Het roer om, maar dan iets minder heftig

DSC_0589Goed, laten we even eerlijk zijn: Ik ben eigenlijk vrij afwezig geweest de afgelopen tijd. Als in: online. Was het niet dat ik aan het werk was in het allerleukste koffietentje van Gouda, of dat ik in bad lag te staren naar de wondere wereld van Gossip Girl, of dat ik aan het genieten was van een heerlijke vakantie in Portugal met da boyfriend, was het omdat ik gewoon op was. Creatief op. Schrijfmoe. Onderwerpmoe, eerder. Ik wilde wel, en af en toe lukte het ook (kijk maar eens naar dit artikel over levenslessen, en deze over luchtkastelen op het internet, heel random allemaal), maar over het algemeen zat ik niet in de flow waar ik graag in wilde zitten. De woorden stonden me eerder tegen dan dat ze mijn mood een beetje hielpen. Wat het normaalgesproken altijd doet. Ook mijn dagboek is sinds maanden verborgen onder een laagje stof. Ik hoop dat mijn blije zelf weer een beetje wil komen, want jongens, alles begint allemaal weer binnen nu en heel snel!

Privé zijn er af en toe wat dingen waarvan je liever zou willen dat ze er niet waren, en die spoken dan lang en vervelend door mijn krullenbol. Op de momenten dat ik niet werd afgeleid door gasten die mij om kopjes koffie vragen, was ik best vaak alleen de afgelopen maanden (afgezien van Oxford en mijn vakantie in Portugal natuurlijk <3). Gelukkig waren pap en mam weer thuis nadat Lars en ik terugkwamen, en kreeg ik niet altijd meer zo veel tijd om mijn hersenspinsels mijn complete brein over te laten nemen. Plus: Ik probeerde veel te praten met al mijn lieve vriendinnen over al die hoofddillemma’s van mij. Wat hielp. Maar, ik weet nu ook dat het even klaar is met over-analyseren. En dat is ook een plan, toch? Even geen plan hebben?

En: Ik heb actie ondernomen! JA! Want weten jullie wat ik ga doen? Ik ga het ook komend jaar weer proberen; echt een ‘leven’ opbouwen in Leiden. En dat ga ik dus zo en zo doen.

Meer kokkerellen 

Ik weet niet altijd hoe ik me thuis ‘moet’ voelen in ons roze huisje in Leiden. Mijn kamer is een fijn hokje, en het huisje is ook gewoon een fijne plek, maar toch blijft thuis bij pap en mam mijn thuis. “Ik ga naar huis”, zeg ik altijd als ik terug ga naar mijn ouders. Ik hoop dat ik in het laatste jaar van mijn bachelor, en waarschijnlijk het laatste jaar in Leiden, me toch echt meer thuis ga voelen. Thuis zijn is vaak ook echt een gevoel, dus hé wie weet krijg ik het voor elkaar! Dat begint bij meer koken. Leuker koken; dingen uitproberen. De oven gaan gebruiken. De recepten van Iris er weer eens bij pakken en het deze keer ECHT gaan doen. Wie komt er gezellig eten?

Avondwandelingen

Iets met sportschool, een abonnement dat afloopt en dan iets anders moeten bedenken. En Leiden is echt een prachtige stad voor avondwandelingen, by the way. Gelukkig woont mijn bestie echt 10 minuutjes van mij vandaan, en is zij net zo’n wandelfanaat als ik. En JOEPIE voor samen wandelen, want anders ontsnap ik straks nog steeds niet aan die hersenspinselparade van me. Ja. Dit is een fijn plan.

Gitaarles

Weten jullie nog dat ik aan de singer songwriter cursus begon afgelopen maart? Dat was leuk. En het heeft mijn motivatie gesparkt om echt meer te gaan doen met mijn mooiste stuk hout op aarde. Ik heb mijn gitaar nu bijna twee jaar, en ook al heb ik mezelf al best wat aangeleerd: ik zou het liefste echt grote stappen vooruit maken. Meer liedjes schrijven, en daar meer creativiteit in kunnen leggen wat betreft mijn spel. Degene die mij les gaat geven, gaf ook de singer songwriter cursus, dus dat maakt de stap weer een stuk minder groot. Looking foward!

“Tromgeroffel..”

Als jullie de blog van mijn (blog)vriendinnetje Laura ook lezen, dan zal dit misschien geen verrassing meer voor jullie zijn. Het zit dus zo. Ik ben nu al twee jaar student, maar echt student voel ik me niet altijd. Ik denk soms echt dat ik van alles mis, alhoewel ik helemaal niet je typische zuipen-tot-we-kruipen-meisje ben. Toch wilde ik de gezelligheid van een vereniging wel eens meemaken. Er is altijd een vereniging geweest waarvan ik dacht: Dat zou de plek zijn voor mij. Maar ik durfde niet, en telkens had ik wel weer een ander excuus. Totdat oud blogvriendinnetje Femke en ook Laura zich dus ingeschreven bleken te hebben bij precies die vereniging, dacht ik: Als zij het kunnen, kan ik het ook. Dus we gaan het beleven, jongens en meisjes, het ‘echte studentenleven’.

 Liefs, Stel. 

Deze post heeft 8 reacties

  1. Lid worden bij een vereniging is echt super leuk! Bij welke vereniging heb je, je ingeschreven? :) Ik heb echt genoten van de jaren dat ik lid was.

  2. Wat een fijn lijstje om het roer mee om te gooien! Het klinkt heerlijk! Ik wil ook meteen meer avondwandelingen maken, nu nog even kijken wie er in de buurt woont om dat samen mee te doen! Je inspireert me om mijn roer om iets concreter te maken!

  3. Hoe cool die vereniging! Ik las iets van een reisvereniging ofzo? Klinkt heel leuk, al weet ik niet goed wat het inhoudt, haha. Hou je goed hoor meidie en wandel er maar op los!

  4. Een vereniging is wel echt de manier om een beetje een netwerk op te bouwen in de stad waar je studeert, en misschien dat je je dan ook vanzelf wat meer thuis gaat voelen in Leiden. Zou een handig bijgevolg zijn, toch? Heel veel plezier in elk geval!

  5. Ik blijf het leuk vinden hoe jij schrijft. Steeds krijg ‘k een glimlach op mijn gezicht als ik kom lezen :)

  6. Onderwerpmoe en over-analyseren – check! In irritantere tijden in ieder geval. Maar hoe heerlijk dat je ze beide op hun hoofd bent gaan stampen en er dit super motiverende stappenplan van hebt gemaakt! Ik krijg er zelf ook zin van om een eigen plan op te schrijven. En vet ook, die studentenvereniging! Wat Hester ook al zegt; (met) hoe meer (mensen) je (iets) in je woonplek doet, hoe meer je je er thuis voel, vaak. You go girl, veel plezier alvast!!

Geef een reactie

Sluit Menu