Onzekerheid | Ik heb geen schrijftalent?

SchrijftalentIk ben vast en zeker niet de enige met een flink aantal onzekerheden. Gods, weer zo één die over haar onzekerheden schrijft? Jep. Ik ben er van overtuigd dat het uiten van onzekerheden, en je kwetsbaar op durven stellen (waar ik erg goed in blijk te zijn, trouwens) echt dè manier is om ermee te dealen en ze eventueel zelfs helemaal uit je leven te meppen. Goed; dit artikel is gebaseerd op één specifieke, grote onzekerheid waar ik eigenlijk nog nooit over geschreven heb – ha, de ironie. Een moment van afgelopen week deed deze onzekerheid zo erg oplaaien dat ik dacht: “Zo, tot hier en niet verder. Nu ga ik erover nadenken, het uiten, het delen, erover brainstormen en hopen dat het dan beter wordt”. Dus hier ben ik. I confess: Ik denk vaak dat ik echt geen schrijftalent heb.

Het betreffende moment 

Samen met een studiegenootje schrijf ik een paper. Een paper schrijven doe ik meestal wel met het nodige gemak, stiekem. Ik vind het ook leuk, dus dat scheelt een hele doos ellende. Mijn schrijfstijl is, zoals jullie weten, niet per se erg zakelijk, formeel of academisch. Zo kan hij wel zijn, maar ik ben oprecht een type dat van een moeilijke tekst met veel lange zinnen en ingewikkelde woorden, een makkelijker exemplaar maakt. Ik ben van de korte, duidelijke zinnen en vrolijke, gezellige taal. Als het ware dan, he. Goed, mijn papermaatje -je voelt hem al aankomen- heeft een heel andere stijl. Daarnaast zie ik hem ook als ‘superieur’, omdat hij bezig is aan zijn tweede master en al de nodige papers succesvol heeft ingeleverd en dat soort fratsen. Goed, ik zou dus de inleiding en de methode schrijven, which I did. Toen ik me later ook over de conclusie wilde buigen, zag ik dat hij de gehele methode had aangepast. Bijna geen enkele zin leek meer op hoe ik hem geschreven had. En dat maakte me ZO onzeker. Natuurlijk is het ook een kwestie van stijl, bedoelt hij het helemaal niet stom, en is wat ik doe niet per se ‘slecht’ of ‘minder’, maar ik schrok echt even. De tranen welden op (nee, ik heb niet gehuild, stoer he? #sarcasmewel) en ik liet me een paar minuten compleet ontmoedigen.

En dan besef je je dus dat je er wat mee wil – paniek compleet

Alhoewel ik vaak complimenten heb gekregen van docenten afgelopen jaren, durf ik nog altijd niet te geloven dat ik het wel kan, dat schrijven. Ik krijg complimenten over mijn blog (de meesten van jullie gaven in meerdere enquêtes aan mijn blog te lezen vanwege mijn schrijfstijl – persoonlijk en het leest makkelijk weg), maar het dringt een soort niet tot me door. Ik vergelijk mezelf met alles en iedereen dat/wie schrijft, en vind mezelf al-tijd ‘nog niet goed genoeg’ of ‘niet van het juiste niveau’. Of mijn schrijfstijl is niet professioneel genoeg, en zo ‘kinderlijk’. Toch wil ik er het liefste wat mee doen – met schrijven. Ik wil aan de slag met tekst. Ik hou van woorden. Ik hou van zinnen. Ik houd nog meer van wat die dingen met je kunnen doen, als lezer. Maar, hoe kan ik er nu ooit mee aan de slag als ik het (in mijn eigen kritische ogen) niet kan? Als ik geen talent heb? Hoe kom ik dan ooit ‘aan de bak’ in die wereld? Je snapt ‘m al – deze paniekmiep heeft het flink te pakken.

Oefening baart kunst?

Ik heb ontzettend veel boeken gelezen over schrijven. Ik schrijf inmiddels al meer dan vijf jaar – op internet. Blogs. Jep. Daarnaast schrijf ik ontzettend vaak in dagboeken. Sterker nog: Ik heb de afgelopen twee jaar dagboeken bijgehouden en volgeschreven, en ook de jaren daarvoor zijn keurig in mijn eigen handschrift gearchiveerd. Oefening baart kunst, zegt men. En dat is ook waar! Maar waarom geeft het dan niet wat meer zekerheid? Ik oefen al zo lang, ik heb al zo veel papers geschreven, al zo veel dagboeken vol gepend. Schrijftalent moet je ergens al hebben zitten, denk ik. Althans: Je kunt het leren, maar echt met woorden kunnen toveren (zoals sommigen het zien, waaronder ik) moet echt wel een beetje in de aard van het beestje zitten – alleen zo kun je je (denk ik dan) ontpoppen van schrijfster tot woordentovenares. Maar zit dat talent ook in de aard van dit beestje? I wonder.

Liefs, Stel. 

(Bron beeld)

Deze post heeft 16 reacties

  1. Ik ben het helemaal met je eens dat je door je onzekerheden te dealen, ze kleiner maakt. Dus ik ben heel blij dat je het deelt! Soms is het moeilijk om het verschil tussen een onzekerheid en de waarheid te zien. Ik denk dat in je voorbeeld het een kwestie van ervaring en smaak is. Hij heeft een totaal andere stijl en daarmee ook een ander beeld van wat juist is. Dat neemt niet weg dat je wel op je eigen schrijfstijl mag vertrouwen. Al zeg je dat natuurlijk zelf al, je lezers hier zijn er niet voor niets. Ik kom elke keer terug voor je schrijfstijl! Dus blijf geloven in jezelf!

    1. Ja, dat ben ik inderdaad met je eens, over een kwestie van smaak. We wisten ook verder niet wat onze docent het meest prettig vond, maar uiteindelijk is alles wel zo goed als aangepast aan zijn schrijfstijl. En daar ben ik nu ook 100% oké mee, maar het viel me zo op dat ik me zo ontzettend snel liet ontmoedigen. En ik weet ook ergens dat ik echt heel erg onzeker ben hierover, omdat het me zo aangaat. Als ik niet goed ben in statistiek maakt dat me natuurlijk geen fluit uit – daar wil ik toch niks mee doen ‘later’. Maar met schrijven is dat een ander verhaal, hihi. Dankjewel voor je lieve reactie! (:

  2. Stel, als iemand schrijftalent heeft, dan ben jij het wel. Heb je het er nog wel over gehad met dat studiegenootje of heeft hij het zonder het met jou te overleggen jouw tekst aangepast? In het laatste geval ligt het niet aan jouw schrijftalent, maar aan zijn attitude. Je werkt samen aan een paper, het is niet zijn paper waar jij toevallig een beetje bij helpt. Hij had op zijn minst kunnen onderbouwen waarom hij het wilde aanpassen, want dan kun je daarover in discussie en daar kan je dan eventueel nog weer van leren. No worries, wat blogjes betreft heb jij de leukste schrijfstijl van allemaal en ik verwacht niet dat dat met academische teksten anders is. Geniet van je weekend! Liefs, Lauriëtte

    1. Dankjewel Laurie, je bent een schat <3 Ja, nee, ik wilde mijn studiegenootje ook niet afschilderen als iemand die dat gewoon leuk zomaar deed hoor. Hij is verder gewoon heel aardig en heeft het echt niet zo bedoeld. Ik heb inderdaad wel gevraagd of het nou zo slecht was of zo, dat hij zo veel had aangepast. Maar, dat was niet het geval en hij verwachtte net zo'n strenge blik van mij op zijn tekst. Maar ja, ik dacht: Als ik nu alles van hem aan ga passen aan mijn smaak, dan hangt het hele paper aan elkaar met losse nietjes (bij wijze van spreken), want het moet wel qua stijl ook 1 geheel zijn. Dus heb ik me er bij neergelegd, ook omdat hij iets meer verstand had van het onderwerp, en veel sneller steeds klaar was dan ik. Het is helemaal oké zo, maar de volgende keer denk ik wel dat ik het anders aanpak ja (:

  3. Oh wat zou ik graag jouw onzekerheid weg willen een lieve Stella. Twijfel alsjeblieft niet aan jezelf!

    1. Gods, als we elkaars onzekerheden nou eens weg konden nemen. Dat zou ZO fijn zijn, want ik wil dus ook niet dat jij meer twijfelt aan jezelf hoor! <3

  4. Neeee, dit had ik niet verwacht. Jij schrijft juist zooooo leuk en vlot. Het is een plezier hier te komen lezen. Goed dat je het deelde. Maar je hoeft echt niet onzeker te zijn!

    1. Dankjewel, wat mega lief! Vind ik echt fijn om te horen (: Liefs!

  5. Heel goed dat je erover schrijft, ondanks dat ik het er niet mee eens ben (maar ik begrijp je wel hoor!). Maar als je niet zo goed schreef, waarvoor zou ik, naast je persoonlijkheid, dan je blog bezoeken? En velen met mij ;) X

    1. Daar heb je helemaal gelijk in. Het stomme is dat ook ik een beetje ben bezweken onder de ‘meer, meer, meer’ druk van onze huidige maatschappij (oei wat een dure taal). Ik denk soms dat ‘meer lezers’ beter is, maar dat is helemaal niet zo. Meer lezers zegt niks over hoe ik schrijf, niks over hoe ik ben, en eigenlijk überhaupt niks. En ik mag ook niet meer zo op volgersaantallen (enzo) focussen van mezelf. Kijk dus ook maar niet meer naar analytics en zo, word ik alleen maar sip van. Ik moet gewoon naar dit soort reacties kijken <3 Dankjewel lieve Em!

  6. Ik herken die onzekerheid wel al bloggerzijnde maar ook zeker aan het feit dat schrijven gewoon ontzettend fijn en leuk is. Als dan iemand jouw dingen ongewenst of overlegd gaat veranderen is dat even een bummer ja! Maar aan de andere kant; misschien was hij of zij wel gewoon jaloers op de manier waarop jij de inleiding omschreef? Al bovenal; jij mag echt niet twijfelen aan jouw schrijfstijl. Niet zo onzeker zijn want jij kunt ontzettend lekker schrijven, niet aan twijfelen!

  7. Ik ga Lauriëtte herhalen: als íemand schrijftalent heeft dan ben jij het wel.

    Maar ik herken het wel en ik snap wat je bedoelt. Ik vertelde vorige week nog aan mijn lerares (Nederlands) dat ik twijfelde over de studiekeuze Nederlands/Taalwetenschap omdat ik vind dat je daar een bepaald talent voor schrijven voor nodig hebt en dat ik bang was dat ik niet goed genoeg was in schrijven om echt zo’n studie te gaan doen. Toen keek ze me echt met zo’n mega-verbaasde blik aan: ”Ik kan je één ding vertellen. Je kan fantastisch schrijven.”

    En dat met precies dezelfde blik en een tikkie enthousiasme wil ik nu tegen jou zeggen.

    Bovendien wil ik daar nog even aan toevoegen dat een schrijfstijl niet goed of slecht is. Voor een paper is wat meer academische taal misschien goed, maar als jouw collega-paper-schrijver straks een moeilijke tekst moet vertalen in jip-en-janneke taal, dan durf ik te wedden dat jij daar véél beter in bent. Wat jij als je ‘zwakte’ beschouwt (namelijk dat je korte, eenvoudige, ‘gezellige’ zinnetjes schrijft) is misschien juist wel je talent! Jouw teksten lezen lekker vlot weg en je hoeft geen uur na te denken over wat je nu precies bedoelt. Je schrijft lekker sfeervol en gezellig. Lekker ‘stel-achtig’. Jij maakt teksten toegankelijk! Weet je HOE belangrijk dat is, in de hele wereld van tekstschrijven en communicatie? VEEL beter dan iemand die met moeilijke woorden loopt te neuzelen!

    Echt hoor. Wat jij nu als je zwakte beschouwt, is eigenlijk je talent.

  8. Ik heb in mijn leven nooit papers moeten schrijven, dus ik weet echt niet hoe dat moet. Op een blog schrijven lukt mij wel nog :) Al ben ‘k daar ook wel onzeker over. Niet alleen over mijn schrijfstijl, maar ook over mijn passie, over mijn werk, over mijn leven,.. Kortom ik ben een onzeker meisje op alle vlak.

    Ik hou wel van de manier waarop jij schrijft. Het leest makkelijk en ik kan mij al snel inbeelden in de situatie. Zo hoort het wel, vind ik. Doe zo voort, zou ‘k zeggen!

  9. Academisch schrijven is een vaardigheid die totaal los staat van schrijftalent hebben. Bij het schrijven van papers scoor je namelijk punten voor het gebruiken van zinsconstructies die bij de zogenaamde formele stijl horen. Waar niks creatiefs aan is, het lijkt meer op een potje ‘wie kan de meest ingewikkelde woorden gebruiken om iets duidelijk te maken’. Kan me best voorstellen dat je denkt: kan dat niet veel makkelijker en leuker? En daar is waar je schrijftalent begint. Ben namelijk wel benieuwd of de geweldige academische schrijvers ook net zo’n humoristische stukken als jij op (digitaal) papier kunnen zetten. Laat je vooral niet afleiden, Stella! Je doet het prima :)

  10. Ahh Stella! Ik herken die twijfels zo goed! Niet per se over schrijven (oké, ook soms), maar vooral over illustreren. In mijn hoofd is een illustrator iemand die alles kan tekenen. Maar als iemand mij vraagt om een kip te tekenen (ik noem maar wat), dan komen er eerst drie verfrommelde dingen met een snavel uit mijn pen, en pas daarna iets wat heel misschien op een kipje zou kunnen lijken. En dan nog niet eens een realistische. En dan vraag ik me oprecht waarom er ‘illustratie’ op mijn visitekaartje staat. Maar tegelijkertijd heb ik geleerd dat ik dat beeld in mijn hoofd misschien maar eens moet bijstellen. Want de ene illustrator kan wél kippen tekenen, maar geen mensen. De ander tovert met kleuren maar houdt het bewust bij abstracte beelden, en weer een ander illustreert op de computer, omdat het met pen en papier gewoon niet zo lukken wil. En dat is mooi, dat iedereen – ondanks zijn beperkingen – prachtige, maar verschillende dingen maakt.

    En ik denk dat het met schrijven net zo is. Er zijn miljoenen mensen met schrijftalent, maar iedereen doet het net iets anders, en dat is oké. Je studiegenoot heeft misschien talent als het om een ‘professionele’, zakelijke stijl gaat, maar jij hebt het talent om mensen op een heel toegankelijke manier een kijkje in je hart en hoofd te geven. Dat zijn bijna tegenpolen, maar toch is het allebei schrijftalent.

    Oké, veel te lang verhaal weer, maar goed, heb je nog eens wat te lezen ;-) No worries krullenbol, liefs! X

  11. Ik vind het echt heel herkenbaar wat je schrijft. Tijdens mijn studie was ik heel de tijd onzeker en nu ik afgestudeerd ben, voelt het eigenlijk alsof ik puur geluk heb gehad. Ik denk altijd dat ik dingen eigenlijk niet kan en dat ik me er maar doorheen worstel zodat het uiteindelijk toch lukt. Haha. Heel vervelend en slopend eigenlijk. Maar nu heb ik wel geleerd dat ik trots mag zijn en niet onzeker moet zijn. Niet dat ik nu nooit meer onzeker ben, maar als het komt, is het minder hard :)
    Zoals iedereen hier al zegt: je hebt wel degelijk talent hoor! En het is eigenlijk net mooi dat jullie zo verschillen want daar valt ook weer veel uit te leren :)

Geef een reactie

Sluit Menu