Get it girl: groot denken is eng

Groot denken

Zolang je het kunt bedenken, kun je het waarmaken. Dream big. Niks is onmogelijk als je het ècht wil. Is it? Ambitieus; iets wat ik niet ben. Eigenlijk. Ik zing graag, heel graag, maar zangeres worden? Beroemd zijn? Neuh. Ik studeer graag. Haal graag goede cijfers. Maar cum laude slagen? Neuh. Ik blog graag. Meer dan graag. Maar een ‘grote blogger’ worden en er geld mee verdienen? Neuh. En weet je? Als iemand deze dingen op een presenteerblaadje zou aanbieden (“Hé Stella, drink dit en je bent morgen beroemd zangeres!”) dan zou ik het voor geen goud afslaan. Toch kies ik ervoor om al die grote dromen niet per sé te hebben; het staat niet echt op mijn lijstje en passeert niet per sé vaak de revue van mijn toekomstperspectiefdagdroom. De vraag is: houd ik mezelf tegen om het te willen, of wil ik het echt niet? Wat is eigenlijk mijn grote droom? En is die groot ‘genoeg’? Of durf ik gewoon niet groter te dromen?

Maar er zijn al zo veel..

Concurrentie: om het te verslaan, moet je stevig in je schoenen staan. Dat klinkt als een vrolijk rijmpje, maar voor mij is het echt een nachtmerrie. Ik denk dat ik mezelf redelijk goed ken, en kan voorspellen dat ik nooit gelukkig kan worden in een omgeving waar ik (bijna letterlijk) moet vechten voor mijn plekje. Ik studeer bijvoorbeeld journalistiek (als minor) en die wereld schijnt, volgens mij docenten, één grote brei te zijn van “goed genoeg moeten zijn”, “eruit moeten springen” en dat soort enge fratsen. Als blogger ervaar ik dit ook. Ergens is het wel een beetje een wonder dat ik nog blog. Waarom? Omdat het ook had gekund dat ik mezelf al lang uit het veld had laten slaan. Door wie? Mijn eigen gedachten. De “maar er zijn al zo veel bloggers die het veel beter doen dan ik” gedachte komt misschien wel dagelijks voorbij in mijn zolderkamertje.

Ik kan toch niks origineels toevoegen? 

 Maar stel hè, stel dat ik mijn kritische gedachte versla en mezelf probeer uit te dagen. Ik ga bijvoorbeeld een boek schrijven – ik roep maar wat. (Oké dat is stiekem wel een droom ja). Waar zou dat dan over moeten gaan? En hebben die en die en die en die dat niet al lang (en veel beter) gedaan? Kan ik over bijvoorbeeld girlbosses en dat soort positieve psychologie nog wel wat toevoegen? En ho, weet ik er wel genoeg van? En wie gaat nou weer boek lezen van zo’n huis tuin en keukenkrullenbol als ik? (Daar is de negatieve gedachtenregen – zo fijn).

Geluk hebben, of hard werken?

Anna Nooshin schrijft in haar boek On Top dat ze een hekel heeft aan het woord ‘geluk’ in de trant van: “Je moet wel een beetje geluk hebben gehad dat je op tijd begon met je blog” (of iets dergelijks). Zij vindt namelijk dat je hard moet werken, en ze is ervan overtuigd dat het je dan lukt; aan de top komen van je eigen kunnen en je eigen droom te verwezenlijken. Maar jongens, even dit hè: als mijn droom een boek schrijven is, en ik werk heel hard (echt heel hard) aan de inhoud ervan en dat soort fratsen, dan betekent dat niet dat er een uitgever zo gek is om het te publiceren. Toch? Ik vind dit onderwerp zo lastig. Ik wil graag in magisch denken en hard werken geloven, maar moet je niet toch altijd een beetje geluk hebben? Bijvoorbeeld de juiste mensen kennen. Nou goed, ik ben benieuwd wat jullie hiervan denken.

Geen tips, wel vragen!

Nee. Deze keer niet. Ik bedoel; ik struggle zelf stiekem best wel met dit grote denken en hoe eng ik dat eigenlijk vind. Ik heb eerder een aantal vragen aan jullie:

1, Denken jullie dat ik geen grote, concrete ambities heb omdat ik ze niet durf te hebben, of heb ik ze gewoon nog niet ‘ontdekt’?

2. Weten jullie waarover jullie ‘moeten’ dromen? En hebben jullie dan ook al een idee over hoe je dit gaat verwezenlijken? (You go people!)

3. Heb jij ooit al iets bereikt in je leven waar je van droomde? Heb je daar hard voor gewerkt, geluk mee gehad, of beide? Tell me more!

Liefs, Stel. 

Deze post heeft 20 reacties

  1. Interessant stuk! Wat betreft het geluk hebben: ik ben het wel met Anna eens dat je veel in de hand kunt hebben. Om het voorbeeld van het boek te nemen, stel het is inderdaad niet goed genoeg, maar je wilt het wel écht heel graag, dan kun je bijvoorbeeld mensen zoeken die jou helpen beter te worden, het boek beter te maken etc. En dan zou je het bij heel veel uitgevers proberen, zelf uitgeven etc. Ik denk dat als je iets graag genoeg wil dat het echt wel mogelijk is! En wat betreft je concrete ambities is het misschien wel een combinatie van beide? Je weet bijv. wel ongeveer wat je wilt maar misschien vind je het te ‘definitief’ om er iets concreets van te maken zeg maar? Dat heb ik zelf denk ik wel een beetje.

    1. Thanks (: Hm, ja, daar heb je helemaal gelijk in. Het lijkt me inderdaad fijn om dat mensen te hebben die kunnen helpen. Toch zegt er iets in mij dan: “Nee, niet doen, hoe meer mensen je erover vertelt of het laat lezen, hoe meer mensen er zijn die kritiek kunnen hebben”. Maar ja, dat is natuurlijk heel suf, want als je eenmaal wel een boek geschreven hebt dan wordt er door iedereen die het leest een mening gevormd. Wat betreft iets echt graag willen: ik ben het met je eens dat als je iets ECHT graag wil, het bijna altijd wel mogelijk is. Maar, ook vaak met een klein beetje geluk. Mijn ambities zijn inderdaad wel ergens, maar niet erg concreet. Dat kan liggen aan het hele ‘niet durven’, maar het kan ook goed zijn dat ik het inderdaad gewoon niet echt weet nog? Dankjewel voor je uitgebreide reactie, vind ik echt heel leuk! Liefs.

  2. Mmm, je zet me aan het denken! Bij mij kwamen er meteen een aantal vragen naar boven, namelijk ‘maar wie zegt dat je per se grote dromen móet hebben?’ en ‘wat is dan eigenlijk groot?’. Ik denk natuurlijk meteen aan hoe dat bij mij zit, met mijn illustratiedingen en de webshop enzo. Voor mij is het feit dat ik daar nu mee bezig ben al iets heel groots. En tegelijkertijd weet ik dat ik daar met hele kleine stapjes ben gekomen, en altijd met de gedachte ‘als dit het is, dan blijf ik gewoon die richting op lopen, en zie ik vanzelf wel waar ik uitkom.’ Dus niet per se van ‘dit is mijn huge gigantische doel, en daar ga ik nu eens even heel hard op af.’ Ofzo. Snap je? En zo sta ik er nu nog steeds in, ik geniet van elk stapje dat ik zet, maar heb niet meteen de ambitie om beroemd te worden met mijn kaarten. Ik wil gewoon blij zijn, en daar zorgt Floris voor, daar zorgt mijn konijn voor, daar zorgt mijn geloof in God voor (want dat geeft me een veeeel groter perspectief dan een toffe carrière), en daar zorgt de voldoening die ik uit mijn werk haal voor. Dat hele ambitieuze heb ik ook nooit echt in me gehad, en tegelijkertijd weet ik prima wat mijn doel is: ik wil iets doen waar ik elke dag blij van wordt. Okeeeee, lang wazig verhaal, maar ach. Dat heb je soms. X!

    1. Jup. Dat is helemaal waar. Ik denk dat ik dat ook echt even vergeten ben toen ik dit deel van het boek aan het lezen was: wie zegt dat je grote dromen moet hebben? Vaak neem ik er gewoon ‘genoegen’ mee dat ik niet zulke ambitieuze doelen heb. Dat ik het helemaal prima en geweldig zou vinden als ik ‘gewoon’ een fijne baan heb, een fijn en gezond gezin en een leuk huisje in een leuke stad. Ik denk dat het boek me weer even heeft laten denken dat er misschien ‘meer’ in zit. Dat ik meer hoor te willen; dat ik voor mijn grote droom moet gaan. En dat terwijl ik niet eens zo goed weet wat die grote droom van mij nou precies is. Ik denk dat ik in essentie (gewoon zoals ik zelf ben, zonder invloeden van dit soort boeken) zo ben als jij: dat dingen zoals mijn relatie, mijn familie etc. er echt toe doen voor mij, en dat dat meer dan genoeg is. Verder snap ik je kleine stapjes theorie heel goed! Ik ben al heel lang aan het bloggen, en zonder al die kleine stapjes die ik heb gezet was ik nu nooit zo ‘ver gekomen’. (Als in: blogvriendinnetjes, een mooie lay-out, een eigen URL, dat soort dingen). Ik denk dat ik ergens diep van binnen gewoon een beetje ‘snak’ naar iets waar ik naartoe kan werken. Ik weet graag waar ik het voor doe, snap je? Ik wil graag mijn droom waarmaken en eraan werken, maar dat gaat zo lastig als ik niet weet wat die droom dan is, hihi. Dankjewel voor je warrige lange verhaal, vind ik leuk! Liefs!

  3. Waahhhh lastig! Ik denk zeker dat je om écht groots te worden wel een beetje geluk nodig hebt, maar wie zegt dat jij dat op dat moment niet ook een beetje krijgt? Ik snap je struggles trouwens ook echt wel hoor: hoe ga ik in godsnaam iets bereiken!?

    1. Ik denk zeker dat ik dat wel een beetje krijg, sowieso! Ik denk eigenlijk iedereen op zijn/haar eigen manier. Gelukkig maar! (: Het zou alleen zo fijn zijn als ik een beetje wist waar ik dat geluk dan op toe moest passen. Wat wil ik nou eigenlijk? (Oh sweet quaterlife crisis haha).

  4. Zo interessant Stella! Ik zit al een tijdje naar het scherm te staren, gewoon om mijn gedachten een beetje te laten gaan. Gewoon zeggen dat ik het een interessant artikel vind vond ik ook zoiets stoms. Antwoorden op de vragen. HOP HOP!

    1. Wat ik me afvraag. Is het erg als je niet ambitieus bent? Ik weet het niet. Volgens mij niet namelijk. Ambitieus zijn kan volgens mij ook zoiets als een open houding zijn. Dat je open staat om nieuwe dingen te proberen – er actief naar op zoek gaan is een tweede – en dat je je op die manier probeert te ontwikkelen. Ofzo. Snap je? Ik denk dat je het prima durft om ambities te hebben en ik denk ook wel dat je ze hebt. Gewoon in de dingen die je nu doet. Met zingen, studeren, bloggen, ben je jezelf steeds een beetje meer aan het uitdagen en ontwikkelen. Dus ja, kies zelf maar :)

    2. Goede vraag. Maar echt, spot on! Ik heb namelijk heel erg het gevoel dat ik ergens over zou moeten dromen en dat ik zou moeten weten – ik bedoel, ik ben echt heel oud inmiddels haha – wat ik met mijn leven wil en wat ik wil doen. Maar guess what, dat weet ik dus niet. En daar probeer ik me bij neer te leggen. Want het is prima zo. Ik sta open voor nieuwe ideeën probeer mijn gevoel te volgen. Dan zie ik het wel weer. Tenminste, dat probeer ik mezelf te vertellen ;)

    3. Oeh, goede vraag. Ik denk het wel maar aan de andere kant ook weer niet. Ik heb vást gedroomd van een diploma of wat dan ook maar toen het er was heb ik er niet op die manier van gedroomd. Ik denk dat als je van dit soort doelen hebt, er altijd wel weer een nieuw doel is als je het bijna hebt gehaald en het daarom dus een beetje in het niets valt. Dat het er dan niet meer zo toe doet. Ofzo.

    1. Hihi, dankjewel Melle! Ik heb hier oprecht veel aan! En nu weer reageren op jouw antwoorden, HOP HOP!

      1. Zo had ik er dus echt totaal nog niet over nagedacht! Die open houding en nieuwe dingen proberen, dat doe ik! En heb ik! En wil ik! Dus inderdaad, misschien is mijn ambitie meer in de vorm gegoten van ‘een ambitieuze houding’. Ergens hoop ik ook dat ik ooit met volle overgave ga geloven dat ik er inderdaad wel in rol allemaal. Zo veel ‘oudere’ mensen zeggen dat het allemaal wel op zijn plek komt uiteindelijk, maar ik ben echt iemand die graag weet waar ze aan toe is. Maar, ik denk inderdaad dat een ambitieuze houding voor nu ook al heel goed helpt met me te brengen waar ik wil zijn; ook al weet ik niet precies waar dat dan is.

      2. Naar is dat he? Dat je het gevoel hebt dat iedereen het weet, behalve jij. Dat er zo veel mensen zijn die een duidelijk doel hebben, en er daarom goed aan kunnen werken. I mean, hoe weet je welke ingrediënten je moet kopen als je niet weet wat voor taart je wil gaan bakken? Ik zou graag willen weten wat voor taart, want dan kan ik nu vast oefenen en de juiste stappen ‘ondernemen’ om tot zo’n taart te komen. Snappie? Maar ik denk, en nu val ik weer in herhaling, dat het inderdaad echt een houding is. Misschien moeten we naar de supermarkt hobbelen, en ons laten leiden door de ingrediënten die ons apart allemaal lekker lijken (in mijn geval bloggen, schrijven, zingen, leuke dingen doen met bloggers, studeren over taal, etc) en daar uiteindelijk een mega lekkere taart mee bakken. Of zo.

      3. True. Ik zal ook ooit wel gedroomd hebben over mijn diploma, maar nu ik hem heb lijkt het ineens ‘appeltje eitje’, of zo. Gek is dat he? Misschien bestaat het leven uit constant nieuwe doelen. Is maar goed ook, anders wordt het allemaal zo eenzijdig!

  5. Ik denk dat het helemaal niet erg is om niet één grote ambitie te hebben. Bij mezelf zie ik ambitie meer als goed willen zijn in en blij met wat ik doe, me nuttig maken voor mezelf en de samenleving, zonder dat dat precies met één specifieke baan oid moet. Ik kan mezelf voor me zien in verschillende carrieres en hobby’s en zo, die allemaal goed bij me passen, zonder dat eentje echt zo’n mega grote meeslepende passie is zoals sommigen hebben. Ik vind mezelf dus wel ambitieus, maar meer in ‘mindset’ dan in ‘doelen’, snap je? Geen grote concrete doelen voor mij op dit moment dus – alhoewel, ik wil wel heel graag mijn studie cum laude halen, en iets van een stage vinden om mijn scriptie over te schrijven ipv alleen literatuuronderzoek :) Ik geloof overigens in hard werken en dat je moeite moet doen om je leven leuk te maken voor jezelf, door initiatief te nemen en dingen te proberen die je leuk lijken, en door je best te doen voor je school/werk/etc. Toch is het denk ik ook een kwestie van geluk hebben met wat er op je pad komt – met gezond blijven aan de ene kant bijvoorbeeld, en met net een persoon of bepaalde kans tegenkomen. Je moet echt even een van de laatste blogjes van Suushi.nl hierover lezen, vond ik zo mooi!
    Mijn zusje doet een dansopleiding en heeft dus wel zo’n typische passie-carrière, en volgens mij is dat eigenlijk veel zwaarder. Het is natuurlijk geweldig als dans je zo gelukkig maakt, maar als danser moet je inderdaad je staande weten te houden in heel zware competitie, en je wordt constant beoordeeld op al je prestaties, je uiterlijk, je persoonlijkheid, etc. Eigenlijk ben ik heel blij dat dat voor mij wat minder geld, en dat ik lekker dingen kan doen zonder mega mega veel samenhang en zonder dat daar heel erg veel vanaf hangt :)

    1. Wauw, dankjewel! Ik heb echt heel veel aan je reactie! “Ik geloof overigens in hard werken en dat je moeite moet doen om je leven leuk te maken voor jezelf, door initiatief te nemen en dingen te proberen die je leuk lijken, en door je best te doen voor je school/werk/etc” – JA. Hier geloof ik ook echt met volle overtuiging in. Als je zelf geen moeite doet en niet de juiste attitude aanneemt, dan wordt het ook niks. Misschien wel, als je heel veel geluk hebt, maar je kunt echt pas het meeste uit je leven en/of een situatie halen als je er echt voor gaat! En inderdaad, ik snap helemaal dat het voor je zusje echt heel lastig is. Het lijkt me heerlijk om een grote droom te hebben, maar dan is het inderdaad wel zo dat die droom ook van je ‘afgepakt kan worden’. En dan blijf je echt over met de gebakken peren, zeg maar. En inderdaad: eigenlijk ben ik, als ik dit zo lees (plus de reacties van de andere meiden), juist blij dat ik niet 1 grote droom heb, maar veel meer dingen echt leuk vind! Joepie!

  6. Wat een mooie post heb je weer geschreven :) Ik vind dit ook zooo een lastig onderwerp. Want magisch denken lijkt me heel goed enzo, maar inderdaad: dat je het heel hard probeert betekent láng niet altijd dat het ook echt lukt, als we even eerlijk zijn. Hoewel blijven doorgaan ondanks meerdere keren te falen, uiteindelijk misschien wel tot succes leidt?
    Waar ik dus ook vaak over nadenk: wat zijn mijn dromen/doelen nu eigenlijk? Want ik denk dus echt niet dat iedereen persé grote doelen of dromen hoeft te hebben. Ik had het daar een keer over met anderen, en zei toen dat ik een “klein leven” eigenlijk ook wel heel erg zou kunnen waarderen. Ik wil wel muziek kunnen blijven maken, maar in het plaatselijke café is ook goed. Als ik dan ook een fijn gezinnetje heb later, met de man van m’n leven enzo, dan zou ik daar toch ook wel heel tevreden mee kunnen zijn. Dus in die zin ook niet super ambitieus, wat jij ook al zei. Maar volgens mij hoeft dat dus ook lang niet altijd.
    Wel heel leuk in ieder geval om over na te denken, vind ik!:) Liefs

  7. Wat interessant om over na te denken! Ik struggle ook nog steeds met deze vragen en weet ook niet of je wel grote dromen moet hebben. Volgens mij kun je ook gewoon tevreden zijn met waar je bent en staat. Ik ben meer van die laatste denk ik, heb nooit echt een doel gehad voor iets. Ga toch je vragen beantwoorden:

    1, Denken jullie dat ik geen grote, concrete ambities heb omdat ik ze niet durf te hebben, of heb ik ze gewoon nog niet ‘ontdekt’?
    Durven hebben is wel een groot woord denk ik. Zoals ik hierboven al aangaf, ik denk dat je ook gewoon tevreden kunt zijn en geen behoefte hoeft te hebben aan meer en meer en nog meer. Vroeger (zeg maar toen ik jouw leeftijd had haha) was ik bijvoorbeeld heel ambitieus. Ik wilde van alles worden en eindigen als groot manager ofzo. Maar toen ik eenmaal ging werken en inzag dat er veel meer is dan werk veranderde dit langzaam. Jij bent nog jong en met al die keuzes zijn deze dingen soms moeilijk: wat wil je nu echt? Ik denk dat je er in de loop der jaren vanzelf achterkomt waar je gevoel ligt en of je wel of niet grote ambities hebt.

    2. Weten jullie waarover jullie ‘moeten’ dromen? En hebben jullie dan ook al een idee over hoe je dit gaat verwezenlijken? (You go people!)
    Nee haha. Ik ben er wel achter gekomen wat ik allemaal niet wil, maar heel grote dromen heb ik niet. Ik ben meer het type van ‘ik zie wel wat het leven brengt’. Wel heb ik ondanks ontdekt hoe leuk ik schrijven en bloggen vind, dus wie weet dat daar nog een droom uit gaat komen. Overigens pieker ik hier wel eens over hoor. 31 en nog steeds niet weten wat ik écht wil… pff ;)

    3. Heb jij ooit al iets bereikt in je leven waar je van droomde? Heb je daar hard voor gewerkt, geluk mee gehad, of beide? Tell me more!
    Hmm goede vraag, even denken. Ik droomde ooit van vrijwilligerswerk doen in het buitenland en dat heb ik gedaan. Maarja dat is gewoon een kwestie van je aanmelden en gaan met die banaan. Ik wilde emigreren en ook dat is gelukt na een hoop werk en gedoe, maar of dat echt een grote droom was?? Ik ben bijna gepromoveerd maar dat is echt op mijn pad gekomen en absoluut geen grote droom. Ik geloof dat ik dus nee moet antwoorden…

  8. Ik kan me hier goed in herkennen! Wij zijn bijv. nu bezig met de minor Ondernemen in de Media om een eigen bedrijfje te starten. Maar daar knal je ook tegen de vraag aan: ben je wel origineel genoeg? Er bestaat al ZOVEEL in de wereld dat je eigenlijk bijna niet meer uniek kunt zijn. En dan heb ik het ook over mijn blog: ik blog nog steeds omdat ik het zelf hartstikke leuk vind, maar als je kijkt naar de concurrentie is die echt overweldigend

  9. Wauw wat een mooi en goed stuk zeg! Je zet mij best aan het denken. Ik ben zelf heel erg ambitieus en van het harde werken, maar ik vind het lastig om daarmee geconfronteerd te worden. Zodra iemand mij vraagt hoe ik gemotiveerd blijf of ambities bedenk, klap ik dicht. Het is gewoon deels omdat ik mijzelf graag wil bewijzen.
    Wat betreft je vragen, ik weet niet zo heel goed een antwoord maar ik zal mijn best doen.

    1, Denken jullie dat ik geen grote, concrete ambities heb omdat ik ze niet durf te hebben, of heb ik ze gewoon nog niet ‘ontdekt’?
    Ik denk dat het een mengsel is van beide. Zoals iemand in de reacties hierboven al zei: het hoeft ook niet perse hé. Ik denk dat er tegenwoordig een te sterke focus ligt op het groots dromen, bijna the American dream idee zeg maar. Er is niets mis met kleine, concrete stapjes en ambities zolang je er maar voldoening uit haalt. Het is ook een beetje een kwestie van durven. Soms is een concreet doel eng, omdat de confrontatie dat het je misschien niet lukt veel groter is dan. Soms sluimert de ambitie wel ergens in je achterhoofd, maar hem hardop uitspreken is toch een ander verhaal. Tegelijkertijd geloof ik dat ambities dingen zijn die je ontwikkelt of later tegen kan komen. Je bent nog zo jong, je hoeft helemaal niet te weten wat je precies wilt. Maar misschien kom je een keer iets tegen dat je denkt JA ALSJEBLIEFT DAT en dan kom je er wel :)

    2. Weten jullie waarover jullie ‘moeten’ dromen? En hebben jullie dan ook al een idee over hoe je dit gaat verwezenlijken? (You go people!)
    Ik heb veel dingen die ik graag wil bereiken. Sommige kan ik wel verwezenlijken, sommigen blijven onbereikbaar. Je moet ook iets houden om over te dromen, anders wordt het leven ook zo saai. Zo wil ik ooit graag een boek uitgeven, maar of het lukt geen idee. Ik probeer gewoon zoveel mogelijk te oefenen en kansen aan te pakken. Een andere ambitie is misschien de academische wereld ingaan (promoveren, omg) daarvan weet ik dat het haast onmogelijk is, maar ik probeer er opnieuw hard voor te werken. Wie weet kom ik onderweg wel iets anders (leukers nog) tegen.

    3. Heb jij ooit al iets bereikt in je leven waar je van droomde? Heb je daar hard voor gewerkt, geluk mee gehad, of beide? Tell me more!
    Ik denk het behalen van zowel mijn havo als vwo-diploma. Vooral dat laatste heb ik hard voor gewerkt. Hetzelfde geldt voor mijn propedeuse. Een ander doel waarvan ik droomde was de baas worden van mijn angststoornis. Dat was harder werken dan al die andere voorbeelden, maar ook dat is mij gelukt. En de voldoening die dat geeft is het werken hartstikke waard.

    Zo. Wat een reactie haha!

  10. Oh wauw. Ja.. nu maak je wat los.
    1, Ik denk dat je ze nog niet hebt ontdekt. Je bent nog jong dus denkt, in die zin, in rechte lijnen. Maar dat betekend lang niet dat je er al bent en dat je dus nog genoeg kunt ontdekken. En daarnaast; iedereen heeft ambities, of je ze nou wel of niet weet of herkend; onbewust heb je ze wel.
    2. HAH! Euhm.. nee, ik heb eigenlijk geen flauw idee waar ik over moet dromen. Wél waar ik over kan dromen, maar hoe ik dat zou moeten verwezenlijken? Ik heb werkelijk waar geen idee omdat het geen concrete dromen zijn maar meestal vlagen.. Is best moeilijk als je er eens écht over na gaat denken.
    3. Heb jij ooit al iets bereikt in je leven waar je van droomde? Heb je daar hard voor gewerkt, geluk mee gehad, of beide? Tell me more! Euhm. Ja en nee. Ik heb toch wel aardig al wat dingen bereikt in mijn leven waarvan ik niet dacht ze te gaan bereiken, maar dit zijn eigenlijk geen dingen waar euhm ik van droomde. Maar gewoon de standaard dingen.. Ik ben wel lekker duidelijk he?
    Oh oh Stella wat heb je dit weer heerlijk en realistisch geschreven en wat heb je mij weer hard achter mijn oor laten krabben voordat ik iets kon antwoorden op de vragen die je stelde. Letterlijk een halve dag later aangezien ik je artikel vanmorgen gelezen heb en nu pas een reactie achter laat. Simpelweg omdat je weer even lekker te keer gaat en mijn ogen laat openen maar ook mijn liefde voor je schrijfstijl laat bloeien. En hoewel ondanks dat dit waarschijnlijk een van de meest warrige en onsamenhangende reactie is die je ooit heb gekregen wens ik je bij deze een fijne avond, koningsnacht én dag!

    1. Dankjewel voor je lieve reactie <3 Wat lief ook, dat je dan gewoon echt terugkomt naar mijn blog om te reageren! Vind ik echt heel erg leuk. En ik kan me ook erg vinden in jouw antwoorden op de vragen. Ik ben op dit moment bezig met een soort compilatie van al jullie reacties en inzichten daaruit enzo, MEGA leuk dat iedereen zo meedenkt en ook zich zo durft open te stellen hier. WIEHOE. Ik hoop dat je de compilatie ook leuk gaat vinden. Heb je een leuke koningsnacht/dag gehad? Veel liefs!

  11. Interessante blog!

    Ik heb zelf ook wel lang wat in de knoop gezeten met heel dit gegeven. Wij groeien op in een maatschappij waar nogal de focus wordt gelegd om ambitieus zijn. Dat in combinatie met dat we ons vaak te fel vergelijken met anderen en dan denk ik dat je soms in een ‘fase’ terecht komt waar je heel ambitieus bent of het gevoel hebt heel ambitieus te moeten zijn, maar dat je eigenlijk jezelf verwaarloost (wat echt je behoeftes zijn). Ik ben zo een periode bijna op een burn out afgestevend. Ondertussen heb ik geleerd van veel meer naar mijn eigen behoeftes te luisteren (en ze te herkennen), en ben ik ambitieus binnen de grenzen waar ik mij goed bij voel, zonder mij met anderen te vergelijken.

    Bovenstaande is misschien een beetje een antwoord op puntje 1. Je voelt denk ik de druk van ambitieus te moeten zijn, maar volg daarin gewoon je hart, je moet niets forceren. Maar soms uit je comfortzone durven stappen kan af en toe wel eens goed zijn :-).

    2. Ik heb ondertussen mijn prioriteiten wel goed op een rijtje. Ik wil bv wel heel erg goed zijn in mijn job, en ben dat alle geluk ook :-). Maar ik leef niet voor mijn job. Ik doe dus wel mijn 40 uur per week en wanneer ik mijn auto in stap om naar huis te gaan draai ik mijn knopje om en denk ik niet meer aan mijn job. Moesten collega’s of klanten dan nog vragen hebben of wat dan ook, dan sturen ze wel een email en die beantwoord ik de volgende dag wel.. Privé hecht ik veel waarde aan zelfontwikkeling, groeien, een beter persoon worden en op dat vlak ben ik wel goed bezig denk ik :-). En materialistisch ben ik ook stillekes aan iets aan het opbouwen. Heb 3 jaar geleden een klein appartementje gekocht, dat is nu bijna gerenoveerd en dan zou ik het graag verkopen en groter gaan wonen. Maar dat wijst de toekomst wel uit :-).

    3. Ik heb alle geluk al wel veel van mijn doelen bereikt en heb veel waar ik best wel trots op ben. Hard werken is een heel grote factor. Op mijn job heb ik er veel energie in gestoken om goed te worden in wat ik doe. Maar ik heb wel iets gekozen dat mij ligt waardoor ik wel denk ik een groot voordeel heb. Iemand anders zal met dezelfde hoeveelheid energie misschien niet staan waar ik nu sta. Ik heb een appartementje gekocht dat volledig gerenoveerd moest worden, dat was ook hard werken. Ik heb lang met mijzelf in de knoop gezeten en dat is ook hard werken geweest om daar iets aan te doen. Dus hard werken is voor mij wel een grote factor. Maar ik zou zeggen dat ‘the winning combination’ = hard werken + realistisch zijn (doelen kiezen die voor jou passen) + durf/lef om je comfortzone te verlaten

  12. Ik weet niet of het al in eerdere reactie is genoemd, maar je weet wat ze zeggen: de grootste vijand ben je uiteindelijk zelf met je eigen gedachten. Zolang jij gelooft dat je het niet kunt, zal het ook niet gaan lukken helaas :-( De grootste schrijvers zijn echt 100 keer afgewezen voordat ze ergens werden aangenomen. Wat hen dreef? Hun eigen gevoel dat ze het wel in zich hadden. Ze geloofde in zichzelf, ondanks dat de rest dat niet deed. Geloof in jezelf is daarom heel belangrijk lieve Stella. Het is zo jammer dat jij je daardoor tegen zou laten houden om de toekomst te bouwen die je voor ogen hebt en graag zou willen. Noem het trouwens wat je wilt: ambitieus zijn, dromen najagen, passie volgen. Wat mij betreft komt het op hetzelfde neer: doen waar jij gelukkig van wordt en wat jouw hart sneller doet kloppen. Als je dat nog niet weet is dat helemaal niet erg overigens, maar laat jezelf er niet gek door maken. Het is enkel maar een naampje dat de wereld eraan geeft. Belangrijker is het wat voor gevoel het jou geeft en wat jou iedere dag met een glimlach doet ontwaken: of dit nou die killer baan is, het stichten van dat grote gezin of gewoon in het reine met jezelf komen. En ja of ik zelf mijn dromen aan het verwezenlijken ben? Zeer zeker! Ik ben druk bezig om iets te gaan doen waar ik veel plezier in heb. Daarnaast heb ik een leven waar ik blij mee ben, ondanks dat het mij echt niet aan komt waaien c.q. is komen waaien. Het verlies van mijn moeder zit nog steeds erg diep, maar toch laat ik dit mijn leven niet bepalen. Het is juist mijn motivatie om elke dag door te blijven gaan en nog meer uit mijn leven te halen. Dat is hard werken lieve Stella, maar de voldoening is het dubbel en dwars waard. Geloof mij lieve Stella: jij kunt echt je dromen waarmaken. Of het nu zangeres is of een boek schrijven: jij hebt het 200% in je <3 Ik hoop dat jij ook dat vertrouwen in jezelf gaat krijgen, want dan gebeuren er wonderen. Mocht je trouwens een keer willen praten over alles dan kun je mij altijd een berichtje sturen. Ik vind het altijd fijn om met mensen hierover te praten, ook omdat ik heel goed weet (lees: ik was superonzeker) Hoe het kan zijn. Je bent hoe dan ook een topper ( en sorry voor mijn lange reactie haha)! X.

    1. Oh dankjewel, dat vind ik oprecht HEEL lief <3 Ik denk dat ik je serieus een mailtje ga sturen; lijkt me echt fijn om hierover te praten. Zeker met jou, want ik zie jou echt als iemand die hier veel over weet en ik lees jouw artikelen altijd zo graag. Dankjewel voor je lieve reactie. Ik sla hem op en zal het onthouden, promise. En wie weet schrijf ik dat boek inderdaad wel. En zangeres ben ik eigenlijk al zodra ik begin met zingen, toch? Hihi. Veel liefs! <3

  13. Erg interessant dit! Ik zit eigenlijk wel in hetzelfde team als jij: geen hele grote ambities en ook niet de illusie dat je met hard werken alles kan bereiken. Aanleg is sowieso belangrijk – ik ga nooit topsporter worden – en wat geluk is ook nooit weg.

    Daarnaast vraag ik me ook sterk af of het wel nodig is, de allerbeste willen zijn. Daarbij komt namelijk ook altijd een vergelijking met anderen bij kijken.

    Het gekke is trouwens wel dat ik behoorlijk perfectionistisch ben en dat ik wat ik doe graag heel goed wil doen, maar dat dat niet op het hoogste niveau hoeft. In werk bijvoorbeeld: wat ik doe wil ik goed doen, maar dat hoeft niet bij het allergrootste bedrijf. En ik wil blij zijn met wat op mijn blog staat, maar daar hoeven geen tienduizenden bezoekers bij te horen.

Geef een reactie

Sluit Menu