Mijn paniekmiep verhaal

AngstHoi. Ik ben Stella, en ik ben een paniekmiep. Ik denk overal over na, ben koningin rampscenario’s bedenken en alles gaat in mijn hoofd al mis voordat het gebeurt. Of zo. Zo één ben ik er, ja. Als klein meisje van vijf was ik al bang dat er een grote komeet zou komen. Of dat ons huis zou overstromen (omdat we aan een rivier wonen). Of dat ik een beugel moest. Die heb ik uiteindelijk gekregen, en het viel me alles mee. Het gezegde “een mens lijdt het meest, onder het lijden dat hij vreest” is echt voor mij bedacht. Want zo loopt het (gelukkig) bijna altijd af voor mij. De angsten waar ik nu nog mee kamp, hebben heel vaak te maken met controle. En met overdenken. En ik dacht: dit is zo’n groot deel van mij, daar moet ik toch eens over schrijven.

Angst om niet snel weg te kunnen

Afgelopen 1e paasdag gingen we met Lars’ familie voor zijn pap’s verjaardag naar de Euromast. Beneden bij de lift stond ik te trillen op mijn benen. Mijn hart klopte in mijn keel en het angstzweet (ieeeeeuw) gutste onder mijn oksels. Ik stond bijna te huilen, en wilde eigenlijk echt niet mee. Ik wilde me verzetten, maar voelde me ontzettend lullig tegenover de rest. Twee van Lars’ broers hebben last van hoogtevrees, en gingen gewoon stoer mee. En ik stond me daar onwijs aan te stellen. Althans, zo voelde ik me. Maar ik was oprecht heel bang. We moesten met de lift, een flink stuk omhoog. En laat ik nou net geen fan zijn van liften. Waarom? Niet omdat ik het gebeuren eng vind, maar het idee. Het idee dat als er iets gebeurt (bijvoorbeeld de lift gaat kapot), ik niet weg kan. Ik zit dan in een kleine ruimte en kan mezelf niet veiligstellen. En dat is mijn angst. Ik vond het uitzicht bijvoorbeeld prachtig, en kan daar heus van genieten, maar het idee dat ik zo hoog zit en niet snel weg kan wanneer er iets naars gebeurt (wat dat dan ook moge zijn) maakt het voor mij niet zo enjoyable.

Wat er gebeurt als ik in paniek raak

Iets spannend vinden is iets heel anders dan in paniek raken. Ik heb eigenlijk als het ware drie ‘niveaus’ van angst. De eerste is gezonde spanning. Adrenaline. Iets spannend vinden, maar het toch wel heel leuk vinden. Dan gaat mijn hart sneller kloppen, mijn handen gaan een beetje trillen en mijn knieën knikken. Maar: mijn geest is oké. En dat maakt het verschil. Op het moment dat ik angstig word, bijvoorbeeld in de trein, dan raak ik licht in paniek. Dan ga ik extra op mijn ademhaling letten, wat dan juist averechts werkt. Mijn hart klopt snel, en mijn lichaam gaat een soort van in ‘vluchtstand’. Daarna kan het overgaan naar echte paniek. Dan word ik duizelig, ben ik bang om flauw te vallen, slaat mijn hart soms slagen over en krijg ik last van angstzweet. (Jup, ieuw again). Ik kan me oprecht niet meer ontspannen in dit soort situaties, en voel me heel naar en verdrietig. Ik kan ook ZO gaan huilen. Bijvoorbeeld bij turbulentie in het vliegtuig.

Wat kan ik er aan doen?

Bij de mevrouw waar ik soms mee praat heb ik tips gekregen, maar eigenlijk heb ik ook al wel mijn eigen manieren bedacht om de paniek in de kiem te smoren. Als ik ‘gewoon’ angstig ben, probeer ik mezelf eraan te herinneren dat het weer over gaat. Soms ben ik paniekerig uit het niks. In college, of in de trein. Dan let ik rustig op mijn ademhaling of leid ik mezelf af met vrolijke muziek. Maar, als het echt door een situatie komt, heb ik echt even pech en moet ik erdoorheen. In het vliegtuig is dat puur ‘uitzitten’. En dat is echt heel naar. Maar, ook dan kan ik er wat aan proberen te doen. Afleiding zoeken, vooral. Dat is eigenlijk het enige dat helpt, omdat mijn paniek vooral door mijn rampgedachten komt. Als ik dus ergens anders aan weet te denken, dan zakt het gevoel een beetje. Als het echt heftig wordt, kan ik gaan hyperventileren of flauwvallen. Dat laatste heb ik al vaker in mijn leven meegemaakt, en gelukkig kan ik er tegenwoordig zo goed mee omgaan dat het bij een tijdje op de grond liggen met mijn benen omhoog blijft. (Even afkloppen dit).

Conclusie?

Ik ben een angstig persoon. Ik ben vooral bang voor mijn eigen gedachten; ik kan mezelf gek maken door irrelevante angsten. Ik heb dit vooral in situaties waarin ik geen controle heb; waarin ik niet snel weg kan. Bijvoorbeeld in de trein, in een lift, hoog in een gebouw, en met name een vliegtuig. Ik weet dat de kans dat de rampzalige gedachten en angsten uitkomen, klein is. Maar dat helpt niet. Je kunt mij tienduizend tabellen en statistieken geven over hoe klein de kans is dat er iets mis gaat met een vliegtuig, maar dat neemt de angst niet weg. Zit het eenmaal in mijn koppie, dan gaat het eigenlijk niet meer weg. Gelukkig is het nog niet zo erg dat het mij in mijn dagelijkse leven belemmert. Al zet ik mezelf soms flink voor schut, zoals bij Lars’ familie toen we bij de Euromast waren. Of bij mijn medepassagiers in een vliegtuig, die een 21-jarige met een knuffel zien zitten. Tsja. Je moet wat!

Liefs, Stel. 

Deze post heeft 13 reacties

  1. Oh wat heb ik lang geen reactie achtergelaten! Iets met een onbewuste social media detox…. Dit soort angsten komen mij zooooo bekend voor, maar dat je weet je natuurlijk allaaaaaang al van deze partner-paniekmiep-in-crime. Ik vind het echt stoer van je dat je erover schrijft trouwens, durfde ik dat maar! En don’t forget: alle paniekjes gaan uiteindelijk weer over, hoe lang en uitzichtloos ze ook lijken. Dat heb ik de afgelopen maanden wel geleerd :) :) Dikke knuffel!

    p.s. ik vind je nieuwe lay-out ECHT mooi, nog steeds

  2. Zo knap dat je het deelt, het is namelijk heel herkenbaar! Ik ben bijvoorbeeld – daar komt ie – ongelofelijk bang voor de tandarts. Precies ook de reden waarom ik alleen maar ga als ik bijna doodga ;) Het is nog lang niet over maar het accepteren zoals jij dat ook doet – hoi ik ben Melle en ik ben bang voor de tandarts – is al een stap in de goede richting. Toen ik bijvoorbeeld had geaccepteerd dat ik in paniek zou gaan raken terwijl er bloed geprikt werd, was de paniek ook een stuk minder. Het overviel me niet meer, ik wist dat het kwam. Nu maar hopen dat mijn gebit ontzettend goed blijft en ik nooit meer naar de tandarts hoef. Ik bedoel, dat ik van mijn angst af kom en dat ik gewoon weer naar de tandarts kan gaan ;) Liefs!

  3. Hoi Stella, ik geniet van je leuke verhalen.
    Dit verhaal is heel herkenbaar voor heel veel mensen.
    We zijn niet gek en hoeven ons ook nergens voor te generen. Fijn dat jij er zo openhartig over schrijft.
    Liefs, Thea

    1. Hoi! Wat leuk dat je het leest (: En dankjewel voor het lieve compliment. Ik denk het ook ja, ik ken bijvoorbeeld zelf al best veel mensen die hier soms last van hebben. Misschien ook omdat je, naarmate je ‘ouder’ wordt, weet dat het ook mis kan gaan met zo’n lift of een vliegtuig. Ik heb trouwens op Instagram allemaal schilderwerken gezien, heel mooi! Vinc en ik proberen af en toe een datum te vinden om weer eens af te spreken, maar dat is nog niet niks met al die drukke schema’s. Maar, ik zie jullie vast snel! Liefs en fijn weekend.

  4. Goed dat je dit zo opschrijft! Ik ben echt alles behalve een angstig persoon. Ik ga makkelijk in me eentje winkelen, 5 maanden naar New York en loop zonder te veel stress een kamer in vol mensen die ik niet ken. Maar dat is lang niet altijd zo geweest. Ik heb veel geleerd door dingen die zijn gebeurd. Het is fijn dat je zelf wel beseft dat het gebeurd en dat je hier op die manier mee om kan gaan.

  5. Wat knap hoe je dit beschrijft! Denk dat de helft van omgaan met je eigen ‘ problemen’ is het onder ogen komen van je eigen angsten. Iets wat jij hier natuurlijk letterlijk en figuurlijk doet. Goed dat je voor jezelf manieren hebt ontwikkeld om hier mee te leren leven. Zat er soms maar een uitknop op onze eindeloze gedachte gangen he? Zou best even rustgevend zijn. En die knuffel moet je gewoon lekker bij je houden in het vliegtuig hoor, heerlijk toch als dat je wat rust geeft :) succes hiermee babe!

    Liefs
    http://www.merelteunis.nl
    Een persoonlijke lifestyle blog met dagelijks nieuwe artikelen over de kleine dingen in het leven, inspiratie, beauty, wanderlust, food & health.

  6. Mooi dat je dit deelt, Stella. Ik vind het mooi dat je aangeeft dat je je eigen manieren vindt om om te gaan met de angsten en de paniekmomenten. Iemand kan je nog zo veel tips geven, maar uit eindelijk werken de “tips” die je jezelf aanleert en die bij jou passen toch echt het allerbest.

    Over het jezelf voor schut zetten… Ik denk dat de mensen die je kennen (Lars, en inmiddels ook Lars’ familie) om je geven en dat je jezelf daar echt niet zo snel voor schut zet als je zelf misschien denkt. Ze vinden het hooguit rot voor jou. Of knap, hoe je dingen toch doet. Je wilde niet mee, maar deed het tóch! En dat is ontzettend stoer! En de mensen in het vliegtuig? Hm, die zie je nooit meer (waarschijnlijk). Dat is natuurlijk makkelijk gezegd, maar hoe veel moet de mening van volslagen vreemde mensen invloed hebben op wat jij wel/niet doet? Gewoon lekker met de knuffel zitten, als dat jou rust geeft.

    Dikke knuffel van een andere paniekmiepje

  7. AAH jeetje, wat lijkt me dit naar zeg!
    Ik kan ook wel eens volledig in paniek raken maar meestal is dit dan met een paar minuutjes weer over! Wel knap dat je het precies zo duidelijk weet te beschrijven en daarbij ook de aanleiding er van weet!

  8. Ik ken dit eigenlijk dus helemaal niet en ik denk (of weet eigenlijk wel zeker) dat ik me er gelukkig mee moet prijzen. Ik ben wel vaak en veel ‘oppervlakkig zenuwachtig’, als ik niet precies weet hoe iets gaat verlopen en het voor de eerste keer doe of ergens juist heel veel zin in heb maar ook heel benieuwd ben naar wat er gaat gebeuren zeg maar. Daar kan ik soms helemaal gek van worden omdat ik me dan zo rusteloos en opgelaten en ongeconcentreerd voel, maar meestal is dat wel een beetje weg te relativeren. In elk geval heel knap dat je wel redelijk met je angsten om weet te gaan en tóch de Euromast op bent gegaan!

  9. Ja, ieuw, angstzweet is vies. Ik heb er ervaring mee, bleh. Ik had er vooral last van toen ik een hobby deed waar ik me écht niet goed voelde, dus dat was elke week weer drama want ik had geen zin en bleh. Ik merk ook wel even die klik maken en het beseffen dat het verkeerd gaat met zenuwen enz. dat het een pietsie betert. Ik ben een controlefreak in hart en nieren en als het dan fout gaat, oh maar.

  10. Zo goed dat je dit deelt Stella! Ik ben echt ongelooflijk bang om te verdrinken. Don’t get me wrong, ik hou echt van zwemmen en water (zolang ik met m’n voetjes kan zien en ze aan de grond kunnen) maar ik heb ooit zo eens een traumatische ervaring meegemaakt! (iets met een glijbaan, een zwembad en een dikke meneer die te snel na me kwam en in het water op me viel) Het is zelfs zo erg dat ik merk dat ik moeilijker kan ademen door onderwaterbeelden op tv te zien of zelfs nu, door er aan te denken.
    Wat jij zegt herken ik ook wel heel erg. Ik heb ook constant ‘doemgedachtes’ maar dan niet zozeer over dingen die fout kunnen gaan maar eerder over mensen. Ik heb nu wel geleerd dat de meeste mensen alleen maar goeie bedoelingen hebben en dat houd ik mezelf ook voor maar ‘t is toch soms nog moeilijk. Als ik vb. in de winkelstraat loop, ben ik heel de tijd bang dat iemand m’n handtas gaat stelen of dat ik achtervolgd word door iemand die me kwaad wil doen. Maar ‘t is niet dat ik er echt van in paniek geraak gelukkig.

  11. Herkenbaar verhaal. Als ik op mijn ademhaling let werkt het ook vaak averechts. In het ergste geval ga ik hyperventileren. Maar weet je waarmee ik mijn ademhaling weer goed krijg? Door te zingen. Dus dit is mijn tip: voel je paniek opkomen? Zing! Bij mij werkt het inmiddels al als ik in gedachten zing ipv hardop. Best handig (in gedachten zingen) als ik midden in een supermarkt de paniek voel opkomen.

    1. Wat een fijne tip, dank je wel! Gelukkig houd ik ontzettend van zingen, dus ik kan echt nog eens heel veel gaan hebben aan deze tip. Ik merk inderdaad, nu je het zegt, dat ik er dan juist te veel op ga letten en dan wordt mijn ademhaling onnatuurlijk. Nogmaals dank je wel voor deze tip! Liefs, Stella.

Geef een reactie

Sluit Menu