Home is where.. Ja, waar eigenlijk? (Met foto’s!)

Home is where.. Ja, waar eigenlijk? (Met foto’s!)

Al een jaar. Ja, echt. Al een jaar woon ik in Gouda, in mijn eigen huurstudiootje van bij elkaar zo’n 38 m2. Helemaal van mij. In mijn up. Me, myself and I. Alleen maar mijn spullen, alleen maar mijn rommel, alleen maar mijn afwas, alleen mijn haren in het doucheputje, alleen maar mijn keukenspulletjes die ik per ongeluk kan slopen omdat ik geen geduld heb tijdens het bereiden van maaltijden. Iets waar ik stiekem best naar uit kon kijken toen ik nog in Leiden woonde met mijn twee roomies (hoe gek ik ook op ze was). Vorig jaar maart verhuisde ik, vrij halsoverkop wel, naar Gouda. Pre-cies voordat Tante Cor ons met haar gezelschap verblijdde (ahum, not). Wat begon als witte, lege ruimte, werd langzaamaan een echt huisje. Kleurtjes op de muur, kapstok in de gang, gordijnen voor de ramen en elk hoekje en gaatje bezaaid met kaarsjes en plantjes. Ja. Home sweet home. Toch?

Nou, eerlijk? Nog steeds niet helemaal. Lang durfde ik dat niet echt toe te geven of hardop uit te spreken. Want, hallo: ik héb verdorie een huisje. Een eigen plekje dat ik kan betalen en dat vol staat met mijn eigen gekochte, mooie meubeltjes. Tuurlijk werk ik daar hard voor, maar alsnog ben ik heel privileged om dit knusse dak boven mijn hoofd te hebben. Ik weet dat; ik ervaar dat ook echt. Maar, soms vraag ik me weleens af wat er dan mist. Waarom voelt dit ruimte nog steeds niet echt als ‘thuis’? En, wat is dat eigenlijk, thuis. Wanneer noem je de vier (of meer) muren om je heen home?

Mijn start was hier natuurlijk niet bepaald ‘je van het’. Ik verhuisde weg uit Leiden, waar ik echt verknocht aan was. Waarom ik dan wegging? Omdat in Leiden iets voor jezelf vinden nog lastiger is dan hier in Gouda. En Gouda ken ik – ik ben er opgegroeid. Het is dicht bij mijn ouders; ook een heeeele grote plus. En ik was gewoon echt toe aan my own place. Maar, ik was direct wel HEEL erg op mezelf aangewezen. Dat was best pittig, eigenlijk. Ik kon mijn blijdschap, spanning, zenuwen, angsten, excitement en al die andere (verhuis)emoties eigenlijk niet echt met iemand delen. Ja, telefonisch. Maar, dat is toch wel andere koek. En leuke herinneringen maken met mensen in mijn nieuwe hutje? No way, want quarantaine life.

Goed, ik verliet dus ten eerste iets vertrouwds en fijns, verhuisde ten tweede precies op een rotmoment en verloor ten derde kort na dit proces mijn baan. Dat hielp ook niet, want: geldstress (en verdriet, dat ook). Ik had trouwens ook best moeite met het inrichten van dit hele gebeuren. Heb me denk ik wat te veel laten leiden door Pinterest en ‘was tegenwoordig hip is’ en woon voor mijn gevoel soms in een soort showroom zonder karakter. Ai, ja. Ik schrijf dat echt over mijn eigen huisje, ja. Het is knus, warm en stylish. De spullen die ik heb verzameld zijn oprecht mooi – heel blij mee. Maar, of het echt ‘Stella’ is? Ik weet het niet. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik heel 2020 sowieso niet zo goed wist wat nu precies wel en wat niet ‘Stella’ was.

Ik heb mijn draai in Gouda nog niet helemaal gevonden, al is het nog zo bekend voor mij hier. Dat zal oprecht ook mega liggen aan Corrie, maar ik kan daar echt niet alles op afschuiven en dat weet ik. Het ligt ook grooooootendeels aan mij. Voornamelijk, eigenlijk. Want inmiddels weet ik ook heus wel dat het geen kwestie is van andere spulletjes, een nieuwe indeling, een leuk muziekje. Thuis is gevoel – geen aangeklede ruimte. Al moet ik zeggen dat het neerzetten van foto’s, planten en kaarjes toch wel kan helpen. Toch?! (De foto hieronder is overigens vrij oud; die zwarte kast staat nu VOL planten, ghehehe, jeei). (O ja, even een momentje voor mijn favo spullen in huis: mijn prachtige tafel en eetkamerstoelen. Hier ben ik echt ZO intens blij mee!). 

Ik heb hier dus nog niet echt kunnen aarden. En of dat echt gaat lukken, weet ik ook niet. Ik ben erg op zoek naar het thuisgevoel. Overdrijf ik de boel? Moet ik het gewoon wat meer tijd geven? Hier wat meer zijn en niet ontsnappen naar mijn ouders of vriendje? Ik heb laatst in ieder geval mijn bank een kwartslag gedraaid, waardoor de boel al wat knusser voelt. En, ik ga een bijpassende poef kopen. Daardoor kunnen het vriendje en ik ook samen op de bank chillen. O ja, en er komt binnenkort eindelijk een groot wandrek waar ik allemaal fijne foto’s aan ga hangen. Foto’s van memories, lieve mensen, je kent het wel. O ja, en ik blijf lekker muziekjes draaien en kaarsjes aansteken. Maar, wat kan ik volgens jullie nog meer doen om van mijn huis echt mijn thuis te maken? 

Dit hieronder is de meest recente foto die ik heb van mijn woonkamertje. Of nou ja, woongedeelte, hahaha. Zien jullie het voor je dat er een klein poefje staat, bij de bank? Die ook echt bij de bank hoort, in dezelfde kleur? Ik zie het wel. Ik wil het. Ik ga het regelen. En wie weet voel ik me dan net ietsie meer thuis. Worth a try, toch? 

Deze post heeft 9 reacties

  1. Wauw, wat is het mooi geworden! Wat een warme uitstraling! Hopelijk voelt het snel meer eigen en is het een kwestie van tijd <3

    1. Dankjewel, lief! <3 Ik hoop het ook, maar denk het wel echt! Het hele uitspreken van de situatie en het erover hebben met anderen ("Wat zal ik doen om..", plannetjes maken, ideetjes opdoen, etc) helpt al echt met het idee dat het gewoon helemaal goed moet gaan komen. En zo niet, dan niet! Is ook niet erg; dan vind ik over een tijdje vast wat anders. Maar, eerst maar eens nog wat dingetjes proberen (: Liefs!

  2. Oooh echt een mooi plekje hoor Stel! Zo knus & gezellig, en foto’s enzo gaan inderdaad echt veel doen! Daar kijk ik ook altijd zelf het meeste naar, en niet naar de nieuwste plant die bij de grote hoop hoort nu hihi. Ik lees ook iets over vriendje, proficiat meid! Het is je helemaal gegund. Veel liefs!

  3. Het ziet in ieder geval heel mooi en gezellig uit. Ik hoop dat je je er binnenkort ook helemaal thuisvoelt en er steeds meer mooie herinneringen mag maken!

  4. Het ziet er alleszins wel super gezellig uit! Een huis inrichten en eigen maken kost ook wat tijd vind ik. Wij wonen hier nu drie jaar en het voelt wel echt als thuis maar als ik het vergelijk met hoe het in het begin was is het nu wel meer thuis dan vroeger. Het is inderdaad ook vooral een gevoel hoor, maar inrichting en gezelligheid helpen toch ook. Ik denk dat het ook kan helpen als je er echt fijne herinneringen kan maken, wat nu door corona wat moeilijker is. En wat je zegt, als het niet goed komt vind je wel weer iets anders inderdaad. Maar ik duim dat het gevoel groeit!

  5. Heeeeel tof! Zeker doen, dat poefje. Hopelijk voel je je er snel helemaal echt thuis.

  6. Jaa wat leuk, I love inkijkjes in mensen hun huis (spoiler alert: er komt ook een binnenkijker bij mij aan dit weekend!). Je huisje ziet er al prachtig uit, maar ik ken het thuisgevoel dat moet groeien. Maar dat komt echt vanzelf! Foto’s, kunst, dat soort dingen helpen meer dan alleen mooie meubels. Hopelijk komt het gauw alsnog :) En gefeli met le bf! <3

    1. Oeee, leuk! Ik ben nu al heeeel benieuwd! Ik hoop het ook. Voor nu ga ik het inderdaad lekker aanvullen met leuke herinneringen en spullen die ik mooi vind en de boel nog comfortabeler maken. Dat poefje voor mijn bank komt vanavond al, woehoe! Dankjewel, lief <3!

  7. Wat ziet het er leuk uit!
    Maar wat lastig dat het nog niet echt als thuis voelt. Ik hoop dat dat snel gaat gebeuren. Geef het de tijd, laat lekker rommeltjes binnenkomen. Scheur een pagina uit de Flow en hang hem op naast een kaartje dat je met de post hebt gekregen, een fotolijstje en ga zo maar door. Misschien wordt het dan langzaam iets meer jouw huis! X
    PS ik woon nu in Leiden :)

Geef een reactie

Sluit Menu