Get it girl: de berg en de mindset

Berg en mindsetJe staat op met bonkende hoofdpijn. Zucht, alweer. Strompelend naar het toilet bedenk je je wat er allemaal op de planning staat voor de dag. Die planning ben je gelijk weer vergeten zodra je je eigen gezicht in de spiegel bekijkt: waar komen al die pukkels ineens vandaan? HALLO? Je herinnert je vervolgens dat je er echt niet uit ziet, en nou net morgen een sollicitatiegesprek hebt. Nog een zucht. Met je futloze haar in een soort knot geworsteld en je minst charmante pyjama op half 7, strompel je naar beneden. Daar waar de eerst volgende stressfactor je gezellig begroet, liggend op de ontbijttafel. O ja, problemen met mijn e-reader. Moet ik ook nog even oplossen vandaag. Samen met al die moeilijke tentamenstof, een deadline, een optreden volgende week, en een lichaam waar nog tientallen dingen aan moeten gebeuren voordat ik mezelf kan vertonen in een bikini -vind ik zelf dan-. En op dat moment, wordt het even te veel.

Soms overvalt iets je ‘gewoon’

Deze dingen wist ik gisteren ook allemaal al: dat ik komende week twee tentamens heb die lastig zijn, dat ik daarna ook een deadline heb, dat ik mijn nummers voor mijn optreden van de singer songwriter cursus nog triljoen keer zou moeten oefenen, dat ik over een tijdje alleen naar Oxford ga en verdorie ALLEEN terug moet vliegen. (Zoals jullie weten, heb ik ontzettend vliegangst). Ik wist dat allemaal gisteren ook. En eergisteren. En de dag daarvoor. Maar weet je? Toen zag heel die berg er nog heel anders uit.

Het is maar net hoe je ernaar kijkt

Vorige week zat ik in de juiste flow en ging alles goed. Voor de wind, bijna. Ik haalde mijn eerste lastige tentamen, kon me elke dag vrij goed concentreren, had weinig hoofdpijn, maakte allerlei spannende plannen voor mijn tijd in Oxford en sprong bijna een gat in het plafond toen ik hoorde dat ik mocht solliciteren voor een leuk bijbaantje komende zomer. Ik was helemaal trots op mezelf, want: kijk eens hoeveel drempels ik neem in mijn leven! Deze dingen vragen zo veel van mijn kracht om mijn ‘slechte eigenschappen’ te overwinnen – sort of. Mijn perfectionisme, mijn angsten, mijn onzekerheid. Dit zijn allemaal nare eigenschappen van mij die worden getriggerd door de dingen die voor komende maanden op de planning staan. En soms kijk je ernaar en denk je: KOM MAAR OP. En soms wil je niks liever dan gillend wegrennen of huilend in mama’s armen liggen. Dat laatste is vandaag (dus nu gisteren, stiekem) the case.

 Wees eens lief voor jezelf en verdeel de berg

Eigenlijk ben ik best een sufkonijn, want ik heb het allemaal nou net zo geregeld dat alle drempels in één keer komen. In mijn laatste tentamenweek zit het eindoptreden van de singersongwriter cursus – twee dingen die veel van mijn zelfvertrouwen en anti-perfectionisme vragen. De dagen erna ga ik, als ik aangenomen word, voor het eerst werken op de plek waar ik dus dan werk (lekker vaag, maar ik houd het even voor mezelf totdat ik daadwerkelijk word aangenomen). Dat werken vind ik ontzettend spannend, want wat als ik het niet kan en alles verpruts? En dan, een week daarna, zit ik ineens even in het vliegtuig (!) naar Oxford om daar twee weken alleen een taalcursus te volgen. En vlieg ik voor het eerst in mijn leven ALLEEN op de terugweg. Lees dit maar eens om een indruk te krijgen van hoe dat is voor mij, dat vliegen. Je ziet het: ik heb alle enge, spannende en out of my comfortzone dingen bijna binnen anderhalve maand gepropt! Hoe bedoel je onhandig?! Ben jij van plan om de stoute schoenen aan te trekken en dingen te doen waarvan je weet dat je het doodeng/spannend/stom vindt? Give yourself some slack en verdeel de boel. One step at a time, zeg maar.

Hoe ik hiermee omga? 

Op zo’n “het overvalt me allemaal en ik wil huilend wegrennen” moment, ga ik meestal eerst huilen. Als uitlaatklep. Vandaag deed ik dat niet, dus hé dat is weer een soort van teken van kracht, of zo, toch? Wat ik wel doe, is mijn mams inlichten. Niet op een paniekerige manier, maar meer zo van: “Mam, help. Crisisberaad is needed. Ik ben nogal gestresst en ik heb jouw fijne mama-advies nodig. En een knuffel!”. En dan staat zij voor me klaar en gaan we het allemaal eens vanuit haar perspectief bekijken. Ook heb ik een lijstje gemaakt, en prioriteiten aangegeven. Waar ben ik nou het meest bang voor? Mijn nummer 1 was ‘solliciteren & werken’, mijn 2 ‘tentamens & deadline’ en 3 ‘Oxford & alleen vliegen’. Goed. Dat is mijn top drie, en die dingen ga ik even uitgebreid analyseren. Die andere dingen probeer ik zo goed als los te laten voor nu. (Moet nog maar zien of dat gaat lukken, maar hé, I at least tried). Ook licht ik Lars in. Hij is een man en heeft altijd een compleet andere en veel relativerendere (?) kijk op de dingen waar ik over paniek. Dat helpt vaak! En ik schrijf er uiteraard een artikel over. Want mijn blog is mijn uitlaatklep and I love it. Het werkt echt. Ik ben mezelf er goed van bewust dat de berg met een positieve mindset net zo hoog is als met een negatieve. Maar een positieve mindset is zo motiverend, dat de berg minder hoog ‘lijkt’. Dus mijn doel? Mijn positieve mindset terugvinden. Maar eerst even panieken en me angstig voelen – dat hoort er nou ook eenmaal bij.

Hoe gaan jullie hiermee om? Ik heb vast veel aan jullie tips! Liefs, Stel. 

O ja, en ik kreeg lieve wijsheid tweets van Iris en Leonie: “Het gaat allemaal voorbij”, en “Het komt altijd goed, ook als het eigenlijk niet goed komt”. En zo is het. (#liefdevoormedebloggers)

Deze post heeft 20 reacties

  1. Je maakt me helemaal rustig met je schrijfsels, want ik sta momenteel ook een beetje aan de voet van zo’n berg; de examenperiode, bwek. Ik zit nu in m’n jurkje te staren naar de klok want binnen een klein uur heb ik de mondelinge verdediging van mijn bachelorproef. Bweeeek. En stress! Maar door jou word ik rustig, hihi. Dus hopelijk werd je dat ook van je schrijfsels -en anders moet je je tekst maar nog eens opnieuw lezen hihi-. Ik ben er zeker van dat je het goed gaat doen hoor, weet je dat? Heeeeel veel liefs & ontzettend veel succes! En als er iets is, je mag me altijd een berichtje sturen.

    1. Ach, jij bent ECHT lief jij. Hoe is de verdediging gegaan? Vast heel goed – daar heb ik alle vertrouwen in. Wat fijn dat je rustig wordt van mij, hihi. Grappig; aangezien dit artikel echt in een soort pure paniek geschreven is. Dankjewel voor al je vertrouwen en ik hoop oprecht dat we elkaar een keertje in real life kunnen zien! :D Liefs!

  2. Oeee Stella, logisch dat er even paniek in de tent is/was! Duizend enge dingen tegelijk is ook wel een beetje veel. Moeders en vriendjes zoek ik inderdaad ook vaak op op zulke momenten, en het helpt me ook wel als ik een beetje in de bijbel ga lezen, gewoon om de boel een beetje te relativeren. En soms lukt dat relativeren nu eenmaal niet, en ga ik gewoon als een malle plannen. Dan plan ik na elk superspannend moment iets chills en superfijns (of juist ervoor!), zodat ik weet dat er ook nog leven na het stressmoment is, en die berg net ietsjes minder hoog voelt. Bijvoorbeeld na een sollicitatiegesprek een koffiedate met een lieve vriendin plannen, zodat die ene dag niet volledig in het teken staat van het gesprek. Nou ja, hoe dan ook, heel veel succes de komende dagen en weken! You go unicorn! :-D X

    1. Hihi, die ga ik opschrijven (dat laatste zinnetje!). Made me smile (: En inderdaad, dat relativeren lijkt soms ineens echt onmogelijk to the max. Ik vind jouw tip wel echt heel fijn; om na iets engs iets fijns te plannen. Ik denk dat dat wel moet lukken. Na mijn tentamens ga ik bijvoorbeeld o.a. met één heel leuk iemand een dagje Groningen verkennen.. Hihi. Dat is iets heel leuks! Dankjewel voor de succeswens, zal ik nodig hebben. Veel liefs en tot snel (joepie!) <3

  3. Ah shit, zo herkenbaar. Ook voor Xander de Busonjé geloof ik want “soms wordt het allemaal eventjes teveel” (toch? dat is toch Volumia? Of ben jij hier nou te jong voor en ga ik me dan weer een oud kreng voelen?). Wat ik probeer, na huilen meestal, heel hard en hysterisch, is of inderdaad even iemand bellen en gewoon het er uit gooien, het delen. En daarna, als het delen me gekalmeerd heeft (kalm genoeg om iets rustiger na te denken), dan ga ik bedenken welke gedachtes ik denk die níet helpen.
    Even een voorbeeld: “Dat werken vind ik ontzettend spannend, want wat als ik het niet kan en alles verpruts?”
    Natuurlijk weet ik niet over welk werk dit gaat, maar ik dacht zulke dingen eigenlijk ook toen ik bij Tivoli ging werken; omg bier tappen, met dienbladen lopen, REKENEN MET GELD (echt waar, als ik érgens weinig vertrouwen in heb in mezelf is het op dat vlak). Naja ik maakte wel fouten, en aan het begin was ik echt nog niet zo goed, maar ik probeerde het op mijn eigen tempo te doen en te bedenken; het komt wel, ik leer wel, iedereen kan dit uiteindelijk wel. En uiteindelijk lukte het.
    Goed, lang verhaal.. maar probeer gewoon niet-helpende gedachten te vervangen door wél helpende gedachten. Ook al geloof je die misschien op het moment zelf niet. Schrijf ze op, niet-helpen en dan helpend. Het schrijven helpt al om je hoofd te kalmeren, en vervolgens heb je een leuk aandenken voor later. Herken je weer een niet-helpende gedachte? Gooi de helpende gedachte er tegenaan.

    OKE HEEL LANG VERHAAL. En weet je, soms is het gewoon allemaal eventjes teveel, en hoe moeilijk het ook is; soms moet je dat even laten, en wachten tot de storm over is en je weer gewoon kunt ademenen en de berg ziet voor wat ‘ie is. Op sommige dagen is het mooi weer op de berg en op sommige dagen is het koud en guur en waait het. <3
    Heel veel succes! x

    1. OH ik ben mega blij met jouw lange verhaal. Dankjewel dat je zoveel moeite neemt om te reageren op mijn paniekactie, hihi. En ooooh rekenen en geld en dingen, brrrr. Hier nog één die daar mee struggled. Het ‘leuke’ is: kans is groot dat als ik word aangenomen voor dat baantje waar ik voor heb gesolliciteerd, dat ik ook zal moeten rekenen en met dienbladen moet gaan lopen (spoiler alert). Maarrrrehhhh, dat komt goed. Oefening baart kunst, toch? (: En inderdaad, een schema maken met wel- en niet helpende gedachten, en die dan voor elkaar in te wisselen, is echt een goed plan. Moet ik mezelf nog wel even laten geloven in die helpende gedachten.. Maar dat kan ik. GIRLPOWER ENZO. Liefs en many thanks!

  4. Yeah, Stella Queen of de fijne blogs! Meestal ga ik muziek luisteren en zoek ik andere mensen op. Op die momenten lukt het relativeren mij zelf niet zo goed, dus leg ik het bij anderen neer en vraag ik of ze even mee willen denken. En uiteindelijk heb ik áltijd behoefte aan een knuffel haha. Gewoon zo’n bemoedigende en opbeurende fijne knuffel. Als ik dan thuis ben denk ik er nog eens over na, probeer ik te kijken wat ik er zelf aan kan doen (en ga dat dan ook doen) en uiteindelijk: “let it gooo!” Probeer ik dan.

    1. OEI dat is me nog eens een compliment, hihi. Merci! Andere mensen opzoeken vind ik ook altijd heel fijn – dat is of gewoon een fijne uitlaatklep, of een aangename afleiding. Of allebei, natuurlijk. En het is altijd fijn als anderen met je meedenken. Zij zien altijd weer andere dingen dan ‘wij’! En inderdaad, let it go is altijd nog even je best doen. Maar, als het dan lukt, dan woehoeeee! Go us! Liefs.

  5. Pfoe je hebt ook wel een heleboel nieuwe en spannende dingen die de komende tijd gaan gebeuren, dus logisch dat het soms een beetje te veel word. Ik probeer mezelf altijd te kalmeren door te bedenken dat het heel normaal is dat ik bang ben voor nieuwe dingen. Ik ga er dan met andere mensen over praten en kom er dan achter dat die dat ook heel vaak hebben. Of ik ga een flink potje huilen, sporten of ik schrijf het van me af. Eigenlijk een beetje dezelfde dingen die jij nu ook doet. Ik vind het heel goed van je dat je er niet in je eentje mee blijft zitten.
    Naomi van Follow Your Nature schreef trouwens laatst een heel mooi artikel over in de flow blijven, waaruit ze concludeerde dat de flow eigenlijk altijd bij je is, maar dat jij soms niet bij de flow bent. Misschien is dat ook nog wel motiverend voor je om te lezen. Ik werd er in ieder geval heel blij van.
    Zo, nu ga ik weer aan mijn scriptie werken, want dat is ook zoiets wat heel eng is, maar waar je gewoon aan moet beginnen (of mee doorgaan).

    1. Een flink potje huilen en een flink potje schrijven klinkt inderdaad heel bekend! Het sporten iets minder; al zou ik dat wel graag willen als uitlaatklep. Dan ben ik voor ik het weet helemaal afgetraind, hihi (: Fijne bijkomstigheid! Ik heb het artikel dat je me aanraadde gelezen en inderdaad: sluit heel goed aan en ik kan er veel van leren, dankjewel! Heeeeel veel succes met je scriptie. You can do this!

  6. Hé wacht eens even. Perfectionisme, angst en onzekerheid zijn echt niet persé “nare” eigenschappen! Hoewel ze op dit moment misschien het je heel lastig maken, ben ik ervan overtuigd dat ze je ook maken tot wie je bent, dat iedereen trouwens last heeft van in ieder geval de laatste twee dus dat het gewoon menselijk is, en dat ze je ook veel kunnen leren en dat je zonder die eigenschappen niet de persoon was geweest die je nu bent, en waarschijnlijk je zelfs ook positieve dingen geven. Dat gezegd hebbende, haha, ik vind het super om te lezen hoe je met al die stress omgaat, gewoon door het er even allemaal uit te gooien bij de juiste mensen en op een rijtje te krijgen. En inderdaad: soms moet je er maar op vertrouwen dat alles gewoon goedkomt, want dat doet het meestal wel. En als het niet goed komt, als je niet tevreden bent over het een of ander: soit. Dan is dat maar zo, de wereld stort niet in. Ik wil niet hard klinken hoor, maar zo moet ik mezelf ook af en toe toespreken omdat ik mezelf anders heeelemaal gek kan maken. Veeel succes in ieder geval lieve Stel, ik weet zeker dat het gewoon goed komt! Liefs

    1. Ook heel waar! Ik ben me ervan bewust dat deze eigenschappen gewoon bij mij horen, en het is inderdaad goed om mezelf daar niet de hele tijd voor ‘af te straffen’, dat is ook nergens voor nodig want inderdaad: er komen ook goede dingen bij kijken. Dat vertrouwen hebben in dat het gewoon wel goed komt is altijd een dingetje. Ik wil het gewoon zo graag kunnen en goed doen en ik hoop zo dat bijvoorbeeld Oxford leuk wordt! Maar ja, als ik te hoge verwachtingen heb en te hoge eisen stel, dan valt het straks tegen.. Ik moet het gewoon een beetje loslaten. Heb wel gemerkt dat mediteren, al is het maar 8 minuutjes, best een beetje werkt. Dus dat ga ik proberen vast te houden. En je klinkt niet hard; je klinkt positief streng, hihi. En dat heb ik soms ook echt even nodig. Dankjewel <3

  7. Oooh, dit is zo herkenbaar op dit moment. Ik moet bijna afstuderen en die berg. Het lijken er wel vijf. Die opgestapeld zijn. Met nog een extra berg erachter. Komt er ooit een einde aan?! Ik ben mijn kamertje + laptop + bergen boeken naast me wel een beetje zat… Pfff

  8. Oooh dat zijn veel spannende (maar ook vet leuke – oké op de tentamens na) dingen de komende tijd! Ik vind dat je al heel goed bezig bent door je mams, Lars en ons in te schakelen! Dat helpt al een hoop :) Ik weet niet zo goed wat ik je nog meer voor tips kan geven. Ik luister sowieso altijd naar muziek als ik nerveus ben en probeer even alles van me af te zetten door iets anders te gaan doen, en dan één taak aan te pakken (als dat kan, soms zijn het meer dingen als tentamens inderdaad en die kun je niet naar voren halen ;)). Ik moest mijn praktijkles doen afgelopen maandag om aan te tonen dat ik startbekwaam docent (tweedegraads, geschiedenis) ben en ik was ZO zenuwachtig! Vrijdag had ik een stagebezoek en dat was mijn laatste les ervoor en dat ging he-le-maal mis :’) Dus dikke stress in de tent natuurlijk. En nu heb ik het gewoon alsnog dik gehaald, haha! :D

    Dus inderdaad – ik wil maar zeggen: alles komt goed. En als het niet goed komt, dan toch.

  9. De maand juni is zo’n berg met alle dingen die ik moet afronden/doen, soms lijkt het alsof er gewoon te veel dingen zijn die aandacht vragen. Lekker van je afschrijven helpt, en ik weet zeker dat het je gaat lukken! En solliciteren is eng, maar als het een leuke baan is komt het helemaal goed met zo’n leukerd als jij<3

  10. Aaaaahw lieve Stella, ik zou je nu heel hard een knuffel willen geven maar helaas kan dat niet. Dus doe maar even of ik je knuffel door het scherm heen of zo of met deze letter die samen jouw deze woorden doen lezen. In ieder geval kan ik me aansluiten bij wat die lieve tweets die je kreeg; want het komt goed! <3

  11. Volgens mij ben jij je heel bewust van hoe je reageert op de situatie. Dat is zo mooi om te lezen, dat je zoveel zelfinzicht hebt. En natuurlijk zou je liever willen dat je altijd positief kon blijven, maar hee dat is toch ook onmogelijk? Soms wordt het allemaal eventjes te veel (inderdaad Fleur, zoals in dat liedje). Dat mag, dat is niet erg. Jij komt hier wel weer uit lieve Stella! Oh en naast je moeder en Lars inlichten en een blogje schrijven weet ik er nog eentje: mij een mailtje sturen met al je gedachten, gewoon ongecensureerd gaan typen en lekker je hart luchten.

  12. Ik herken me hier zo ontzettend in! Ik vind het ook onwijs knap hoe je dit zo allemaal op kan schrijven. En hey, als je het straks allemaal gedaan hebt, kan je zó ontzettend trots op jezelf zijn. Alles komt goed. Echt. Oh en als ze je niet aannemen, zijn ze heel dom, want dan laten ze een heel leuk iemand lopen <3

  13. Ohhh, herkenbaar: ik heb ook vliegangst en dat is zó naar! Ik vind het wel echt knap dat je het alleen gaat doen en naar Oxford gaat. Tof! Ik herken het gevoel trouwens wel. Dat is even rot, maar het komt écht wel goed! Ik weet het heel zeker :-) You can do it! Oh, en wat schrijf je trouwens leuk.

Geef een reactie

Sluit Menu