Les derniers jours #1

Les derniers jours #1

Huh, wiedewathoe? Les derniers jours, wat ‘de afgelopen dagen’ betekent in het Frans, is één van mijn zogenaamde blogrubrieken die best lang geleden al in vergetelheid is geraakt. Het gaat eigenlijk om een soort fotodagboek, en ik heb de onzekerheid over mijn eigen maaksels-met-een-camera nooit onder stoelen of banken gestoken. Geschoven? Naja, goed, jullie weten dat ik nooit echt fan ben geweest van mijn eigen fotokunsten. Kan zijn dat ik er daarom mee gestopt ben. Of ik vergat het. Of ik durfde niet meer, want privacy en iedereen kan meekijken enzo. Goed, wat de reden ook was, die is nu blijkbaar nietig verklaard. Want: Ik ga het gewoon weer proberen, die fotodagboekjes! JAWEL. De meeste foto’s zullen vast ook op mijn Instagram verschenen zijn wanneer jullie deze artikelen te lezen krijgen, maar hé, hier staat er een hoop tekst bij. Extraatje. Anyways: Ik hoop dat jullie ‘t wat vinden! Let me know! (En wees niet te streng wat mijn fotoskills betreft he, het is allemaal nog fragiel deze net vergaarde moed, hihi).

LDJ

Op deze eerste uiterst charmante beelden is het volgende te zien. Op vier januari nam één van mijn beste vrienden, Jasper, mij mee uit eten. Jasper is fromager van het jaar (#trots!) en zit al een aantal jaren volop in het horecavak. Hij vindt eten bij interessante restaurants op niveau dan ook echt één van de leukste dingen ooit, en had mij al een aantal keren beloofd dat we ooit een keertje ergens zouden gaan eten samen. Nu ben ik niet zo’n held met bijzondere dingen eten (ik proef altijd wel alles, maar ben bijvoorbeeld al geen vis- en/of ‘wildeter’ en orgaanvlees maak je mij al helemáál niet blij mee), dus moest de plaats zorgvuldig worden gekozen. Uiteindelijk kwamen we bij BAK in Amsterdam terecht. We hadden een heerlijke en gezellige avond; ik at dus serieus dingen als haringkaviaar (heb er nog nachtmerries van, stiekem) en de amuses (kleine hapjes vooraf) werden ontzettend leuk geserveerd. Zoals op de foto – dat was iets met crème van eigeel en nog wat andere interessante ingrediënten. Ik heb alles geproefd, vond sommige dingen ook oprecht heel lekker en tussendoor maakten we samen de dure fles wijn op de foto soldaat. Ik voelde me heel cool, vrij elitair en volwassen (haha). Maar ik voelde me vooral dankbaar; een ontzettend groot cadeau! De foto’s daaronder vertellen ook allebei een verhaal. Links zie je twee zachterdagochtendhoofden. Vera en ik gingen naar de bodypump les om 10.00. En of we ons goed voelden na afloop (buiten de spierpijn dan, das een vrij pijnlijke bedoeling). Daarnaast is een foto te bewonderen van mij en mijn lievelingslaarsjes op het station. Hier was ik onderweg naar Delft om mijn neef en nichten weer te zien, en om mijn inmiddels geboren achterneefje te ontmoeten. We hadden ECHT een leuke middag, en de baby is een schatje!

LDJ

Deze te aandoenlijke foto van Mika hebben jullie al voorbij kunnen zien komen. Of het artikel waar dit de ‘hoofdfoto’ van is komt nog – ik ben eventjes de structuur van mijn blogje kwijt nu ik ineens weer zo veel schrijf. Ik heb het flink te pakken. Ook voor Mika, trouwens. Aai luf hur. Maar hoe kan ik ook anders – KIJK DAN! De heel Instagramwaardige foto daarnaast is genomen in Het Gegeven Paard in Utrecht. Mijn studiegenootje Mariët en ik spraken hier afgelopen week af om van een saaie deadline afspraak iets leuks te maken! We slurpten heerlijke gemberthee met deze prachtige bar als uitzicht, werkten aan de opdracht, en zijn daarna nog even de stad in gedoken voor wat sale shopping en een korte lunch met haar vriend erbij. Missie geslaagd, vonden wij.

De enigzins wazige (nieuwe telefoon, heel blij mee, maar de camerakwaliteit is niet zoals bij Apple, helaas) foto van de heerlijkste toast ever maakte ik toen ik aan het werk was, en lunchpauze had. Nog nooit de avocado addict bij de Yoghurt Barn geprobeerd? DOEN. Ik eet dit ZO graag als lunch daar, want na negen maanden yoghurtjes in de middag is zo’n lekkere, knapperige toast een heel aangename afwisseling. Mmm. De uiterst artistieke foto die je naast de toast kunt aanschouwen, zijn mijn benen, sjaal, koffertje en ik in de tram. Na een rustig en gezellig dagje werken was ik hier weer onderweg naar huis. Leiden, om precies te zijn.

Goed, dit was even het experiment voor nu. Mocht ik nou denken: yes baby, ik wil dit vaker doen, dan zien jullie de komende weken wel meer van dit soort ik-klets-een-hoop-bij-een-aantal-foto’s-artikelen verschijnen. Zo niet? Dan, eh, werd het uiteindelijk toch niet zo’n succes. Ik ga mezelf in ieder geval niks opleggen, want na jaren ervaring heb ik gemerkt dat dat bij mij juist averechts werkt als het gaat om creatieve uitspattingen. Dus. Doei!

Liefs, Stel. 

Deze post heeft 6 reacties

  1. Yay! Een foto dagboek! Dat vind ik leeeuk. Ik moest lachen om het idee dat je haringkaviaar hebt gegeten. Uuuhh, klinkt totaal NIET aantrekkelijk gewoon. Mika is wel echt een poepie hoor, awww. Ik smelt, hihi! Die avocado toast lijkt me lekkerrrrr, je hebt me enthousiast gemaakt een paar dagen geleden, hihi. Misschien neem ik ‘m straks wel op onze YB date! Haha. Tot strakjessss!

  2. Leuk Stel! Ik vind het weer helemaal leuk dat je zoveel schrijft (:

  3. Juist leuk deze fotodagboeken! En ik vind het geen mislukte foto’s hoor! En al zouden ze dat wel zijn, dan nog zijn het foto’s van leuke momenten en die zijn het altijd waard om te bewaren. X

    1. Ja, je hebt ook heeelemaal gelijk Kar! Het gaat om de herinnering die aan de foto zitten, niet om de kwaliteit ervan (: Thanks for the reminder <3

  4. Jaaaa leuk! Niet heel verrassend maar dit vind ik dus een van de leukste dingen aan dat ouderwetse bloggen :)

Geef een reactie

Sluit Menu