Wat mij tegenhoudt om te bloggen

Wat mij tegenhoudt om te bloggen

Ik vind bloggen nog altijd heel fijn. Je zou het misschien niet zeggen, maar ik zit hier echt niet te liegen te zitten te wezen te kijken. Echt niet. Sinds ik in 2010 (ergens, geloof ik) begon met het dumpen van mijn gedachten op het internet, is er wel een hoop veranderd. Voor mij, maar ook in ‘de blogwereld’. Ik zie de laatste tijd dat andere bloggers het weer oppakken; dat regelmatig schrijven. Dat ze de vibe weer een beetje terugvinden en dus weer met veel plezier schrijfsels produceren. En ik? Ik wil dat ook. Maar, wat houdt mij dan tegen?

Bang geen inspiratie te hebben

Dit is denk ik het ‘grootste’ probleem. Want, als je niet weet waarover je moet schrijven – of je hebt een onderwerp, maar ‘er komt gewoon niks’ – dan eh. Ja. Dan is dat het. Dan verschijnen er voor langere tijd geen schrijfsels online. Ik kan om te beginnen onwijs veel ‘onderwerp inspiratie’ uit andere bloggers halen. Want, de meeste van hen hebben de laatste tijd zulke leuke, fijne en ook echt persoonlijke ideetjes. En dat laatste, daar ben ik ook echt van. Gedachten delen, voornamelijk. Ik lees graag over het leven van degene achter het toetsenbord. En ik zou jullie daar zelf ook een kijkje in willen geven. Maar, wat nou als het schrijven gewoon niet lukt? Ik voel me dan altijd zo’n mislukking.. En dat gevoel probeer ik uit de weg te gaan. Gevolg? Geen schrijfsels. 

Die eeuwige fotostruggle

Dit is echt al sinds het begin van mijn blogleven een probleem. Althans, ik vind het een probleem. Ik kan namelijk, vind ik zelf, echt geen blogwaardige foto’s maken. Ik schiet af en toe eens een plaatje ergens van en die kan ik dan weer op mijn blog terug laten komen. Maar, echt een bijpassende foto maken voor een artikel? Nee. Gewoon niet. Het heeft nooit ‘het gevoel’ dat ik wil weergeven en het is nooit zo mooi als ik zou willen dat het is. Ik had de foto die hierboven staat natuurlijk zelf kunnen maken, want ik heb handen, ik heb een kopje koffie, ik heb een bed en ik heb een laptop. Maar, dat zou er echt niet uitzien (naast het feit dat ik geen statief heb). Je zou dus denken: “Goh, meid, je kan je toch verdiepen in ‘hoe maak ik betere foto’s’, of ‘hoe bewerk ik mijn foto’s zo dat ik er happy mee ben’.” Maar, heel eerlijk, de tijd die ik naast mijn werk heb steek ik liever in andere dingen. Dan krijg je dus dat ik soms denk: “Hm, ik wil wel schrijven, maar ik heb echt geen leuke of mooie foto’s meer, dus laat maar”. 

Wie zit er eigenlijk mee te koekeloeren?!

Waar ik me hier voorheen nooit druk om maakte, is dat tegenwoordig wel andere koek. Want, wie leest er eigenlijk allemaal mee? De buurvrouw van vroeger, de nieuwe vriendin van mijn ex, mijn ex zelf, de former love interest van mijn eigen love interest, de schoonmoeder van een collega,  mijn baas, die ene vriendin van vroeger die je nooit meer spreekt maar die wel mee wil gluren omdat ze benieuwd is naar wat jij allemaal uitspookt.. Het kan iedereen zijn! En natuurlijk hebben de meeste mensen helemaal geen verkeerde bedoelingen, maar ik word graag leuk en aardig gevonden. Ik vind de mening(en) van anderen erg belangrijk. En wat denken al die bovenstaande mensen eigenlijk van mij? Ik bedoel: hoe meer ik loslaat, hoe meer ik hen redenen geef om een mening over mij te vormen. Die balans zoeken.. dat is een opgave. 

Is wat ik doe niet al honderd keer (beter) gedaan

Hier komt mijn vergelijkingsdrang into play. Nogal, ook. Ik heb een heel vervelende overtuiging die luidt: “Als anderen het toch beter kunnen, kan je het maar beter laten. Want, wie zit er dan op jouw ‘versie’ te wachten”. Dit heb ik met heel veel dingen, helaas. Bij alles wat ik schrijf, denk ik: “Iemand anders heeft vast al zoiets geschreven en dat vast 100 keer leuker/beter/inhoudelijker/creatiever gedaan ook nog. Laat maar joh”. Vaak lukt het me gelukkig wel om me er alsnog overheen te zetten. Maar, ook dit is een punt dat mij remt in mijn schrijfplezier.

Gelukkig vind ik het schrijven ondanks al deze fratsen nog steeds heel leuk. Ik ben ook zeker van plan om het ‘gewoon’ te blijven doen. Maar, mocht iemand nog tips hebben betreft het ‘overwinnen’ van bovenstaande zaken, dan hoor ik die natuurlijk heeeeeeeel graag.

Liefs, Stel. 

(Bron beeld)

Deze post heeft 19 reacties

  1. Ik vind mijn foto’s niet goed. Ik heb daar niet zoveel talent voor. Gelukkig zijn er tegenwoordig veel stockfoto’s. Misschien kun je sommige posts achter een wachtwoord zetten? Het belangrijkste is dat je er plezier in hebt.

  2. Ik vind mijn foto’s niet goed. Ik heb daar niet zoveel talent voor. Gelukkig zijn er tegenwoordig veel stockfoto’s. Misschien kun je sommige posts achter een wachtwoord zetten? Het belangrijkste is dat je er plezier in hebt.

    1. Wat een goede tips, dankjewel! Is het dan denk je handig om dat wachtwoord via Instagram te geven aan de mensen die de post willen lezen/mogen lezen? Want je moet natuurlijk wel op een manier dat wachtwoord dan kunnen geven, haha (: Liefs!

  3. Ik me in veel dingen die je zegt herkennen. Vaak vind ik ook van mezelf dat ik geen leuke foto’s heb voor bij een blogpost en ik wil er ook niet per se veel tijd in investeren. Ik heb het voor nu een beetje losgelaten. Het hoeft niet ‘perfect’ te zijn, maar gewoon als Laurine aan te voelen. Soms denk ik ook: wie zit er nu nog op mij te wachten? Maar, als ik dan lees dat anderen soms ook weleens dat gevoel hebben, terwijl ik hun blogjes juist kei graag lees, dan denk ik dat we ons daar allemaal niks van moeten aantrekken.

    1. Nee, precies. Ik vind het wel leuk om af en toe een foto te maken, maar om echt bij elk artikel apart een hele foto in elkaar te knutselen.. Daar raak ik dan zo gefrustreerd van, hahaha. Je hebt gelijk; het hoeft niet ‘perfect’ te voelen, het moet als ‘Stella’ voelen. Dat vind ik echt een mooie (: Dankjewel! Liefs!

  4. Erg herkenbaar. Zelf kom ik steeds meer los en durf ik persoonlijkere content te maken (staat nog niet online, maar wel druk mee bezig op dit moment). Ik heb weer ‘ouderwets’ m’n camera opgepakt i.p.v. foto’s met m’n mobiel maken. Voelt als een andere beleving en zo kreeg ik er weer plezier in. Voor de rest heeft mijn man me geleerd om meer schijt aan rest te hebben en gewoon te doen wat je leuk vind. Je kan nooit de hele wereld blij maken, zelfs niet als je van chocola gemaakt bent. (niet iedereen houdt van chocola… shock! haha)
    Ik vind dat je leuk schrijft en lees graag je blogs. Dat je foto er niet altijd bij past… tja, ik geloof niet dat dat erg opvalt of een probleem is, hoor. Het gaat om jouw woorden. En anders zou je misschien een ander om raad kunnen vragen voordat je je blog online zet. Die kan je dan helpen een bijpassende foto uit te zoeken.

    1. Ah wat goed! Jij doet het gewoon; die camera oppakken. Ergens denk ik ook weleens: Misschien zou ik het gewoon weer eens moeten doen. Niet zeuren, maar doen. Het is inderdaad dan wel echt een andere beleving. Maar ik ben gewoon ECHT niet zo goed met dat ding, hahaha. Dankjewel voor je compliment en de tips; heel fijn. Liefs!

  5. Aahh die eeuwige foto struggle, ik ken hem. Gek, is het niet, dat we ons daar allemaal zoveel van aantrekken terwijl het eigenlijk gewoon gaat over het schrijven?

    1. Hahaha, stom he? Het is inderdaad geen fotografie portfolio waar we over praten; het is een blog. Waar je artikelen op plaatst. Met tekst. Hahaha, ik snap je punt helemaal. Eigenlijk stom om ons dan hier zorgen over te maken – helemaal mee eens! Liefs.

  6. Ik denk dat ook vaak, wie zit er nu op mijn schrijfsels te wachten? Maar ik vind het te leuk en als mensen het niet willen lezen dan moeten ze dat maar niet doen :) Je kan inderdaad een wachtwoord op je posts zetten of een heel afgesloten blog maken voor al je schrijfsels en dan alleen de mensen toegang geven van wie je ook wil dat ze het kunnen lezen. Ik weet niet goed hoe dat moet, behalve bij Tumblr. Daar maakte ik zelf ook zo’n afgesloten blog maar ‘k heb hem nog niet gebruikt.
    Verder denk ik altijd: ik ben een volwassen vrouw, ik mag doen wat ik leuk vind en mijn eigen regels bepalen.

    1. Helemaal waar! Denk ook zeker dat mensen die het niet willen lezen, het ook gewoon niet doen (: Maar dan zit ik alsnog een beetje met de mensen die het wel lezen, maar waarvan ik dan stiekem denk: Nouuuuuu, dat hoeft van mij niet zo. En dan is zo’n verborgen blog inderdaad een goede! Of dus blijkbaar wachtwoorden op je posts in zetten – dat kan geloof ik? Althans, in WordPress. Ik weet niet of jij ook WordPress gebruikt! Ik ga dat eens even uitzoeken. Wie weet is dat wel een uitkomst voor mij. Ben in ieder geval blij dat jij mijn schrijfsels graag leest. En right back at ya! Liefs!

  7. Ai ja, hier worstel ik ook wel eens mee. Met eigenlijk alle punten die je noemt! Maar onderaan de streep vind ik het vooral heel erg leuk om te schrijven en doe ik dat graag en dus druk ik op ‘publiceren’, ook al ben ik bang wat anderen daarvan vinden, vind ik m’n foto’s niet goed genoeg en doe ik wat andere bloggers al duizend keer hebben gedaan. Zeker de laatste paar maanden zit ik in een hele fijne blogflow en dat gevoel is zo fijn! Ik ga me dan niet laten tegenhouden door al die gedachtes die maar in mijn hoofd zitten. ;)

    1. Je hebt helemaal gelijk (: Uiteindelijk doe ik dat ook vaak; het gewoon doen. Hup, publiceren die hap. Maar, er blijft bij mij wel vaker wat ‘liggen’ dan dat ik het ook echt plaats. Dan denk ik na een tijdje: “Neh, toch maar niet, verwijderen”. Ik moet zeggen dat jij mij wel echt inspireert hoor – vind ik echt fijn (: Je bent echt lekker bezig inderdaad, met die blogflow. Dat werkt aanstekelijk! Liefs!

  8. Zo herkenbaar dit, ondanks dat ik net ben begonnen. Wel blij dat ik niet de enige ben. Maar het belangrijkste is denk ik dat je het zelf vooral leuk vindt om te doen, en dan moet het eigenlijk niet uitmaken wat anderen ervan vinden, of je mooie foto’s maakt, etc. Maar goed, dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. :)

    1. Stom is dat he? Dat dat er ook al zo snel ‘inkruipt’. Heb jij dan ook dat je jouw blog veel vergelijkt met die van anderen? Ik doe dat heel erg, terwijl.. Mijn blog is de mijne en ik ben ik – ik ben weer heel anders dan alle anderen, dus waarom zouden onze blogs dan wel allemaal op elkaar moeten lijken? Maar toch is het soms zo ‘verleidelijk’ om toch aan het vergelijken te slaan.. Maar je hebt helemaal gelijk: het belangrijkste is om het zelf leuk te vinden om te doen. Daar gaan we gewoon voor! (: Liefs!

  9. Heel herkenbaar! Foto’s haat ik ook, maar dat heb ik losgelaten en ik heb onlangs ook mijn bloglay-out aangepast zodat de aandacht meer op de tekst ligt. En het vergelijken … Op mijn schrijfcursus kwam dat ook ter sprake, dat alles toch al eens geschreven is geweest: er zouden slechts een 36 ‘dramatische situaties’ zijn in fictie en that’s it. Maar tja iedereen schrijft dat op zijn manier en iedereen pakt andere dingen mee uit zijn leven, en ik denk dat die lijn nog harder door te trekken is in bloggen. Allez, ik zeg ook maar iets hè :p

    Wie meeleest houdt mij ook tegen, maar dan vooral omdat familie kan meelezen en ik niet met iedereen een even veilige band heb. Een wachtwoord las ik al ergens maar ik twijfel nog wat.

  10. Bij de vraag wie er mee leest, probeer ik meestal niet te hard stil te staan want anders zou ik niks meer durven publiceren haha. Ik had ooit een anonieme blog en toen dacht ik echt heel de tijd: aaaah iedereen gaat ontdekken wie ik ben. Toen ik deze blog pas had, was dat in het begin wel even aanpassen haha. Ik was toch iets terughoudender en zou niet meer zo snel dingen over mijn werk of zo posten.

  11. Misschien kun je een keer met verf een soort patroon maken, een beetje zoals de achtergrond van je blog. Dan kun je die foto gebruiken bij een blogpost :) Of niet natuurlijk, want zonder foto is ook goed toch?!

  12. Heel herkenbaar! Ik heb het regelmatig bloggen sinds januari ook weer opgepakt. Wat mij helpt is mezelf uitdagen elke week iets te schrijven wat niet bijzonder hoeft te zijn. Het liefst juist over iets alledaags. Ik maak door de week heen korte aantekeningen in m’n telefoon van onderwerpen/ gebeurtenissen/ zinnen/ woorden die ik kan gebruiken voor een blogpost. Ik geniet zelf ook het meest van artikelen lezen over juist die alledaagse dingetjes.

Geef een reactie

Sluit Menu