Get it girl: dromen even wegleggen

Dromen even wegleggenEen beetje trots was ik wel hoor, daar in dat te Instagramwaardige cafeetje-ding in Amsterdam. De Negen Straatjes hè, daar kan je me echt uren loslaten. Goed, back to my point. Stralend en vol positieve energie zat ik tegenover de leukste Deisy. We voerden al ongeveer anderhalf uur interessante gesprekken over onszelf, de obstakels in ‘het leven’, onze filosofieën over van alles en nog wat en onze kijk op bepaalde, voor ons relevante dingen. Toen ik op een gegeven moment (slurpend aan een grote kop verse gemberthee) een inzicht onder woorden bracht, zei Deisy: “Dat vind ik echt heel goed, dat je dat zegt”. En daar had je het; dat trotse gevoel waar ik het een aantal zinnen geleden over had. We kletsten nog even door over desbetreffend inzicht, en ik begon er ook echt steeds meer achter te staan. Ja. Het is soms echt noodzaak om je droom even te laten voor wat het is. En nu denk je vast; “HUH, je moet je dromen toch altijd najagen? Wat voor onzin zit jij nou meer te praten? (Typen, eigenlijk)”.

Deisy ging van A naar B

Deisy is sinds een maandje of 2 zelfstandig ondernemer. Cool he? Ze is haar eigen bedrijf begonnen en werkt nu als tekstschrijver. En als ze daarover vertelt, dan straalt ze. Ik moet eerlijk toegeven dat ik wel wat jaloerse kriebeltjes voel hoor, als ze vertelt over al haar nu al (zo knap!) binnengeharkte, onwijs leuke en creatieve opdrachten. Maar, hoe ze hier kwam – bij haar eigen bedrijf? Dat had ze van tevoren keurig uitgedacht. Toen ze nog in loondienst was, jeukten haar handen al snel toen haar droom om deze stap te gaan zetten vorm kreeg. Ze had het op een gegeven moment, naar eigen zeggen, al helemaal uitgeplozen en ‘was’ praktisch al tekstschrijver. Tot ze zichzelf toch echt even halt toe moest roepen, want: ze had het allemaal al wel bedacht, maar hoe kwam ze dan van A (waar ze toen was) naar B (waar ze nu is)?

Hoe zit dat dan voor mij? 

We kwamen hierop omdat ik haar vertelde dat het stiekem bij mij ook wel ging kriebelen, dat hele ondernemersgebeuren. Ik kan best opzien tegen het hele ‘baan-zoeken-proces’. Ik studeer als het goed is dit jaar af, daarna volg ik nog 1 of 2 jaar een master, en dan ‘moet ook ik aan de bak’. Als ik aan een ‘echte’ baan denk, word ik enthousiast, maar ook lichtelijk angstig. Want jongens, ik ben daar toch helemaal niet klaar voor?! (Wie wel, ooit). En: What on earth wil ik gaan doen? Wat vind ik echt leuk? Wat past bij mij? En wat is er überhaupt allemaal mogelijk en out there? En heb ik wel genoeg ervaring? Moet ik niet eerst stage lopen? HELP. Aan de andere kant kan ik er ook juist naar uit kijken. Zeker na dit soort gesprekken met Deisy; inspiratie, motivatie en dromen alom. Maar: Ik moet mezelf ook een halt toeroepen. “De volgende stap is het behalen van mijn bachelor. Die stap moet ik af kunnen strepen en volbrengen, voordat ik überhaupt aan ‘mijn toekomst’ kan beginnen. Dat is een fijne stok achter de mentale deur voor mij – daardoor weet ik mezelf soms uit mijn gedachten over de toekomst te trekken. Ja, ook als die hersenspinsels positief zijn, want first things first!”. En dat vond Deisy dus bewonderingswaardig van mij. (LIEF HE?).

Dus de conclusie?

Je kunt nog zo gretig alle ingrediënten kopen, maar als je niet weet wat voor taart je wil gaan bakken, dan kun je ook moeilijk beginnen? En waarom zou je nu al van alles kopen en recepten opzoeken, als je nog geen oven hebt? Oftewel: Ik kan nu wel mijn complete werk-toekomst-na-studeren-dat-soort-dingen gaan uitdenken, maar ik heb nog ‘niet eens’ een diploma! Ik moet (wil!) mijn studie nog afmaken, en daarna ook echt minimaal één jaar doorstuderen! Dat is op dit moment mijn prioriteit. Niet dat ik daarmee mijn ogen maar sluit voor de toekomst want ‘goh, dat is nog zo ver weg’, maar ik kan zo snel lekker doorslaan in mijn gepieker òf enthousiasme. Ik wil wel graag naar de overkant, maar ik kan niet daar beginnen met het bouwen van mijn brug. Ik moet de brug gaan bouwen op de plek waar ik nu ben, met de houten planken die ik op DIT moment om mij heen heb verzameld. Dan komt die brug en die overkant er heus wel. Straks. Later.

Liefs, Stel. 

Deze post heeft 12 reacties

  1. Dit is ZOO herkenbaar voor mij, en wat heb je het mooi omschreven in dit artikel! Mijn hoofd loopt vaak over van de ideeën en ambities, maar daarbij vergeet ik helemaal bezig te zijn met wat op dit moment prioriteit heeft. Het voelt een beetje alsof mijn hoofd en gedachtens vooruit rennen, en mijn lichaam erachteraan sjokt om alle plannen uit te voeren.

    1. Jaaa, dat laatste is ZO waar! Hele goeie beschrijving, hihi, is precies wat ik bedoel! En ook dat je zeg maar ‘gewoon’ eerst stap 1 en 2 moet zetten voordat je naar 3 en 4 kan, maar dat je eigenlijk het liefst 1 en 2 over wil slaan – of dat je juist zo paniekerig bent voor 3 en 4 (“want dat kan ik toch helemaal niet” / “daar ben ik toch helemaal niet klaar voor”) en dat je dan maar hoopt dat stap 1 en 2 nog lang duren, hihi. Dat heb ik soms; als ik juist een beetje angstig ben voor ‘de toekomst’. Dankjewel voor je compliment, en je reactie! (: Liefs!

  2. Mooi gezegd. Het komt zeker wel! zelf denk ik ook dat als je nu al werkplannen zou maken, dat het misschien wel kan veranderen tijdens jouw studie. Misschien kom je halverwege opeens een nieuwe droombaan tegen. Dan heb je nu voor niets die plannen gemaakt. Gewoon stap voor stap bekijken, is mijn idee :)

    1. Oh, dat is ook een goeie! Zo had ik er nog niet over nagedacht, maar dat is natuurlijk wel waar. Ik kan me inderdaad een soort ‘blind gaan staren’ op één ding, waardoor ik de andere opties misschien aan me voorbij laat gaan! Ik snap je (: En ik ben het ook helemaal met je eens! Liefs!

  3. Ik herken zo wat je bedoeld, vooral als je Deisy ziet praten, zo enthousiast, gemotiveerd en ze straalt inderdaad helemaal. Dan inspireert je dat om ook meteen iets te willen, maar het is goed om het even uit te denken. Heel mooi! <3

  4. OO STELLAAAA <3 Wat heb je dat toch mooi opgeschreven. Dankjewel! En zo'n fijn inzicht idd. Soms blijf ik maar door stuiteren maar laat ik eerst een voor een maar eens iets gaan doen, voordat … Het doet me denken aan het moment dat ik ook bijna afgestudeerd was en driftig aan mijn moeder aan de telefoon al mijn (ramp) scenario's aan het vertellen was. Wat als dit, wat als dat, wat moeten we dan? Het antwoord was heel simpel. Dat zien we dan wel weer. Niet druk maken om iets wat er nog niet is. AMEN!

  5. “Je kunt nog zo gretig alle ingrediënten kopen, maar als je niet weet wat voor taart je wil gaan bakken, dan kun je ook moeilijk beginnen?” Mooi deze uitspraak <3. En zo is het ook echt! Ik herken dit best wel. Maar oh, wat is het soms moeilijk om alles een halt toe te roepen. Ik ben ook echt zo'n toekomstdenker. Terwijl ik pas net met mijn master begonnen ben, denk ik er al zo vaak aan wat ik over een jaar doe. Terwijl ik eerst dit maar eens moet halen. En dat duurt nog wel eventjes. Precies dezelfde situatie dus eigenlijk, haha. Stapje voor stapje, zo komen we steeds dichterbij. Het is gewoon niet mogelijk om de toekomst te voorspellen, dus we kunnen er maar beter helemaal mee stoppen. (Of proberen mee te stoppen.) Mooi artikel <3.

  6. Wat heb je dit prachtig geschreven Stel. Echt precies raak. Echt raak. Dankjewel. X

  7. Oh zo herkenbaar! Echt waar :) Toen ik nog studeerde was dat het enige waar ik aan dacht. Ik heb nu wel een baan maar ik twijfel heel de tijd of dit het nu is. En mijn handen kriebelen ook om op mezelf te beginnen, maar hoe dan? En wat wil ik dan doen? En aaaah moeilijk! Nu is het niet zo dat ik eerst deze baan af moet maken voor ik ergens aan kan beginnen. Ik kan gewoon nu al beginnen. Maar ik heb nu een soort van eind datum in mijn hoofd voor dit en de tussentijd kan ik alles opzoeken wat nodig is om de volgende stap te nemen. En ik doe het wel gewoon rustig aan. Ik weet dat je soms gewoon moet springen en ik ben daar ook helemaal voor maar sommige dingen moeten wat meer doordacht worden :)
    Je gebruikt wel heel erg leuke metaforen! :D

  8. Je bent echt een kei in goede artikelen schrijven!

    1. Thank you <3 Ik twijfel daar zelf wel eens erg aan, maar dit soort reacties zorgen dan gelijk weer dat ik meer in mezelf geloof!

Geef een reactie

Sluit Menu