap dat ik bij verergering weer naaar de huisarts moest gaan. Dat heb ik dus gedaan, want het werd inderdaad erger. Begin deze maand zat ik daarom opnieuw in de wachtkamer bij het LUMC. Ik kreeg een 24-uurs ECG, leverde die later weer in en wachtte mijn afspraak af. 

Eenmaal tegenover de cardioloog bleek dat 6% van mijn hartslagen afwijkt. Dat is aan de hoge kant, geloof ik. Maar, er zijn ook mensen die een hoger percentage hebben. Zoals ik al schreef, was de cardioloog wat warrig en kwam ze voor mijn gevoel niet helemaal tot een punt steeds. Wat ik wél begreep, is dat ze mij niet zomaar zonder zorgen naar huis kon of wilde sturen. Het ene hart kan namelijk zonder enige moeite zoveel overslagen verdragen, maar het andere hart wordt er niet blij van en verliest op den duur pompfunctie. Dan ontwikkel je dus hartfalen. En dat, lieve lezer, gun je niemand. Dat was dus even flink schrikken, want blijkbaar is er dus wel degelijk een kans dat mijn hart hier uiteindelijk aan onderdoor gaat. Hoe groot die kans is, kon ze me niet vertellen – wat ik begrijp. 

Ze ging nog overleggen met het team. Of medicatie (waar ze liever niet aan wilde, want dat geeft vaak meer bijwerkingen dan dat het echt iets oplost), of ablatie (een ingreep die zeker niet zonder risico’s komt) of onder controle blijven de rest van mijn overslag-hebbende-leven. Dat laatste klinkt natuurlijk fijn, maar het enige wat er door mijn hoofd gaat is: “Wat als bij zo’n controle dan blijkt dat mijn pompfunctie inderdaad verminderd is, heb ik dan al hartfalen ontwikkeld en wordt dat gedurende de rest van mijn leven dan alleen maar slechter ondanks medicatie en behandeling?”. Ik ben er dan liever gewoon maar vanaf. Oftewel: dan zou ik nu aal voor ablatie willen kiezen. Hoe eng dat ook is, want daar kun je ook weer allerlei ander naars aan overhouden. 

Natuurlijk moet ze nu dus eerst nog overleggen met het team. Ik moet dus afwachten. En jullie raden het al: daar ben ik helemaaaaaal niet goed in. Het liefst raadpleeg ik Google elke vijf minuten om te checken of ik niet langzaam dood aan het gaan ben. The irony, want eigenlijk zijn we dat allemaal. Maar, daar staan we gelukkig niet elke seconde van de tijd bij stil. Ik nu dus een soort wel? En dat is me-ga vervelend. De kans dat ik hier uiteindelijk op jonge(re) leeftijd het loodje door ga leggen, is misschien wel helemaal niet groot? Alleen nu voelt alles nog zo onduidelijk, dat mijn hoofd automatisch het rampscenario pakt. Dat heb je als je sowieso al een hypochonder bent, natuurlijk. 

Ik weet niet zo goed wat ik met dit schrijfsel wil. Er is ook eigenlijk weinig wat jij als lezer met de informatie kunt. Maar, het werkt een soort therapeutisch voor mij om het hele verhaal plus gedachtenspinsels erbij op digitaal papier te zetten. Ik ben dus ook heus niet op zoek naar lieve berichtjes vol met medelijden. Al zijn lieve berichtjes natuurlijk altijd heel fijn. Maar, dit is oprecht meer een soort vorm van verwerking. 

Liefs, Stel. 

Deze post heeft 12 reacties

  1. Jeetje, wat schrikken zeg. Met zo’n bericht naar huis gestuurd worden door een niet heel concrete cardioloog… Ik wil je heel veel sterkte wensen met wachten en ik hoop dat het ziekenhuis heel snel beslist wat het beste voor jou is en wat voor jou ook het beste voelt. Liefs <3

  2. Zo, dat is zeker schrikken. Helemaal als je jezelf de hele tijd juist heb proberen gerust te stellen. Ik kan me ook goed voorstellen hoe chaotisch zo’n gesprek dan kan verlopen, zeker als je ander nieuws verwacht. Wat vervelend! Ik wens je heel veel sterkte, ik hoop dat je snel iets hoort en je in ieder geval weet wat te doen. Liefs!

  3. Ah nee Stel, ik snap dat je schrikt! Ook vervelend dat het verhaal dan net niet helemaal rechtlijnig verteld of makkelijk te onthouden is – maar schroom ook niet om nog te bellen en om opheldering te vragen, zou ik zeggen. Fijn dat je het kan verwerken door erover te schrijven!

  4. Oh nee, dit is heftig zeg! Fijn dat het zo helpt om te verwerken via schrijven.
    Hopelijk krijg je snel wat meer duidelijkheid en daarmee misschien ook wat meer rust. Knuffel voor jou!

  5. Een eng idee inderdaad, en ook iets waar je natuurlijk de hele tijd aan denkt, ook al wil je dat niet. Zo herkenbaar ook, altijd uitgaan van het slechtste. Veel sterkte en ik hoop dat er snel wat meer zekerheid en duidelijkheid is!

  6. Dat is schrikken zeg! Wat ontzettend naar, vooral ook dat je cardioloog geen rechtlijnig verhaal voor je klaar had. Hopelijk komt dat binnenkort snel goed en krijg je meer duidelijkheid. Heel veel sterkte en knuffels!

  7. Rustig aan doen. En laat je niet gek maken. Het is logisch dat je meer duidelijkheid wilt!

  8. Oef, jeetje wat spannend! Hopelijk kan jouw hart dit allemaal goed handelen, daar duimen we dan maar voor!

  9. Wat vervelend dat het gesprek met je cardioloog niet heel duidelijk was uiteindelijk en dat je daardoor met een warrig gevoel naar huis bent gestuurd. Ik zou dan ook blijven Googlen totdat ik besef dat ik daar uiteindelijk ook niet veel mee opschiet. Dat worden pittige dagen, wachten tot je weer wat hoort. Ik hoop dat je afleiding kan vinden in de tussentijd. En natuurlijk dat er straks een goede oplossing is waar jij ook tevreden mee kunt zijn. Poeh, schrikken hoor. Ik denk aan je!

  10. Och wat vervelend en vooral pittig nieuws. Heel erg veel succes en sterkte. Kan me voorstellen dat het even schrikken is.

Geef een reactie

Sluit Menu