Hoe geef je je eigen grenzen aan?

Hoe geef je je eigen grenzen aan?

Met trillende vingers typ ik het appje. Alles wordt uiteraard vele malen geanalyseerd en opnieuw geschreven. Dit dan? Nee. Nee, toch niet. Ik dwing mezelf wat assertiever te zijn, wat minder ‘lief en sorry en puppy’s’ en wat meer ‘zo zit het en duidelijk’, maar merk dat het ècht niet lukt om mijn eigen grenzen aan te geven. Formuleren kan ik het wel – dingen in woorden brengen is nooit het probleem. Maar, ik durf het niet te verzenden of uit te spreken. Ik durf niet te zeggen dat ‘vanavond afspreken’ of ‘morgen nog even naar jouw werkstuk kijken’ of ‘vanavond even bellen’ of.. (vul maar in) niet gaat lukken. Want “wat zullen ze dan wel niet van mij denken?” als ik mijn grenzen aangeef. Voor een goed staaltje bewaking van cette grenzen heb je, zo weet ik nu, een grote dosis zelfliefde nodig. Want als je van jezelf houdt en jezelf oké vindt zoals je bent, dan maakt het niet uit wat x en y van je denken als je aangeeft dat het ‘m niet gaat worden. 

Het berichtje wordt, na vele overpeinzingen, verzonden. Vervolgens check ik om de zoveel seconden of de ander het al gelezen heeft. Ik wacht in spanning af wat hij of zij zal gaan zeggen, en hoe dit dan in tekst wordt gevat. Het uiteindelijke antwoord wordt geanalyseerd. Staat er geen poppetje bij? Dan is iemand boos. Want normaal doen ze dat wel altijd, en nu niet. Staan er wel poppetjes bij en is de tekst lief en bemoedigend, dan alsnog durf ik niet aan te nemen dat de persoon in kwestie het begrijpt en het niet erg vindt. Ze denkt vast dat ik lieg, hij denkt vast dat ik er onderuit probeer te komen, zij vindt vast dat ik nooit mee wil doen, etc. Alle negatieve scenario’s passeren de revue. Deze leveren uiteraard bakken met stress op, en dus kies ik er soms voor om het toch door te laten gaan of toch ja te zeggen; om niet eens te probéren mijn grenzen aan te geven.

Maar, wat is dat dan, grenzen aangeven? Nou, voor jezelf opkomen, eigenlijk. Ik heb het hierboven vooral gehad over de ‘tijd-grens’, oftewel: “Ik heb geen tijd in mijn programma/ruimte in mijn hoofd om nu iets af te spreken/etc.”. Je hebt natuurlijk ook heel andere, meer mentale grenzen. Bijvoorbeeld wanneer iemand iets tegen je zegt of wat van je vraagt wat bij jou over een bepaalde streep gaat. Durf je dan te zeggen dat je daar niet van gediend bent? En als je het al durft te zeggen, hoe ga je dit dan formuleren? Want je wil wel serieus genomen worden, maar ook geen bitch zijn.

Ik heb, zoals je vast al kan vermoeden, heel veel moeite met assertiviteit. Tegen mijn ouders durf ik wel vaak voor mezelf op te komen, omdat ik weet dat onze liefde onvoorwaardelijk is. Ik ben niet bang voor hun mening, omdat ik weet dat ze altijd wel van me zullen houden – ook als we een andere mening ergens over hebben. Bij alle andere mensen in mijn leven is dit een ander verhaal. Als ik iets afspreek met iemand en het komt uiteindelijk, de dag van afspreken, toch niet uit? Dan weet ik oprecht niet hoe ik het moet brengen. Als ik veel word ingeroosterd op werk en ik kom tijd tekort voor mijn studie? Dan vind ik het heel moeilijk om in de app te gooien of anderen mijn dienst willen en kunnen overnemen. Dit alles omdat ik bang ben dat zij iets van mij gaan vinden. Iets negatiefs. Want ja, in de ogen van mijn onzekerheid is dàt het allerergste wat er kan gebeuren: Iemand mag mij niet (meer). Of, misschien nog wel erger: Iemand is teleurgesteld in/door mij.

Toen zei mijn therapeut laatst: “Stella, wat nou als je de gedachten en gevoelens van anderen eens van hen laat? Zij mogen toch zeker zelf wel weten wat ze voelen en vinden?”. Ja, dacht ik toen. En natuurlijk weet ik ook wel dat ik 1. nooit zeker kan weten wat een ander denkt of vindt (behalve als dit duidelijk wordt gecommuniceerd; al moet ik zeggen dat ik positieve reacties als “Oh is echt geen probleem Stel, no worries” eigenlijk nooit durf te ‘geloven’) en 2. er toch niks aan kan doen als zij wel iets negatiefs over mij denken.

Ik zie een grote emmer voor me – een emmer die ik heb voor de liefde voor en acceptatie van mezelf. Die emmer vind ik maar een lastig ding. Beter gezegd: ik vind het lastig om hem zelf te vullen. Dus ben ik eigenlijk desperately op zoek naar de ‘vulling’ van anderen. Als mensen mij lief en leuk vinden, en ze laten dat blijken, dan raakt mijn emmer wat voller. Ben ik assertief, dan loopt die vulling een groot risico. Ik ben bang dat zij hun gezellige-liefde-vloeistof uit mijn emmer scheppen en mij toch niet meer zo lief of leuk of aardig vinden. Zit ik weer met zo’n bijna (want ik leer langzaam hoe ik hem zelf ook kan vullen #jeei) lege emmer. Verdorie.

Hoe gaan jullie om met jullie grenzen? Durven jullie ze aan te geven? If so, zitten jullie dan daarna in over wat de ander (evt!) over je denkt/van je vindt?

Deze post heeft 13 reacties

  1. Ah, dapper dat je dit schrijft Stella! Ik weet niet zo goed waarom, maar ik geloof dat ik dat ik dit de afgelopen jaren steeds makkelijker ben gaan vinden. Ik denk dat het voor een groot deel te maken heeft met trouw zijn aan jezelf, dat je allereerst zelf moet accepteren dat die ene afspraak vanavond toch niet uitkomt. Als je zelf steeds maar blijft slingeren tussen ‘oei, eigenlijk lukt het me echt niet’ en ‘kom op Stella/Nina, stel je niet zo aan’, dan is het ook veel lastiger om dat eerste tegen anderen te zeggen. Omdat je in je hoofd nog steeds dat tweede stemmetje hebt. Als ik een afspraak af moet zeggen omdat ik buikgriep heb (ik noem maar wat), voel ik me ook geen egoïstisch kreng, want ziek is ziek. Oh en nu ik toch al een veel te lang verhaal typ (oeps sorry), moet ik ook ineens denken aan wat ik gisteren in een podcast hoorde! In het Mandarijn schijnen ze voor het woord selfish/egoïstisch twee woorden te hebben: de ene betekent ‘iets doen wat het beste voor jezelf is’, en het andere woord betekent ‘iets doen wat ten koste gaat van een ander’. Bij ons heet dat allebei egoïstisch, terwijl die eerste variant iets supermoois is, daar is niks negatiefs aan! Dat vond ik zelf echt een eyeopener :-)
    Oké, sorry voor mijn woordenstroom, ik sta eigenlijk op het punt om weg te gaan, dus ik heb geen tijd meer om alle nutteloze dingen er tussenuit te halen ;-) Hihi, dikke knuffel voor jou! XXX

    1. Neeeee hier moet je echt geen sorry voor zeggen, want dit helpt onwijs! Je hebt helemaal gelijk. Soms zeg ik iets af omdat ik het allemaal even niet kan overzien, maar als ik dan merk dat het wel gewoon door had kunnen gaan omdat bijvoorbeeld deadline X of handeling Y veel minder lang duurde of moeite kostte dan verwacht, dan ben ik boos op mezelf! Het is een veel beter idee om eerst ècht even te bedenken wat je gaat doen en waarom, zonder 10 keer per seconde tussen ja of nee heen en weer te hupsen. Thanks voor die reminder <3 En wat het woord egoïsme betreft; ben het helemaal met de Mandarijnsprekers eens.. Soms is het juist iets heel goeds en moois. Zolang je anderen niet opzettelijk verdriet of pijn bezorgt, is er eigenlijk niets aan de hand (: Dankjewel lieve Nina en ik hoop dat we elkaar snel weer eens zien; lijkt me gezellig! Dikke knuffel terug!

  2. Zo herkenbaar! Ik denk er ook altijd overna wat anderen van mij denken, bang dat ze negatief over mij gaan denken, mij niet leuk vinden etc. Zo heb ik heel lang de geluidsoverlast van mijn buurvrouw niet bij de woningbouw durven melden. Gisteravond na een zware week toch maar weer gedaan. Het is belangrijk dat je wel voor jezelf opkomt, ander ga je er misschien aan onderdoor. Laat de andere maar denken, jij bent belangrijk en mag er zijn! En so what als anderen je niet leuk vinden, er zijn genoeg mensen die je wel leuk vinden! Weg met neppe vrienden en meer ruimte voor je echte vrienden! Ik merk wel dat ik steeds meer buiten mijn comfortzone durf te stappen en dat voelt echt goed!

    <3

    Liefs,

    1. Oef.. dat is echt vervelend! Wat goed dat je gewoon de moed hebt gehad om het maar weer te melden – go you! Ik hoop dat ze er wat meer ‘druk’ op gaan leggen nu voor je, en dat het geluid minder wordt of gewoon ophoudt. Ja, dat is dus het stomme: Ik weet me altijd weer te focussen op de mensen die me misschien nièt zo leuk vinden, in plaats van op de mensen die dat wel vinden! Negativiteit trekt altijd zo veel meer aandacht! Maar als we ons er al bewust van zijn, dan kan er alleen maar verbetering komen. Je kunt pas wat veranderen als je weet ‘hoe het zit’ in je hoofd, hihi. Thanks voor je lieve reactie <3

  3. Ik heb zelf moeite met grenzen op sociaal vlak. In het verleden is dat vaker aangekaart geweest maar in een nonchalante context. Toch nam ik dat veel te serieus op (ofcourse) en probeer ik me aan te passen en is dat soms heel moeilijk . Zo heb ik heel snel het gevoel dat mijn kamergenootjes mij niet zo mogen. Ook al denk ik dat het komt doordat ik me niet zo openstel. En dat heeft inderdaad veel te maken met zelfliefde waar ik ook een extra portie van kan gebruiken. Grenzen opstellen is moeilijk maar je kan niet meer doen dan proberen.
    Liefs

    1. Helemaal waar – proberen is al stap 1, en ook best al heel wat voor sommigen onder ons (zoals jij en ik dus, hihi). Ik heb dat ook HEEL snel bij mijn huisgenootjes. Daar woon je natuurlijk mee, en in huis is het altijd fijn als er een ontspannen, blije sfeer hangt. En als je dan bang bent dat zij iets negatiefs van je vinden, dan is het ‘poef’, doei fijne sfeer en hallo stress! Ik snap je helemaal! Ik hoop dat je gaandeweg wat beter om kan gaan met dit soort dingen en wat meer durft te geloven dat je er, ondanks je geslotenheid in sommige situaties, gewoon mag zijn en lief en leuk bent as you are <3 (Wat een gezwijmel, maar ik meen het wel!)

  4. Heel mooi geschreven en heel erg herkenbaar. Het is nog steeds heel moeilijk voor mij om mijn grenzen aan te geven. Ik wil heel vaak nee zeggen, maar toch komt er vaak een ja uit. Uit angst voor wat anderen van me vinden. Debiel he, terwijl wij ook gewoon onze grenzen mogen aangeven. Wij zijn evenveel mens als zij en zij zeggen ook weleens nee… En toch gaat dat idee er niet in.

    1. Dankjewel voor je compliment, lief (: Ja, precies! Ie-de-reen heeft het recht om zijn of haar eigen grenzen aan te geven, maar de ‘wil om leuk gevonden te worden/erbij te horen/etc’ is ZO groot dat nee durven zeggen of je grenzen aangeven daardoor wordt ondergesneeuwd.. Zo jammer!

  5. Oefh ik heb alleen maar ja knikkend van herkenbaarheid dit blogje zitten lezen. Bizar want dit zijn precies de gedachtes die mij de afgelopen weken steeds vaker achtervolgen. Al moet ik wel zeggen, ik doe het wel meer dat grenzen aangeven, maar die gedachtes ervoor en erna.. Poefh, die weet ik ook totaal niet te controleren. Want wat jij zegt; Stel dat andere mensen negatief over jou gaan denken.. Eigenlijk slaat het ook helemaal nergens op, want als het voor jou goed voelt en goed is, waarom dan stil staan of andere dat ook zo vinden en zo niet wat er dan zou gebeuren? Wat dit betreft geef ik je dus een dikke High Five aan herkenning:).

    1. Hihi, toch wel echt een compliment en fijn om te horen dat ik het herkenbaar verwoord heb, maar aan de andere kant ook toch juist balen dat zo veel mensen zich erin herkennen.. Wel heel goed van je dat je het alsnog doet! Dat werd mij ook aangeraden; gewoon doen en dan wordt het gevoel van angst gaandeweg minder. Dus ik denk eigenlijk: gewoon doorgaan met wat je nu al doet en dat schijnt het beter te worden, hihi. High five terug uiteraard, want je bent al hartstikke lekker bezig! Woehoe!

  6. Blogposts zijn vaak herkenbaar, maar de jouwe is toch een van de meest herkenbare die ik gelezen heb. Ik kon hem zelf hebben geschreven. Nee zeggen is gewoon iets enorm lastigs. Ik wil het liefst van al de wereld redden en iedereen helpen. Maar dan loop ik mezelf vaak straal voorbij. Het resultaat is vaak een uitgeputte Nikita. Ik ben altijd bang voor de reactie van een ander maar ook gewoon om egoïstisch gevonden te worden. Maar eigenlijk is dat onzin. En dat besef ik wel. Maar mijn grenzen aangeven? Dat is voorlopig nog een hele uitdaging …

    1. De herkenning is wederzijds – ik begrijp 100% wat je bedoelt. Heb je de reactie van Nina gelezen hierop? Ik vond ditt echt een mooie, wacht, ik kopieer het stukje even: “In het Mandarijn schijnen ze voor het woord selfish/egoïstisch twee woorden te hebben: de ene betekent ‘iets doen wat het beste voor jezelf is’, en het andere woord betekent ‘iets doen wat ten koste gaat van een ander’. Bij ons heet dat allebei egoïstisch, terwijl die eerste variant iets supermoois is, daar is niks negatiefs aan! Dat vond ik zelf echt een eyeopener :-)”. Daar ben ik het dus ook weer 100% mee eens. Egoïsme is zo’n negatief woord met zulke nare associaties, maar het kan ook juist iets moois zijn! Liefs en dankjewel voor je lieve compliment (:

  7. Wat denk jij van iemand als ze een afspraak afzeggen om gelijk wat voor reden? :) Kan me niet inbeelden dat je je vrienden dan ook ineens negatief gaat bekijken en hen minder graag ziet. Toch? Dé tip die ik ooit eens kreeg: praat tegen jezelf zoals je tegen je beste vriendin zou praten. Als zij een afspraak afzegt, ga je toch ook niet tegen haar zeggen dat ze niet belachelijk moet doen en maar gewoon de afspraak moet laten doorgaan? (Of wel, maar ja goed, dan mag je dus van mij ook zo tegen jezelf praten, maar het is dus niet aan te raden en ik kan het me ook niet voorstellen dat jij dat doet ;) ). Ik probeer dat nu altijd in mijn hoofd te houden. Ik moet zeggen dat het me de afgelopen tijd sowieso wel makkelijker af gaat om dingen te weigeren. En eigenlijk net vooral bij mijn vriendinnen omdat zij dat ook doen en ik dat totaal niet erg vind. Ieder zijn leven en je zal altijd graag gezien worden. En eerlijk is eerlijk, als iemand je niet graag meer ziet omdat je eens een afspraak afzegt, dan is het denk ik maar goed dat die persoon uit je leven gaat, of er toch niet meer heel nadrukkelijk in aanwezig is.

Geef een reactie

Sluit Menu