“Throwback birthday”

Stella 22Vandaag is het tijd voor taart en slingers, confetti en gezelligheid, en het hebben van een fijne dag. Waarom? Ik ben vandaag dus jarig en word 22 jaar, uhu. Vroeger kon ik echt niet slapen voor mijn verjaardag, zo excited was ik. De vriendinnen van mijn mams hadden kinderen en dat waren mijn vrienden -wauw wat een verhaal dit, nu al- en die kwamen elk jaar op mijn verjaardag. En dan gingen we buiten spelletjes doen; ons verstoppen enzo. En natuurlijk was ik dan verliefd op één van de jongens en mijn beste vriendinnetje Dewi op een andere, en dan gingen we daarover giebelen en jaaaa zo’n fijne tijd. Die jongen, overigens, is nu één van mijn beste vrienden! In ieder geval waren die verjaardagen gevuld met rondrennen, kalverliefde, duizenden zakjes chips en broodjes knakworst met veel te veel saus. Tegenwoordig is er gelukkig iets minder saus, maar ben ik nog steeds even excited over deze dag! En ik vind het nog altijd even leuk om terug te kijken op het afgelopen jaar. Which I’m sharing with you, natuurlijk.

Moedig zijn – dat is wel een beetje het thema geweest. Ik heb namelijk oprecht veel dingen gedaan op mijn 21e die ik eerder misschien niet gedurfd had. Ik weet nog dat ik vorig jaar voor mijn verjaardag een weekendje weg kreeg, naar Göteborg (gotta love Sweden) met Lars. We vlogen heen en weer, en die vluchten waren echt rampzalig voor mijn stresslevels. Ik was ZO bang! We hadden zulke turbulentie en het leek allemaal eeuwen te duren en nee, ik vond het helemaal niks. Het voelde echt een beetje alsof ik de top van mijn vliegangst had bereikt. Om vervolgens, in juni, ineens ALLEEN in een vliegtuig te zitten. Hoe bang ik ook was; ik deed het. En het ging goed! Ik was echt trots op mezelf, en ben dat eigenlijk nog steeds wel. Als je weet wat vliegen met mijn lichaam doet, of je bent bekend met vliegangst, dan kun je je vast wel voorstellen waar die trots vandaan komt. Dat was overigens niet de enige vlucht, want in mijn 22e levensjaar heb ik wel 8 vluchten, eh, genomen? Ja. 8 keer opstijgen, 8 keer landen. In één jaar. Dat voor iemand met vliegangst! En weten jullie wat? Het is echt waar wat ze zeggen; als je je angsten onder ogen komt, worden ze echt minder.

En dan Oxford. Mijn reis alleen – althans, waar ik dus niemand van tevoren kende. Ik maakte vrienden en wonder boven wonder was al mijn (sociale) onzekerheid ineens verdwenen? Waar ik hier thuis ontzettend in mijn ei kan kruipen in groepen, was ik daar ineens helemaal niet bang of onzeker. Ik voelde me op mijn gemak, had ineens totaal geen problemen met alleen zijn, leerde allerlei leuke mensen kennen en JA, ik was daar echt een blije kip en zou zo weer terug gaan.

Verder heb ik voor het eerst op eigen houtje een vakantie naar Portugal geboekt. Lars was in die periode erg druk met werk en had veel aan zijn hoofd, dus heb ik veel van het geregel in mijn uppie gedaan. Dat vond ik helemaal niet erg, want ik heb er veel van geleerd en vond het ook nog eens een leuke uitdaging om uit te zoeken waar we heen konden en waar het leuk/niet te druk/lekker warm/je kent het wel zou zijn. Uiteindelijk hebben we een heerlijke vakantie gehad, en was ik mega trots dat ik een keertje ‘zelf’ op zomervakantie ben gegaan. Natuurlijk was Lars erbij en zonder hem had ik het heus niet gedaan en gered allemaal, maar dit was de eerste keer dat er geen ‘volwassene’ (lees: een ouder) aan te pas kwam en stiekem voelde dat best wel stoer.

Op mijn 21e heb ik ook het zingen weer opgepakt – en dan vooral als solo singer songwriter. Toen ik net 20 was, maakte mijn toenmalige vriendje het uit. Dat was natuurlijk al stom en verdrietig genoeg (alles is oké nu hoor) maaaar, het werd nog stommer. Want: wij vormden een muzikaal duo. Hij speelde gitaar en zong, en ik zong ook, en we traden samen op and so on. Nu hij ‘uit mijn leven’ was (wat klinkt dat dramatisch zeg) wist ik even niet meer zo goed hoe en wat. Ik probeerde mezelf wel te begeleiden op mijn gitaar of op de piano, maar het wilde niet lukken zoals ik vond dat het moest gaan. Tot ik in maart een singer songwriter cursus ging volgen en stukje bij beetje meer zelfvertrouwen kreeg in wat ik deed. Ik heb toen twee keer opgetreden en ben steeds meer liedjes gaan schrijven. Ik deelde zelfs een liedje van mij op mijn blog. De reacties waren ZO lief en ik heb toen besloten om mezelf ‘gewoon’ singer songwriter te durven noemen – ja, inclusief in mijn ogen zeer gebrekkig gitaarspel. Inmiddels heb ik alweer twee keer op mogen treden (weliswaar niet in mijn eentje, maar nou en) en mezelf opgegeven voor een open mic avond (ook niet alleen) en hoop ik echt dat ik het hele zingen nooit meer on hold hoef te zetten.

Goed. Zo waren er nog veel meer kleine dingetjes die ik heb overwonnen afgelopen jaar, en stiekem ben ik echt vrij trots. Ja. Oh dat is eigenlijk HEEL gek om toe te geven, maar ik word serieus een beetje sentimenteel van dit verhaal. Een hele grote ‘mentale stap’ die ik ook nog even met jullie wil delen, is het feit dat ik steeds meer kan accepteren dat ik geen Doutzen Kroes of Geraldine Kemper ben. Nee, ik ben niet super strak. Nee, ik heb geen lange, prachtige lokken. Nee, ik houd echt niet van sporten en wel van lekker eten. En: Ik heb geluksrolletjes. Goed, voor uitleg moeten jullie dat  artikel maar eventjes bekijken, want anders zijn jullie morgen nog aan het lezen, hihi.

Lang verhaal kort: Ik heb best veel beleefd afgelopen jaar. En ik hoop dat dit patroon zich voort kan zetten in mijn 23e levensjaar. 22 jaar oud alweer, jeetje mina. Voor ik het weet ben ik alweer 30! Waaah. Goed. Ik wil ook gewoon graag oud worden, dus eigenlijk moet dat juist een fijne gedachte zijn. En dat is het ook. Ben benieuwd wat er allemaal in het verschiet ligt. En hier sluit ik dit sentimentele gedoe af en ga ik mijn hoofd verstoppen in taart.

Liefs, Stel. 

Deze post heeft 9 reacties

  1. Aah, GEFELICITEERD <3. Hopelijk heb je een hele hele hele fijne dag. En wat heerlijk om zo nog even terug te blikken op dit jaar. Wow, ik vind het echt indrukwekkend hoe vaak jij dat vliegtuig ingestapt bent, terwijl je het zo eng vindt. Petje af! En wat een prachtig jaar om op terug te kijken, als ik dit zo lees. Zoveel gedaan, zoveel bereikt. Mooi <3.

    1. Dankjewel <3 Wat een dosis lieve woorden, vind ik echt lief! Ja, gek he? Ik zat er ook even van te kijken toen ik dit artikel schreef, hahaha. Ik heb na de laatste keer ook wel echt even besloten een tijdje NIET te vliegen, haha. Veel liefs en nogmaals dankjewel!

  2. 22 is mooi! Hopelijk heb je de hele dag het liedje van Taylor Swift gezongen <3 Super leuk om te lezen, die throwback. Leve knackworsten en giechelen over jongens tot het holst van de nacht (al is dat dan gewoon 1u 's nachts ofzo, haha). Heel veel liefs, Stel, maak er maar een prachtig jaar van!

  3. Nog gefeliciteerd! Ik hoop dat je een hele fijne verjaardag hebt gehad. <3 Enne, wat leuk zeg, zo'n throwback. Liefs!

  4. F E E S T ! ! ! Ben te laat, sorry! Maar wat leuk, zo’n overzicht! Ik was van plan dit te doen op het einde van deze maand :) Het was echt een memorabel jaar zo te zien! En hm die knackworstbroodjes. Daar kan ik nu nog van genieten! :D

  5. Wat een geweldig jaar en wat een super mooie en fijne blogpost heb je erover geschreven. Kippenvel! Want wauw. Wat een boel hoogtepunten en wat fijn – en terecht – dat je er zo van kunt genieten. Dat is volgens mij echt het allerbelangrijkste. GO YOU! Ik ben heel benieuwd wat dit nieuwe jaar je gaat brengen. Veel liefs!

Geef een reactie

Sluit Menu