Je eigen succes niet durven erkennen

Je eigen succes niet durven erkennen

Pling. Een drietal mailtjes verschijnt afgelopen vrijdagmiddag in mijn mailbox. ⁠”O ja, helemaal vergeten”, spreek ik hardop uit. Die dag zou ik het resultaat van een opdracht voor mijn opleiding terugkrijgen. ⁠Met zweterige handjes besluit ik het betreffende mailtje aan te klikken. ⁠Geheel overdonderd staar ik naar mijn scherm. ⁠Ik neem twee seconden om de inhoud op me in te laten werken en bel dan direct mijn moeder. ⁠”Mam, mam, mam, ik heb wéér het hoogst aantal punten gehaald!” schreeuw ik praktisch uit. ⁠Na een mini dansje via de telefoon, probeer ik mezelf weer rustig te krijgen.

Mijn eigen succes afzwakken: ik doe het. Altijd. 

Mijn groepsgenoten hebben de mailtjes inmiddels ook ontvangen. Zij hebben het ook gehaald; op één van hen na. ⁠En daar begint mijn internal struggle. Die ik, realiseer ik me, ook gehad zou hebben als zij het wel gehaald had. ⁠

Ik schaam me. Heel erg.⁠ Waarom? Omdat ik het hoogste aantal punten binnen heb gesleept. Net als bij de eerste opdracht. ⁠Ik voel me schuldig dat ik een goed resultaat heb, en mijn groepsgenoot niet. ⁠Daarom besluit ik slechts te vertellen dat ik het gehaald heb. Het echte cijfer? Dat houd ik voor mezelf.⁠

Even later, tijdens onze intervisiebijeenkomst, komt het er toch op. Ik merk dat ik mijn behaalde succes direct afzwak. ⁠”Ja, ik snap het ook niet! Ik had dit echt niet verwacht hoor! Ik heb heus niks fantastisch gedaan”. ⁠Ik ben bang dat ze mij een opschepper vinden en let obsessief op hun reacties. Het zijn ontzettend lieve dames, overigens, maar toch is mijn ego ervan overtuigd dat ze mij nu vast stom vinden.

(Toevoeging achteraf: de dag erna ontving ik een onwijs lief berichtje van degene die de opdracht niet gehaald had. Ik had haar mijn opdracht gestuurd, zodat ze even kon kijken hoe en wat. Ze complimenteerde me, gaf aan dat ze onder de indruk was én zei ook nog dat ik trots op mezelf mocht zijn in plaats van weer te roepen dat ‘ik ook maar wat gedaan had’. Ja, daar was ik even stil van). 

Waarom geloof ik het niet?

Die week deed zich toevallig nog iets voor. Een soortgelijk iets. Een collega van mij heeft intern gesolliciteerd. Mega trots was ik toen ik hoorde dat zij de functie had gekregen. Wat mij even was ontschoten, is dat ik haar functie nu tijdelijk vervul vanwege een groot project. Maar, je voelt hem aankomen: nu zij een andere functie gaat vervullen, komt haar ‘vaste’ functie vrij.

Mijn leidinggevende sprak, met iedereen erbij, open en eerlijk uit dat ze hoopt dat ‘een zeker iemand’ (waarbij voor iedereen duidelijk was dat het over mij ging) op die functie gaat solliciteren. Ze willen me houden. Ze vinden dat ik het goed doe. Dat laatste wist ik gelukkig al wel, maar waarom dringt dat nou toch nooit tot me door? Eerlijk: mijn leidinggevende kan het honderd keer zeggen, maar ik kan niet van haar aannemen dat ik goed ben in wat ik doe. Ik geloof simpelweg niet genoeg in mijn kunnen. 

Valse bescheidenheid en waarom ik mij daar zo aan vasthoud

Ik ben zelf allergisch voor arrogantie. Ik vind gezonde zelfverzekerheid ont-zet-tend inspirerend wel, maar als ik zelf ook maar een beetje zelfverzekerheid voel of durf te tonen, ben ik onwijs bang om arrogant gevonden te worden. Dat lijkt me echt the horror. Dus, om dat te allen tijde te voorkomen? Jep, you guessed it, durf ik nooit echt uit te komen voor dingen die ik goed kan. Dingen die ik goed heb gedaan. Dat komt vast door de omstandigheden. Of ik heb ‘gewoon geluk gehad’. Valse bescheidenheid deze keer, want de feiten liegen er niet om. Ik heb die opdracht gewoon echt goed gemaakt. En ik lever goed werk af voor de gemeente. 

Tsja, en nu?

Het kwartje viel. Het heeft echt NUL zin om mezelf niet in het licht te durven zetten. Niemand schiet er wat mee op als ik mezelf zo klein houd; als ik niet in mezelf kan geloven. Uiteraard werk ik hier al een lange tijd aan. De ene periode wat intensiever dan de andere. Toevallig volg ik coaching de afgelopen tijd en is dit ook zeker iets wat valt onder ‘dat waar we aan werken’. Ik hoop dat ik het op een gegeven moment gewoon ga kunnen, dat in mezelf geloven. Misschien komt het met de jaren; met ervaring. 

Wat denk jij; komt dat zelfvertrouwen met de jaren? Of heb jij een tip voor mij rondom ‘eraan werken’? Liefs, Stel. 

Deze post heeft 5 reacties

  1. Ooh seg dat vind ik dus ook herkenbaar. Ik heb dat eigenlijk nog altijd wel met mijn diploma. Niet dat ik de beste punten haalde (allesbehalve zelfs :p) maar ik had nooit een herexamen en ik vraag me nu nog regelmatig af hoe het kan dat ik mijn diploma haalde. Ik denk dan ook vaak dat ik wel veel geluk heb gehad. En op mijn werk heb ik wel echt last van het bedriegerscomplex. Ik denk de hele tijd als ik weet dat ik een coaching heb binnenkort, dat mijn teamleider gaat zeggen dat ik niet goed bezig ben. ELKE keer is mijn coaching wel echt goed en toch denk ik voor de volgende keer dan dat het slecht gaat zijn. Best wel vermoeiend eigenlijk.

  2. Oof maar deze tekst.. Suuuperherkenbaar! Ik zag die titel al en het kwam al meteen binnen.

    Alles wat ge hier verteld herken ik op bijna alles wat ik doe. Ik heb hogere studies gedaan, studeerde af met onderscheiding (+70%), heb een jaar een PhD gedaan maar ik gedraag mij als het kleinste manneke overal waar ik kom. Langs mijn kant heeft het veel te maken met m’n verleden, waar ik nu ook aan het werken ben.

    Maar dat laatste stukje van je denk ik inderdaad waar het om draait. Dat zal even een proces zijn maar dat komt zeker wel goed. Keep it up!

  3. Mooi omschreven! Hier ook herkenning alom, de angst om arrogant gevonden te worden, maar wat uiteindelijk resulteert in jezelf klein houden.. Moeilijk om daar een weg in te vinden! Maar ik denk altijd maar dat als je zo niet arrogant wil zijn, je dat heus niet snel gaat zijn, ookal laat je jezelf af en toe shinen. Als je geluks en succesmomentjes combineert met eerlijkheid over je struggles, dan kan het niet misgaan toch! :) Gefeliciteerd met alle successen en je mag daar écht van genieten hoor!

  4. Ik denk dat het bij mij inderdaad ook te maken heeft met die gloeiende hekel aan arrogantie. En natuurlijk is het nonsens dat je dan weer compleet het tegenovergestelde moet gaan doen en jezelf ‘tekort doen’, maar dat is daar vaak wel het gevolg van. Ik denk ook echt vaak: mensen gaan doorhebben dat ik dit eigenlijk niet zo goed kan. Terwijl de feedback dan dikwijls positief is, en toch is het eerste wat ik dan alsnog denk: oef, ze hebben niet door dat ik het niet kan. Hahaha, echt erg als je dat zo leest.

  5. Heel herkenbaar. Dit is iets waar ik de afgelopen paar jaar ook veel over nadenk. Het stomme is, dat ik het voor mijn ogen een keer heb meegemaakt dat iemand een ander aandachtstrekkerig heeft genoemd toen diegene blij was met haar resultaten. In mijn ogen was het niet arrogant, gewoon blij met wat ze deed en dat het goed was. Dat helpt niet echt mee als je zelf niet arrogant gevonden wil worden, dus ja, dan deel je dat soort dingen minder enthousiast of niet. Al heb ik er tegenwoordig veel meer schijt aan wat anderen vinden en ben ik wel blij als me iets goed lukt. Mensen die me kennen weten dat het vanuit oprechte blijdschap is dat iets goed gaat en niet door arrogantie. Mensen die me niet kennen moeten sowieso maar niks zeggen ;) Wel goed dat je ermee bezig bent! Weet niet of je ook gaat schrijven over hoe het proces voor je gaat en wat je hebt gedaan om uiteindelijk wel je successen te vieren? Dat lijkt me reuze interessant!

Geef een reactie

Sluit Menu