Kletsun #37

StellaEindelijk heb ik weer fut en zin om een stukje te tikken. Eindelijk? Ja! Voor mij is drie of vier dagen niet bloggen echt een soort eeuwigheid. Ik wil wel, maar zodra ik mijn WordPress open en het knipperende streepje voor mijn ogen zie verschijnen, wil ik net zo snel mijn laptop weer dichtklappen en “gewoon even niet”. En dan kwam er ook nog een maandelijks hormonenfeestje, mini-acclimatisatie0-probleem en een hele berg ‘nieuwe’ spanning op mijn krullerige dakkie. Ik heb niks te klagen hoor, no worries. Dit wordt ook alles behalve een klaagverhaaltje, want ik ben na de afgelopen dagen helemaal klaar met mezelf en mijn negatieve geklaag soms. ZO. Nu is het even klaar. Want ook vandaag werd ik er weer even goed aan herinnerd dat ik 1. Niks te klagen heb en 2. Ontzettend dankbaar zou moeten zijn voor ALLES is mijn leven.

De dagen na Oxford

Toen ik zondagochtend thuis wakker werd, was het minder wennen dan ik dacht. Twee weken weg is weinig, eigenlijk, maar toch. Als je echt ‘helemaal weg’ bent voor twee weken, is het toch een soort gek om weer thuis te zijn. Dat heb ik eigenlijk na elke vakantie wel. Maar, deze keer was het ook nog eens zo dat ik gewoon sip was. Alles in Oxford was leuk. Alles ging makkelijker, ik maakte me geen zorgen over dingen waar ik me hier thuis wel zorgen om maak, ik had elke dag een doel en kon heel makkelijk ‘met mezelf zijn’. Hier is dat echt even anders. Niet zozeer stom of negatief of bleh, maar wel echt anders. Alsof ik daar een andere versie van mezelf was. #zweef. Maar goed, ik heb het daar dus echt geweldig leuk gehad, en moest echt weer even wennen aan het thuis zijn. Gelukkig bestaat er iets als Whatsapp, en heb ik nog contact met een paar mensen van daar. Luv it.

Work work work work 

(Ja, ik probeerde hier een referentie te maken naar Rihanna, uhu). Afgelopen maandag was mijn allereerste werkdag bij Barista Café. Ik mocht met wat dienbladen het terras op lopen en mensen hun koffies brengen, ik mocht wat lunches uitserveren, ik leerde het één en ander van de bar, zorgde ervoor dat de vaat zich niet teveel opstapelde, veegde de hele zaak, ruimde een gevallen glas op met stoffer en blik, heb de kleden gestofzuigd en naja je hoort het wel: drukke dag! Komende dagen ben ik ook volop aan de bak, trouwens. Doei weekend, hallo werkend leven. Maar weet je wat? Ik vind het helemaaaaal niet erg. Het leven kan niet altijd een feest zijn, en werken hoort er nou eenmaal bij. Dat moet ik ook maar eens leren! En trouwens: mijn werk is echt geen straf! Het tentje is echt heel leuk, ik leer veel, en mijn collega’s zijn aardig en gezellig. Dus, ben je ooit in Gouda, komt vooral even langs!

Dankbaarheid en mindset

De afgelopen dagen ben ik ECHT niet de leukste versie van mezelf. Ik zit echt in een negatieve denkmodus (bestaat dat?) en alles is even stom. Ik reageer het af op mijn omgeving en ben oprecht even niet leuk om bij te zijn. Waarom? GEEN idee. Blame the hormones. Maar, dat is natuurlijk niet de enige reden, en ik kan me niet altijd achter dat excuus verstoppen. Vandaag heb ik even de dingen gedaan die me normaalgesproken blij maken, of een opgeruimder gevoel geven. Ik heb in bad gezeten, mijn kast en de badkamer opgeruimd, wat foto’s in mijn fotoboek geplakt, kinderprogramma’s gekeken op Netflix en tijdens bijvoorbeeld het opruimen naar inspirerende filmpjes van Alex Ikonn geluisterd. Ik voel op me op het moment van schrijven ook echt al een stuk beter! Daarnaast kreeg ik vandaag ontzettend verdrietig nieuws van één van de blogmeiden in ‘de community’, wat mij met beide benen, inclusief een harde dreun, op de grond zette. De werkelijkheid en het leven kunnen ZO hard zijn. Veel liefde en knuffels aan diegene waar dit over gaat. Ik noem even geen namen, maar velen van jullie zullen misschien al wel weten over wie dit gaat. Laten we allemaal extra veel aan haar denken en veel liefde sturen. Meer kunnen we (helaas) niet doen, maar het is in ieder geval niks!

Veel liefs, Stel. 

Deze post heeft 9 reacties

  1. Ik snap dat het zeker wennen is nadat je uit oxford komt! Is toch weer heel anders. En soms eventjes balen mag ook wel eens, eventjes alles er lekker uit gooien!
    Ik vind trouwens het barista cafe zo gezellig en wat leuk dat ik je tegen kwam!
    Liefs, Evelien

  2. Ik vind het ook altijd weer raar om thuis te komen, maar wel fijn, meestal. Ik weet nog dat ik afgelopen zomer terugkwam van een vakantie met vriendinnen en dat mijn moeder de ochtend daarna vertelde dat ze ‘s nachts nog even binnenkwam terwijl ik in mijn bed lag, en dat ik daar met een big smile lag te slapen. hihi.

    Even wennen, maar het leven gaat weer door. Jammer hè… dat we niet altijd vakantie kunnen hebben en leuke reisjes kunnen maken, en gaan en staan waar we willen.

  3. Als je uit zo’n blij gevoel komt, zulke heerlijke weken, dan snap ik wel dat je je nu niet zo fijn voelt. Helemaal logisch en oké. Tof dat je bent begonnen met je baantje. Dat klinkt wel echt heel goed! Volgens mij heb je talent :)

  4. Hé, het Barista Café, daar wilde ik snel wat gaan drinken, want ik woon in Gouda! :) Ik kom snel langs! :)

    1. Eeecht? Oh wat leuk, moet je echt doen (: Het is hier heel gezellig en (al zeg ik het zelf) de taartjes en alle koffie’s zijn heerlijk hier! Liefs!

      1. (Ik schrijf dit vanuit het café, vandaar dat ik ‘hier’ schrijf hahaha).

  5. Wat leuk dat je je nieuwe baan leuk vindt! Kan ik me ook heel goed voorstellen, hoor. Tijdens dat soort werk ben je de hele tijd bezig en heb je veel contact met mensen :)

  6. Blij dat het werkleven wat meevalt! Ik kan me al helemaal voor me zien hoe je tussen die tafeltjes struint hihi. Mocht Gouda dichtbij liggen, ik kom langs! Maar de vakantie is natuurlijk nog niet voorbij :D Liefs en hopelijk voel je je al wat beter daar vanbinnen :)

Geef een reactie

Sluit Menu