Een grote stap voor de Stelheid (HA, leuk)

Stella LissabonSee what I did there? Ik maakte een soort woordgrap in de titel. Eigenlijk moest het grappig omschrijven wat ik in de komende vijf minuten eens even in woorden ga zetten. Even is helaas niet zo even als het lijkt, want ik vind dit nog een soort lastig ook. Want; hoe kan ik nou toch in een artikel zetten dat ik best een beetje trots ben op mezelf, als ik het 1. Lastig vind om letterlijk te voelen en 2. Ik bang ben om daarbij heel opschepperig en ‘kijk-mij-nou-erig’ over te komen. Oh, en eigenlijk is er nog een 3, en dat slaat een beetje op de titel. Want kijk. Ik heb de afgelopen periode (pak ‘m beet 3/4 maanden) ont-zet-tend veel persoonlijke drempeltjes genomen, beren op de weg geknuffeld en voor mijn doen mezelf af en toe compleet in het diepe gegooid. Ik heb mijn comfort zone verschillende keren flink ver achter me gelaten, en volgens Femke (vriendinnetje Femke die vroeger ook een blog had, red.) moest ik echt eens even een artikel schrijven daarover. Omdat het volgens haar echt mag; dat trots op mezelf zijn. (Thanks Fem, je bent lief).

Kleine stapjes voor de mensheid?

Tsja, want voor sommige mensen is een baantje hebben en dan vervolgens in zo’n team werken echt no big deal, maar voor mij stiekem wel een beetje. Ik vind dat soort dingen gewoon spannend. Vinden ze me wel aardig? Pas ik er wel bij? Doe ik het wel goed? Sociale angst, noemt men dat geloof ik. Gelukkig heb ik dat in het ‘dagelijks leven’ niet heel erg (oké, misschien toch een beetje – daarom durfde ik ook nooit bij een vereniging), maar met werk gerelateerd vond ik het altijd echt iets om kilometers bij uit de buurt te blijven. En nu? Heb ik gewoon een baantje en gaat dat allemaal hartstikke goed. Of vliegen. We weten allemaal dat ik vliegangst heb, maar ik heb de afgelopen maanden 6 keer gevlogen, waarvan 1 keer zelfs alleen (!). Voor deze paniekmiep hier is dat echt een big deal, dus eigenlijk ben ik daar best een beetje (nogal) trots op – vooral omdat mijn vliegangst ook afnam naarmate ik het vaker deed!

“Groot worden” op mijn eigen tempo

Ik kan me heel goed voorstellen dat er mensen zijn die dit lezen en denken: “Jemig, nou, poeh, je bent twee weken naar Oxford geweest, waar alles voor je geregeld was en je gewoon in een normaal huis sliep and so on“. Ja, nee, als je mijn reis vergelijkt met het backpacken naar India en omstreken dan valt het inderdaad best een beetje in het niet. Maar voor mij was het WEL een big deal, en daar hoef ik me niet voor te schamen. Toch? Ik vond het spannend om ergens naartoe te gaan waar ik echt niemand kende, waar er niemand was die vertrouwd voor me was. Ik ben nou eenmaal best beschermd opgevoed en heb als enig kind een sterkte band met pap en mam. Maar, eenmaal daar in Oxford, had ik ner-gens last van. Ik maakte de leukste vrienden, had geen moment last van heimwee of alleenigheid en het was een ervaring waar ik er het allerliefste nog 10000 van wil meemaken!

Trots zijn en je trots voelen

Naast dit alles heb ik mij ook nog eens ingeschreven bij een vereniging, en ook dat is niet niks in mijn hoofd. Als ik eenmaal op zo’n feestje aankom, klets ik honderduit met iedereen en is alles koek en ei en confetti en smiles. Maar het gaat ‘m bij mij vooral om het invullen van de gedachten van een ander. “Goh, die vindt mij vast raar”, “Oh, wat zal die en die er wel niet van vinden”. Van tevoren kan ik mezelf dan ZO ontmoedigen, dat ik toch maar thuis blijf. Maar de afgelopen weken is dat niet het geval, en ga ik gewoon! And again: voor sommigen kan dat klinken als een soort grote aanstelleritusaanval (wat ik me heus kan voorstellen), maar voor mij is het een dingetje waar ik gewoon overheen moet stappen. En dat doe ik! Toen Femke dus zei dat ik echt trots op mezelf mag zijn, ging ik mezelf afvragen of ik dat ben. En ja, dat ben ik. Maar of ik het ook echt ‘voel’? Geen idee. Ik stap er denk ik vrij snel weer overheen. De negatieve bevindingen blijven altijd langer aanwezig en roepen net iets harder dan de positieve dingen die ik over mezelf kan denken. Daarom schrijf ik dit artikel – om het af en toe even te kunnen lezen en me te realiseren dat ik dit allemaal ‘gewoon heb gedaan’, en dat ik me vooral niet schaam dat ik ‘zo ben’. Ik ben nou eenmaal een angsthaas, maar ik DOE er wel wat aan. Go me! (Of zo).

Liefs, Stel. 

Deze post heeft 20 reacties

  1. Zo herkenbaar en zo ontzettend goed vind ik het van jou dat je al deze dingen hebt gedaan. Je bent een held, een grote inspiratie voor mij en ik ben méga trots op jou dat je dit allemaal hebt gedaan! O en de singer songwriter cursus en jouw liedje publiceren op je blog was een van mijn favorieten. Ik heb het zo vaak geluisterd dat ik het nog steeds regelmatig in mijn gedachten afspeel. GO YOU! X

    1. Ah, dankjewel <3 Vind ik zo lieeeef! En hé jij bent ook echt mega mega goed bezig. Ik ben ook trots op JOU! En zo leuk dat je mijn liedje af en toe nog in je gedachten afspeelt. Is echt een mega compliment voor mij! X

  2. Heel herkenbaar. Wij mensen vergelijken onszelf constant met anderen – oh, maar die heeft dit al gedaan en die heeft dat al – maar soms moet je gewoon even naar je eigen weg en overwinningen kijken. Go Stella!

  3. Wat ontzettend goed van je! Ik snap het vergelijken heel goed en maak mij er zelf ook schuldig aan, maar angsten zijn persoonlijk en voor iedereen weer anders. Als dit is waar jij echt bang voor was, mag je absoluut trots zijn op jezelf dat je die angsten hebt overwonnen! Super goed!

  4. Goed bezig Stel! Daar gaat het toch ook om, trots zijn op jezelf? Is de best feeling ever, misschien wel. En als je dan wél zo’n backpacker in India en omstreken was (voel me verder niet aangesproken ofzo hoor, haha grapje) dan had je wel weer wat anders om je onzeker of minderwaardig over te voelen. Had ik ook namelijk, en heb ik nu weer. Na iedere heuvel komt er gewoon weer een nieuwe.

    1. Dat was natuurlijk ook to-taal niet stom bedoeld, en stiekem ben ik nog altijd een beetje jaloers dat dat niks voor mij is, want al jouw verhalen en foto’s: smelt <3. Ik ben ook trots op jou, trouwens! Ik weet nog dat we elkaar net leerden kennen en we allebei echt alleen maar zaten te miepen dat we niet zonder de J's konden, en kijk ons nu eens. Jij zit potverdorie in Griekenland nu! Woehoe! En inderdaad, die bergen en heuvels zullen altijd wel komen, maar wie weet leren we daar beter mee om te gaan!

  5. En terecht! Super dat je dit schrijft en het is helemaal waar, je mag best trots zijn op al die stappen buiten je comfort zone. En dat vergelijken blijft altijd een ding, maar hoe meer zelfvertrouwen je hebt, hoe minder je jezelf vergelijkt met anderen. Dus go Stella! X

  6. Wat goed, zeg! Ik snap wel dat je jezelf inderdaad gaat vergelijken, maar dat is totaal niet nodig. Ik zou ook super trots op mezelf zijn als ik twee weken naar Oxford zou gaan. Dat is toch ook een stap die je zet! En hetzelfde geldt voor het vinden van een baantje!

  7. Je moet zelfs trots zijn op jezelf! Ik vind je echt een topper, je doet het zo goed!
    Oh en ik werd gelijk blij toen ik het artikel opende, want die foto is zo leuk! <3

    1. DANKJEWEL <3 Al die grote complimenten altijd van jou, vind ik echt heel lieeeef!

  8. Zo herkenbaar! Maar je mag, nee moet echt wel trots zijn op jezelf! ‘t Is niet nodig om jouw ‘begin’ (of nou ja, ik weet n iet of het voor jou echt een begin is maar goed, je snapt me misschien wel) te vergelijken met iemand anders’ reis. Misschien trek je binnen 5 jaar ook met je rugzakje door India ;) Hihi. Het is gewoon écht niet gemakkelijk om dingen te doen die buiten je comfortzone liggen. Voor jou is dat bijvoorbeeld vliegen of nieuwe mensen ontmoeten maar voor iemand die altijd omringd is met heel erg veel mensen is het misschien wel heel erg buiten z’n comfortzone om eens een weekend alleen door te brengen. Iedereen is anders en je mag heel trots zijn op gelijk welke dingen je bereikt! Als jij je uiteindelijk maar fijn voelt, dan komt het goed.
    Blijven gaan met die banaan! :)

    1. Hihi, dankjewel! Als dat gebeurt, dan heb ik denk ik echt AL mijn angsten overwonnen, haha. Maar inderdaad, wie weet?! En ik snap heel goed wat je bedoelt met het begin van een reis. Iedereen begint ergens anders. En misschien is een lange reis wel extra leuk, want des te meer je onderweg allemaal voor moois tegenkomt. (Oeeee wat een diepe filosofische ideeën zo op de zondagmiddag). Dankjewel voor je lieve woorden, nogmaals, en die banaan blijft inderdaad nog wel even gaan. (Ik zie nu een dansende banaan emoji voor me, van Hyves vroeger, ken je die? Zo niet moet je ‘m maar even Googlen; made me happy!). Liefs!

  9. Iedereen heeft andere doelen, andere dingen die hij of zij moet overwinnen dus je mag, nee je moet zelfs, trots zijn op jezelf! Voor jou waren dit “big deals” en je hebt het gedaan. Dus wees maar erg trots.

    1. Naomi zegt precies wat ik denk. Je bent dapper dat je dingen doet die je eng vindt. En wat fijn dat je merkt dat het minder wordt als je ‘t vaker doet. Dat geeft moed! Top hoor Stella!

  10. Zeker weten dat je trots mag zijn op jezelf! Je moet je trouwens niet zo vergelijken met andere mensen (ookal ben ik niet de juiste persoon om dat even te zeggen haha). Het maakt echt niet uit dat in vergelijking met andere mensen de stappen die jij zet misschien niet zo groot meer lijken. ‘Compete with yourself, not with others’ ken je het? In ieder geval, je bent super goed bezig en ik ben echt trots op je! Doe zo voort Stella :) .x

    1. Je hebt gelijk. Dat gaat gewoon zo automatisch! Maar die quote helpt inderdaad wel, en ik denk dat ik in dat opzicht mijn ‘oude’ zelf al meerdere keren ‘verslagen’ heb de laatste maanden. Dankjewel voor je lieve woorden. Kwam laatst je brief weer tegen, die je me toen anoniem gestuurd had. Nog steeds zo lief <3 Hoop dat het goed met je gaat!

  11. Woehoee Go Stella! Helemaal met alle bovenstaande zegjes eens, goed dat je die dapperheid eens even lekker op papier (ehh scherm) zet! En ja, er zijn altijd anderen die grotere stappen lijken te zetten en al veel verder zijn enzo, maar weet je, die mensen hebben weer andere dingen waarin ze niet zo’n held zijn en misschien een beetje achteraan lopen. En dat is gewoon oké, dat zorgt er alleen maar voor dat we elkaar kunnen inspireren en aanmoedigen :-) Ben trots op je! XXX

    1. Dankjewel lieve Nina! Ik vind ook jouw stappen die je zet in je werkschema en het dealen met je hsp zijn zo fijn om te volgen – bij elke Instagram post over iets wat je toepast of probeert of wat dan ook, denk ik; “jeei, go Nina!”. Ik geniet overigens echt mega van je Instagram de laatste tijd, dat wilde ik even zeggen. En dat inspireren en aanmoedigen is echt waar; ik denk dat ‘de blogwereld’ mij ook echt een extra zetje heeft gegeven om al de bovenstaande dingen te ondernemen. Dankjewel voor je lieve woorden en veel knuffels! Hoop dat je we snel weer een keertje kunnen afspreken (:

  12. Ik heb vaak ook last van die sociale angsten, daarom kan ik me heel goed voorstellen hoe jij j dan voelt. Dus ik wil even zeggen dat ik heel erg trots op je ben! (Ook al ken ik je niet)

    1. Dankjewel! Dat vind ik echt heel lief van je (: Sociale angsten zijn stom en meestal ook echt ner-gens voor nodig. Maar hé, dat zeg ik nu zelf, en ik hoor het ook vaak van anderen, maar helaas is dat niet de oplossing. Laten we er gewoon allebei voor gaan om die sociale angsten eens even, ja, eh, de mond te snoeren? Veel liefs!

Geef een reactie

Sluit Menu