Angstig. Ik. Ja.

Angstig. Ik. Ja.

Wisten jullie al dat ik last heb van angst? Nee, ik eigenlijk ook niet. Althans, ik weet wel dat ik al mijn hele leven bovengemiddeld bang ben voor dingen, maar dat ik eigenlijk al jaren rondloop met (at times succesvol onderdrukte) anxiety? Dat wist ik niet. Dat heb ik mij eigenlijk de afgelopen maanden pas écht gerealiseerd. Vliegangst, autorijden intens spannend vinden, het OV niet per se comfortabel vinden, niet in heel kleine ruimtes durven zijn met veel mensen, niet tegen bloed of pijn kunnen, bang zijn om flauw te vallen (been there, done that for many times), altijd bang zijn dat je ziek wordt of bent – tsja, dan ben je angstig of heb je veel angsten. Maar, ik voel mij daarnaaast ook eigenlijk altijd opgejaagd. Alsof mij elke dag iets ergs gaat overkomen; ik elke dag gevaar loop. Alsof ik constant klaar moet staan om heel hard weg te kunnen rennen. Zo voel ik mij eigenlijk bijna altijd, maar ik denk dat ik er gewoon gewend aan ben geraakt. Maar, inmiddels weet ik: zo hoor ik mij niet te voelen. Dat hoeft niet. Ik hoef niet altijd zo on high altert te staan.

Angsten, dus.

Ik ben hier niet om te verkondigen dat ik allerlei labels of stickers op mezelf heb geplakt zonder professionele hulp of ‘echte’ diagnose. Ik denk ook niet dat ik echt een full blown angststoornis heb. Maar, ik zou wel graag hulp willen. Misschien wel om te zorgen dat het daar op langere termijn in ieder geval niet naartoe zal gaan?

Ik voel me el-ke dag gespannen. Mijn hartslag komt niet vaak onder de 80/85, ik blijf die extrasystolen natuurlijk constant voelen en merk soms dat ik ineens naar adem hap door de dag heen. Dat komt sinds 2020 steeds vaker voor; dat ademhappen. Ik realiseer me dat ik ’s ochtends nooit ontspannen wakker word; dat ik mezelf zelfs in het weekend direct mijn bed uit zou willen schoppen. Ik sta altijd direct ‘aan’ – klaar om dingen te gaan DOEN. Want, als ik dingen DOE, dan voel ik niks. Of nou ja, minder. Ik denk dat dit een mechanisme is dat ik mezelf al heel vroeg in mijn leven heb aangeleerd. Ik ren daarmee weg van wat ik voel; of dat nu fysiek of mentaal is. Soms lijkt het zelfs alsof ik überhaupt nooit echt iets voel? Tuurlijk heb ik heel blije, maar ook verdrietige momenten. Maar, over het algemeen heb ik vooral een hoofd (gedachten) en valt mijn lichaam helemaal weg. 

Wat ik praktisch dagelijks ervaar 

Hartkloppingen (extrasystolen), happen naar adem, immer schuddende benen of friemelende voeten, constant droge ogen omdat ik simpelweg vergeet te knipperen, veel hoofdpijn, muurvaste spieren in mijn schouders en nek, opeengeklemde kaken door de dag heen (en knarsentanden ’s nachts), trilspieren (soms in mijn oog, dan weer bij mijn buik, dan weer in mijn been – ze zitten overal) en al-tijd gehaast zijn. Al heb ik de hele dag vrij; mijn ontbijtje moet snel gemaakt en opgegeten worden en mijn haar turbosnel gewassen, bijvoorbeeld. Ik doe eigenlijk praktisch nooit rustig aan – dat kan ik niet? (Overigens een side note even: ik heb inmiddels gelezen dat het opgejaagde gevoel ook door de anticonceptiepil kan komen. Daar ben ik dan ook mee gestopt. Niet alleen om die reden, maar het speelt wel sterk mee). 

Grotere angsten die me dwars zitten

Ik ben, om te beginnen, een klassieke hypochonder. Al heel lang. Gelukkig is het niet heel hevig, en ook niet altijd aanwezig, maar sinds de coronacrisis is het wel toegenomen. Of eigenlijk vooral sinds er wél wat mis bleek te zijn – met mijn hart. Ik ben altijd al ontzettend bang geweest dat mij iets zou overkomen. Als klein meisje van zeven jaar lag ik al te zweten in bed ’s avonds. Kletsnat was ik, vertelde mam. Ik lag op die momenten gewoon onwijs te piekeren. Over het klimaat (ja, toen al), over een komeet die op de aarde af zou komen, op de beugel die ik vast zou krijgen later omdat ik duimde, over of pap en mam niet dood zouden gaan en of ik morgen wel wakker zou worden. 

Wat er ook gebeurt: ik zal vast en zeker heel ziek worden, of al zijn. Elk vliegtuig waar ik in stap, heeft een grote kans om te pletter te vallen. Elke auto waar ik in zit, met name achter het stuur, zal wel een ernstig ongeluk krijgen. En naar een ver, niet Westers land reizen? Ja doei. Daar loop ik vast en zeker een eng virus op, krijg een ongeluk in het krakkemikkige openbaar vervoer of word omgelegd door een enge crimineel. Oftewel: bij mij zal altijd alles misgaan. Nou geloof me: dat neemt een hoop plezier weg uit het leven. 

Ik heb het ook in een veel kleinere variant van angst; een sociale variant. Zo durf ik al mijn hele leven niet echt naar feestjes – bang dat mensen denken: “Wat doet zij hier? Zij is helemaal niet leuk genoeg voor dit feestje”. Maf, toch? Ik ben altijd bang voor de mening van anderen. (Hier heb ik al meerdere keren met meerdere professionele iemanden over gepraat, overigens). 

Wat ik nu zelf tegen de angst probeer te doen 

♡ Elke dag (of in ieder geval zo vaak mogelijk) mediteren. Al is het maar 10 minuutjes. En dan probeer ik dat met name te doen op momenten dat ik echt last heb van angst.

♡ Wandelen. Voldoende bewegen. Yoga. Je kent het wel. (Helaas lukt het me nog niet altijd me te zetten tot sporten, uit angst dat mijn hart dat niet ‘aankan’). 

♡ Starten met therapie. Volgende week kan ik voor het eerst terecht en eerlijk? Ik kan niet wachten. 

♡ Mezelf eigenlijk zoveel mogelijk afleiden als het erger is. Ik ben bijvoorbeeld gek op de YouTube video’s van Diana Leeflang. For some reason helpen die de laatste tijd heel goed. Ik waan me dan eventjes in een fijne, gezellige sfeer. Oh, en lekker struinen op Pinterest – vind ik ook leuk. 

♡ Schrijven. Heel veel schrijven. Met mijn nieuwe, prachtige vulpen. Ik ben op 11 juli begonnen in mijn huidige journal (die heus niet dun is) en heb ‘m nu al bijna volgepend. Een nieuwe ligt al klaar! Dit helpt me onwijs, maar niet altijd. Soms is het ook net ietsie te confronterend of kan ik me niet voldoende concentreren.

♡ Mijn pols voelen. Je zou denken: “Meid, doe dit nou niet”. Maar, het stelt me gerust om te voelen dat mijn hart, ondanks de foute slagen, toch altijd blijft kloppen. 

♡ Niet meer Googlen. Maar geloof me: dat is voor een echte hypochonder die graag overal controle en duidelijkheid over heeft, héél lastig om te laten. 

♡ Mijn vriend appen of bellen als het niet gaat. Voornamelijk voor afleiding of troostende woorden, want hij kan mij natuurlijk eigenlijk ook niet echt helpen. Al moet ik zeggen: hij is echt mijn steun en toeverlaat. Hij gaat er ZO goed mee om. Grateful

Jep, dit is een heel kwetsbaar onderwerp. En ja, ik zet dat ‘gewoon’ op het internet. Waarom? Omdat ik me er niet voor schaam. Ik vind het voornamelijk gewoon HEEL vervelend en wil er onwijs graag vanaf. Maar, ik schaam me er niet voor. Ik ben nu eenmaal wie ik ben en mijn angstigheid hoort bij mij. En wie weet leest iemand dit en voelt het als herkenning? Het kan maar zo zijn, want ik weet heel goed dat ik allesbehalve de enige ben die last heeft van angst. Ik hoop dat jullie mij in mijn waarde kunnen en willen laten. Maar, ik weet eigenlijk al wel dat jullie dat doen. 

Liefs, Stel. 

Deze post heeft 11 reacties

  1. O, wat herken ik veel. Ook dingen niet, maar het bang zijn en het opgejaagd voelen. Ja, wat ken ik dat ook goed. En Corona heeft het niet gemakkelijker gemaakt. Ik heb geen goede raad voor je. Behalve dat je misschien ook een creatief, gevoelig mens bent? Het zal me niets verbazen wanneer dit het geval is. Het heeft bij mij lang geduurd voor ik mijn positieve eigenschappen ben gaan waarderen. Dat doe ik nu met volle teugen. Dat ik bang ben en gevoelig, ik weet nu, het hoort erbij. Wanneer ik dit niet was dan was ik misschien ook niet creatief. Ik wens je een goede tijd wanneer je in therapie bent.

    1. Wat vervelend aan de ene, maar fijn aan de andere kant dat er veel herkenning voor jou in mijn verhaal zit. Soms is het fijn om te weten niet de enige te zijn (: Ik denk inderdaad dat ik ook een creatief, gevoelig mens ben. Althans, dat hoop ik, want zo zie ik mezelf graag. Ik durf niet altijd helemaal mezelf te zijn in mijn creativiteit; bang niet goed genoeg te zijn. Maar, je hebt gelijk: die angst hoort bij mij en kwetsbaarheid is juist iets moois vind ik. Fijn dat jij al die eigenschappen van jezelf bent gaan waarderen; dat is zo belangrijk! Dankjewel voor je lieve, uitgebreide reactie. Liefs!

  2. Sorry, per ongeluk 2 keer geplaatst. Ik hoop dat je er 1 kunt weghalen?

  3. Hey ik herken mezelf hier heel erg in.. ik heb er gek genoeg nooit over nagedacht om daarvoor hulp te zoeken. Ik denk altijd dat het gewoon aan mij ligt en maar gewoon accepteer dat het er is of zo. Ook die hartkloppingen heb ik en dan denk ik ook dat ik iets ernstigs heb, maar dan heb ik het weer een tijdje niet en dan ‘vergeet’ ik het weer.
    Mooi lijstje heb je gemaakt met wat je wilt doen tegen je angsten. Ik kan daar zeker wel wat van meepikken! Ik ben heel benieuwd hoe je de therapie zult ervaren. Ik ga er maar eens over nadenken of dat ook iets voor mij kan zijn. :)

  4. Pff Stel, doet pijn om te lezen! Je mag wel heel erg trots zijn op hoe je ermee omgaat. Ma echt! Mooi hoe je je zo kwetsbaar opstelt. Ik kan ook een heel verhaal afsteken van hoe ge totaal niet zo streng voor uzelf hoeft te zijn, maar dat heeft weinig zin denk ik.

    Sowieso wens ik u die mildheid toe voor jezelf want dat verdient ge echt! Ik heb u hier ook al de zotte levendige zien uithangen die echt iedereen kan inspireren. Ge hebt gigantisch veel in u zitten, ik hoop dat ge snel weer in contact komt met dat deel van jezelf! Het is u écht gegund want nogmaals, ge verdient het :)

    Zorg goed voor jezelf!

  5. Wat goed dat je heir gewoon over schrijft, want het is inderdaad niks om je voor te schamen. Heel veel mensen hebben last van ten minste één angst die niet echt nodig is en ik denk dat ook heel veel mensen angstigere periodes hebben waarin ze daar meer last van hebben. Alleen wordt daar niet altijd eerlijk over gepraat en dus lijkt het alsof het iets “geks” is. Ik hoop dat de therapie je kan helpen om je minder angstig te voelen!

  6. Pittig he, al die angsten? Helaas voor mij ook herkenbaar. Ik dacht altijd dat ik nu eenmaal zo was en ik schaamde me er wel wat voor vroeger maar sinds ik weet dat het echt angsten zijn (dat klinkt allemaal wat vaag he zo :p) kan ik er wat beter mee om en schaam ik me er ook niet meer voor. Ik ben er ook best wel open over. Gek genoeg ben ik dan weer totaal geen hypochonder. Ik googel wel veel dingen maar ik ga er niet per se van uit dat ik het ergste heb of altijd ziek ben ofzo. Ik heb vooral heel erge sociale angsten zoals dat dan heet. Inclusief paniekaanvallen maar dat is gelukkig al wel een tijdje geleden.
    Ik vind het wel fijn dat je er open over bent. Er mag wel meer aandacht voor zijn vind ik!

  7. Ah, ook hier herkenning. Voor mij is het ook lange tijd niet duidelijk geweest dat mijn leven best beheerst werd door angst en ik daar op de één of andere manier een soort van omweg in had gevonden waardoor ik dat niet altijd merkte. Veel kleine dingen die ik anders deed dan anderen om maar niet die angst te hoeven voelen of om maar niet in die situatie te hoeven komen. Inmiddels heb ik ook geleerd dat, in mijn geval, angst sterk gekoppeld is aan mijn stemming. Dat heeft me wel geholpen: er zijn dus ook momenten waarop de angst vrijwel helemaal naar de achtergrond kan verdwijnen en ik er maar weinig van merk. Dat zijn ook de momenten waarop ik mij echt zorgeloos kan voelen. Ik snap dat je er graag hulp bij wil, dat is het zeker waad.

  8. Wat een openhartige blog! Hier ook zeker herkenning, ik wil er al zo’n 2-3 jaar over schrijven maar ik durf het niet haha (comments op andermans blog zijn dan anoniemer ofzo?). Mijn blog over waarom ik ging mediteren had dit ook als stiekeme onderliggende oorzaak.. Wist je trouwens dat Iris van ‘ik ben iris niet’ hier nu net komende week een boek over uitbrengt? Haar angsten zijn redelijk ernstig, maar volgens mij is het boek voor alle soorten angstige mensen interessant. Ik ga het iig lezen!

  9. Ik herken me ook in veel dingen. Vaak ook heel bewust, want er is niet echt specifiek iets waar ik ‘bang’ voor ben, maar ik denk dat het bij mij opkomt wanneer ik het iets te druk heb, mezelf voorbij loop, niet genoeg slaap, … Dan heb ik dat ademhappen ook en ga ik heel gejaagd en kort ademen. Vroeger dacht ik dat dat een gevolg was van het feit dat mijn hart zo snel klopte, maar nu denk ik dat het eerder andersom is, dat mijn hart soms te snel klopt (enfin, het klopt altijd wel snel, maar dan echt boven de 100) omdat ik net niet goed adem. Dan heb ik ook de neiging om diep in te ademen, maar da’s blijkbaar heel slecht. Dus daar probeer ik de laatste tijd wat op te letten en dan gaat het na een paar uur wel weer over.

Geef een reactie

Sluit Menu