Als je even vastgelopen bent

Als je even vastgelopen bent

Ken je dat gevoel? Je bent on a roll; helemaal lekker bezig. Je voelt je gemotiveerd en trots op de dingen die je overwint, bereikt en behaalt. Je doet je best op alle gebieden van het leven. Totdat het ineens niét meer zo lekker loopt. Sterker nog: het lijkt wel alsof niks meer ‘loopt’. Je wil wel, maar hebt geen idee welke kant dan op. Hoe doe je dat ook alweer: vooruit bewegen? Je kijkt terug en bent ineens niet zo tevreden meer over alles wat je de afgelopen tijd bereikt hebt. Waar je eerst trots was, is het nu bij lange na niet genoeg geweest. Je wilt vooruit, maar voelt je geblokkeerd. Alsof er een grote onzichtbare muur voor je neus staat, waar met geen mogelijkheid een gat in te meppen is. Vastgelopen, dat ben je.

De stomme emoties des levens 

Ik baal er dan zo van dat dingen dan plots niet meer zo voor de wind lijken te gaan. Ik heb nergens echt zin meer in en ben vooral druk met kijken naar anderen. Naar hoe zij wel voldoening uit hun werk lijken te halen, hoe zij wel naar de sportschool gaan, hoe zij wel leuke nieuwe outfits weten te scoren als ze gaan shoppen, hoe zij zeëen van tijd lijken te hebben voor social fratsen. The list goes on

Ik loop nogal vast in mijn hoofd en heb geen idee hoe ik uit zo’n periode kan stappen. En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat ik te veel aan het proberen ben. Te veel aan het pushen. Ik voel me dingen die ik liever niet wil voelen (verveling, frustratie, demotivatie, onproductief zijn) en daar wil ik GAUW van wegrennen. Omdat ik het ook niet kan verklaren; rationeel gezien. I mean: ik heb alles wat mijn hartje begeerd en meer. Veiligheid, een dak boven mijn hoofd, vrijheid, gezondheid, lieve mensen om me heen. Wat wil een mens nog meer?! Ik raak gefrustreerd en verzet me tegen het feit dat ik nu even niet zo lekker ga. Maar ehhhh, hallo, mag dat er ook bij horen?! 

Actieplan, let’s go

Ja, dus. Maar, ik heb er duidelijk moeite mee. Dus dacht ik: ik ga voor mezelf eens een lijstje maken met dingen die ik kan doen als ik me zo voel. Niet om het weg te duwen of ervan te vluchten, maar om toch het gevoel te hebben dat het me niet helemaal overspoeld. Want, daar is mijn leven veel te fijn voor! 

Erover schrijven | Stating the obvious, maar over mijn gedachten en gevoelens schrijven helpt echt. Ook als ik er eigenlijk niks over te vertellen heb of er amper een conclusie te trekken valt. Gewoon schrijven is al goed. Zo is dit artikel ook een soort mini therapie sessie voor mezelf. 

Neem het bij de hand | Afleiding zoeken van vervelende gevoelens is niet de bedoeling. Daar heb je niks aan, want dan komt het gewoon net zo hard weer terug. Daarom kreeg ik van mijn psycholoog (ja, die heb ik #noshameinmytherapygame) de tip om het vervelende gevoel gewoon mee de dag door te nemen. Personificeer het en neem het bij de hand. Troost het, alsof het een klein kind is. Niet verwennen en overladen met lekkers en cadeautjes, maar ook niet roepen dat het eens even heul snel weg moet wezen. Gewoon ‘normaal doen’. Je dag oppakken zoals je dat ook zou doen als je je anders voelde. Daarom zit ik vandaag ook ‘gewoon’ achter mijn laptop, doe ik mijn werk, ga ik naar de sportschool en kook ik mijn avondmaaltje samen met mijn vriend. Niks bijzonders, gewoon: het leven leven. 

Je ergens op verheugen | Weet je wat ik altijd fijn vind? Als ik me ergens op verhug. Dat is zo’n leuk gevoel! Dus, wat als ik nu gewoon alvast uitkijk naar het moment waarop ik me weer beter voel? Wat zou ik dan allemaal gaan doen, en hoe zou ik me dan ook alweer voelen? Visualiseer the shit out of it en grote kans dat je jezelf met die frequentieverhoging al stukken dichter bij het einde van het rotgevoel helpt! 

Mediteren, of gewoon even zijn | Het lastige aan deze, is dat ik hier nooit tijd voor denk te hebben. Maar natuurlijk heb ik die tijd wel: ik maak het er alleen niet graag voor vrij. Want gewoon even ‘zijn’ en niks doen (maar dan ook echt niks) is doodeng. En saai. Maar vooral eng. Zit je dan, met al je gedachten en gevoelens. Ik ben altijd bang dat die me overspoelen. Zelfs wandelen of koken zonder muziek of een podcast vind ik lastig. Ja, echt. Dus dit is een reminder voor jou, maar vooral voor mezelf: doe af en toe gewoon eens helemaal niks. Dan zul je zien dat het leven je helemaal niet overspoelt en dat stilte niet eng is, maar verfrissend. 

Loop jij weleens vast in of met jezelf? Benieuwd wat jij ermee doet! Liefs, Stel.

(PS: Deze foto heeft le boyfriend vorig jaar van mij gemaakt, en ik heb hem nog nooit gebruikt! NAJA. Vond dit wel een leuke gelegenheid. Doei!) 

Deze post heeft een reactie

  1. Wat een mooi stukje! Ik loop ook regelmatig vast. Zo ook met mijn blog – al die overtuigingen komen dan weer op visite! Bedankt voor de tips. Die van Neem het bij de hand kwam wel ff binnen, zeg maar. Heb gelukkig de laatste dagen weer inspiratie gekregen om te gaan bloggen, ook hierdoor (dankjewel voor de inspiratie), dus moet ik me er maar weer eens aan gaan wagen… Wel spannend om die stap dan weer te nemen.

Geef een reactie

Sluit Menu