Spiegeltje, spiegeltje? | Op zoek naar mezelf

Foto van Stocksnap HA, Stel, als je het gevoel hebt dat je jezelf kwijt bent, dan kijk je ff in de spiegel? Dan heb je jezelf zo weer gevonden, kun je gelijk even wat aan je haar doen – helemaal top. Opgelost, hatsikidee. Ach jongens, wat een sarcasme, leuk en aardig, maar ik moet toch echt eventjes toegeven dat ik mezelf een klein beetje kwijt ben de laatste tijd. Misschien dat jullie dat wel een beetje gemerkt hebben. Door mijn afwezigheid op mijn blogje, bijvoorbeeld. Onderdeel van geen schrijfzin en onzekerheid. En wat dacht je van angst? Daarnaast zing ik heel weinig, en ben ik ook een beetje teruggetrokken wat sociale activiteiten betreft. Ik weet niet wat het is, maar het wil gewoon eventjes niet in die krullenbol van mij. Ik wist niet of ik daarover wilde schrijven, durfde te schrijven, omdat ik anderen niet het idee wil geven dat ik ‘mezelf zielig vind’ en omdat ik me eigenlijk een pietsie schaam. I mean: Ik heb oprecht alles wat je als jonge vrouw zou willen hebben. Gezondheid, veiligheid, een lieve familie, lieve vrienden en vriendinnen, onderdak, geen financiële problemen en de mogelijkheid om te studeren. En toch heb ik gewoon een dipje. Moet ook eigenlijk wel weer kunnen, toch?

Leren een beetje ongelukkig te zijn

Ten eerste ben ik me er helemaal bewust van dat ik, ondanks al het goede wat ik net noemde, me ook wel eens rottig kan voelen. Dat hoort erbij en ik vind dat ook helemaal niet raar. Menselijk, zelfs. Ie-de-reen voelt zich wel eens een periode wat minder happy – of dat nu een heel nare, aanwijsbare reden heeft, of helemaal geen; je een beetje ongelukkig voelen is normaal. Tegenwoordig zijn we altijd maar op zoek naar geluk; alsof we allemaal elke dag confetti-poepend-gelukkig willen zijn. Laatst luisterde ik een podcast die ging over het ‘leren om een beetje ongelukkig te zijn’, omdat het leven nu eenmaal niet altijd rozengeur en maneschijn is. Ook niet bij mij, want ondanks alle onaanwijsbare redenen van het ‘niet zo lekker in mijn vel zitten’, zijn er helaas ook dingen waarvan ik wel weet dat ze eraan bijdragen en waar ik niks aan kan doen..

Maar, je kunt wel iets doen aan de dingen die je kunt veranderen!

Ik kan dus wel een aantal dingen bedenken waarom ik me niet zo happy en mezelf voel de laatste tijd. Die ga ik niet uitgebreid neertypen op dit stukje internet (uiteraard), maar ik kan jullie dus wel vertellen dat het enerzijds te maken heeft met dingen die helaas niet binnen mijn ‘veranderbereik’ liggen, maar ook met dingen die te maken hebben met niet echt goede vriendjes zijn met mezelf, belemmerende onzekerheden en heel veel twijfels. En over die laatste dingen dacht ik ineens bij mezelf: “Ik ben pas 22, ik heb nog een heel leven voor me, en ik wil die belemmerende gedachten en drempeltjes niet alles laten beïnvloeden. Ik ga er wat aan doen! –insert heldenmuziekje-“. Ik heb mijn zelfhulpboeken er weer bij gepakt, ben weer meer in mijn dagboek gaan schrijven, ben me weer meer gaan verdiepen in positief denken en the law of attraction en ben ook begonnen met de zoektocht naar de juiste persoon om mij echt op weg te helpen naar het tackelen van mijn onzekerheid.  Want: Ik wil er helemaal voor gaan om alles uit het leven te halen #yolo hahaha oké grapje.

Dus ga ik dan echt zoeken?

Nee – ik heb niet echt het gevoel dat ik serieus ‘op zoek moet’ naar mezelf. Ik wil mezelf wel weer een beetje terugvinden. Weer die dingen gaan doen die me zo ‘mij’ maken. En weer meer rust vinden in mijn hoofd, en niet meer zo worstelen met het idee dat ik oké ben zoals ik ben (want dat vind ik dus stiekem niet echt vaak). Weer eventjes mijn priorities straight krijgen, mijn vriendinnen en vrienden weer wat dichter om me heen verzamelen, bedenken wat het plan is voor de komende tijd – dat soort dingen. Het is gewoon een beetje chaos geweest in mijn hoofd de afgelopen twee maanden. En nu is het weer even tijd voor een soort sadness detox en positieve plannetjes maken. Ik wilde dit artikel ook eigenlijk afsluiten met een hele lijst positieve dingen. Waarom? Omdat ik bang ben dat jullie misschien denken dat ik echt een zeurkous ben. En ik wil juist laten zien dat ik juist heel erg kijk naar de kleine, mooie en fijne dingen. Maar toen dacht ik: Nee. Het is goed zo. (En trouwens: jullie weten dat wel van mij, want we zijn al bij Glimlachmomentjes #93 inmiddels, hihi).

Ik hoop dat met jullie alles oké is <3 Liefs, Stel. 

Deze post heeft 7 reacties

  1. Mooi stukje. Ik heb hier ook last van de laatste weken, en vind het altijd zo balen. Misschien een winterdipje? Ik denk ook dat het goed is om te leren om soms ongelukkig te zijn. Het voelt altijd wat als falen, maar inderdaad: echt iedereen heeft er weleens last van. Het kan echt niet altijd allemaal maar leuk zijn. En zonder dalen geen pieken! Fijn, dagboek schrijven! Dat werkt vaak al zo goed. Hopelijk kun je even rustig aan doen de laatste tijd, komen de eerste lente-zonnestralen snel en wordt alles langzaam maar zeker weer beter <3!

    1. Ja, ik denk zeker dat het ook wel iets te maken heeft met de winter, hihi. Alles is dan gewoon op de één of andere manier echt een stuk somberder, en ik voel me altijd een stuk minder geïnspireerd ook, lijkt wel. Dankjewel voor je lieve woorden – ik hoop ook dat de eerste zonnestralen snel weer komen. En dat ze dan uiteraard ook een grote glimlach op jouw gezicht toveren <3 Veel liefs!

  2. Aaah Stel dat klinkt helemaal niet fijn!:( Nu voel ik me bijna schuldig dat ik de hele tijd zo heppie doe op social media enzo (voor mn gevoel in elk geval) want in werkelijkheid valt dat ook wel mee hoor! gaat een beetje op en neer de hele tijd bij mij. En probeer dan vrolijk over te komen, maar ik weet dat de blije berichtjes van andere mensen op dit soort momenten juist helemaal niet fijn kunnen zijn om te zien. En zoals je zegt: je mág ongelukkig zijn, soms. Dat vergeet ik ook weleens. Dus ik vind het super sterk van je dat je dat gewoon zo durft te schrijven. En het klinkt alsof je wel een beetje een ‘plan van aanpak’ hebt wat betreft die dingen die je kan veranderen, dat is heel fijn en goed. En ik heb ook even de twee blogjes teruggelezen waar je naar gelinkt had, ik heb heeeel veel van je blog gemist terwijl ik in Zuid-Afrika zat! Maar wat je schrijft, dat herken ik aan de ene kant zo goed! Wat jij hebt met schrijven, dat je altijd roept dat het je passie is maar dat het nu ineens niet meer lukt en je het plezier er ook niet in vindt, dat heb ik al een hele lange tijd met muziek. Ik denk dat het misschien te maken heeft met de druk die we op onszelf leggen, en onze onzekerheid. Stom!! Maar beiden weten we (denk ik) diep van binnen wel dat dat creatief bezig zijn iets is wat ons eigenlijk gewoon gelukkig maakt. Oh jij hebt trouwens toch ook Big Magic van Elizabeth Gilbert gelezen dacht ik? Dat helpt mij hier nu heel erg bij!
    Maar in ieder geval, na dit heeele kletsverhaal wil ik nog even zeggen: laat het ook gewoon toe, je mag even niet zo gelukkig zijn al heb je daar misschien geen aanwijsbare reden voor. Uiteindelijk komt het altijd weer goed! <3 Misschien binnenkort weer eens een keertje taart & thee? Lijkt me gezellig om je weer eens te zien! En ik kan zo naar Leiden komen! Maar als je daar nu niet echt energie voor hebt snap ik dat ook trouwens hoor, laat maar weten:) Veel liefs en een dikke knuffel in elk geval!

      1. Ah nee dat vind ik juist super leuk, zo’n lange (en lieve!) reactie! No worries. En al helemaaaaal geen worries over jouw blije berichtjes op Social Media. Ik bedoel dit ook helemaal niet alsof ik verdrietig word van blije berichtjes van anderen – ik vind juist dat je ook je blije momenten moet delen. JUIST – ik bedoel, kijk naar mijn Glimlachmomentjes! Alleen vergeten we daardoor soms dat de mindere momenten er ook gewoon bij horen; en die iedereen die momenten heeft. En daardoor vind ik het soms lastig om mezelf soms toe te laten minder happy te zijn, en ik durf er dan ook niet over te schrijven omdat ik bang ben dat anderen dan denken: “Huh, jij? Maar jij hebt toch alles wat je maar nodig hebt in dit leven?”. En ja je hebt gelijk, pre-cies dat. Ik wil zo graag lekker creatief schrijven en inderdaad ook zingen, maar het gaat allemaal maar niet naar m’n zin en niet goed en snel genoeg.. En ja, dan voeren die gedachten de boventoon en vind ik muziek maken of stukjes schrijven helemaal niet leuk meer ): Dankjewel voor al je lieve woorden, en JA zeker weten, ik wil heel graag thee drinken en taart eten samen <3 Ik zal je wel even een berichtje sturen, heb je nog hetzelfde nummer? Ja toch? Hihi (: Liefs!

  3. Heel veel sterkte en succes lieve meid! Ik denk dat acceptatie ook belangrijk: laat een dipje toe. Maar zoals jezelf aangeeft: verander wat je kan veranderen. Wij (als lezers en anderen uit je omgeving) kunnen ook zeggen wat we willen, het is aan jou om het te doen. Maar mij lijk je een zeer leuke persoon en ik geloof in je. Het gaat je goed! Veel liefs!

    (En hoe het met mij gaat? Kan beter, kan slechter. Hangt af van het moment. Soms leef ik op automatische piloot, soms gaat het wel oké. Dus er is ook werk aan de winkel. Zo zie je maar, je bent zeker niet alleen)

    1. Dankjewel voor alle lieve woorden <3 Dat doet me oprecht goed - vind het echt zo lief dat je de tijd neemt om dit allemaal even te reageren. En ik snap wat je bedoelt; ik sta soms ook even op automatische piloot, en dan vergeet ik soms eventjes om te kijken hoe het nou echt gaat allemaal. En ik weet inderdaad dat ik niet alleen ben -gelukkig-, maar ik gun het ons wel allemaal om weer lekker in ons vel te zitten na een dipje! Dus veel liefs ook voor jou, en succes!

Geef een reactie

Sluit Menu