Mijn eerste stapjes naar self love, enzo

BlaadjesJa, jongens, het is echt waar. Na bijna een jaar de sportschool te hebben verruild voor de yogaschool, ben ik nu weer terug bij mijn oude vertrouwde sportschool. Weten jullie nog dat ik vertelde dat ik niet zo lekker in mijn vel zat? Nou, ja, kijk. Ik heb dus komende maanden omgeroepen tot “Me time maanden“, waarin ik zo veel mogelijk wil doen om uiteindelijk happy te zijn met mezelf en mijn leven en al die stomme drempeltjes en negatieve hersenspinsels voorgoed vaarwel te zwaaien (enzo). Het belangrijkste daarbij is mijn mentale gesteldheid, en daarom heb ik ook hulp gezocht. Daarnaast ben ik me (zoals velen tegenwoordig) gaan verdiepen in self love en niet te streng meer zijn voor mezelf en mijn lichaam. Sinds ik me kan herinneren wil ik al X en Y zijn, maar Stella zijn? Na-ah, liever niet. En daar moest maar eens verandering in komen. Daarom probeer ik nu o.a. echt liever te zijn voor mijn spiegelbeeld.

Vanuit die nieuwe overtuiging (“Ik ben echt goed zoals ik NU ben”), ziet de sportschool er ineens heel anders uit in mijn hoofd. Nu is het niet meer een moetje omdat die extra kilo’s boven mijn streefgewicht niet oké zijn. Nee, het is nu een plek waar ik echt met een beetje motivatie (en uiteraard nog altijd het standaard snufje tegenzin en leuke muziek in mijn oren) naar toe ga om dat lichaam van mij eens even uit te dagen en blij te krijgen #endorfinefeestje. Om die reden heb ik me ingeschreven bij de sportschool. En dat voelt echt als een verademing als ik dat vergelijk met de beweegredenen die ik ‘vroeger’ had om te sporten.

Nu moet ik toegeven dat ik ergens wel hoop dat ik die beruchte kilootjes (want zoveel zijn er het niet, laten we realistisch blijven en ons niet aanstellen) wel kwijtraak, en dat ik op een gegeven moment ook resultaat ga zien (hallo mooie ronde bilpartij?). En trouwens, nu is het natuurlijk ook niet zo dat ik sinds ik dit ‘bedacht heb’ intens gelukkig en blakend van zelfvertrouwen voor de spiegel sta te springen of zo, maar ik doe wel echt mijn best om mezelf niet meer zo streng en neerbuigend toe te spreken.

Een voorbeeld? Ik heb best wel heel erg last van bloating. Ik denk omdat ik ergens niet helemaal lekker tegen kan (maar gelukkig niet zo erg dat ik het gevoel heb dat ik iets uit mijn eetpatroon moet schrappen), en omdat mijn buikspieren erg slap zijn en mijn rugspieren ook. Resultaat? Onderuitgezakte houding (waar ik dus ook aan wil werken in de sportschool, woei!). Anyways: Ik lijk dus best vaak een beetje zwanger. En het liefst heb ik natuurlijk een platte buik, en pas een zwanger uitziende buik als ik dat ook echt ben (ik hoop dat ik dat mag worden later). Vroeger zou ik me daar echt door laten beïnvloeden, door die ‘dikke’ buik, en zou ik me ontzettend rot voelen de rest van de dag en vooral niet willen dat iemand het zou zien. Nu? Nu giechel ik er een beetje om, geef mijn bolle buikie een aai en denk: “Ik ben gezond, ik werk eraan, ik heb net iets heel lekkers gegeten, all is well“. (Niet dat dat ALTIJD werkt, maar het is al een vooruitgang!).

Ik stond gisteren voor de spiegel, en de lichtval was zo dat ik mijn striae op mijn bil/heup kon zien. Het zijn hele lichte strepen en ik zie ze niet altijd. Het zijn er het laatste jaar geloof ik een stuk meer geworden. Tsja, daar kun je sip om zijn, maar ik verbaasde mezelf oprecht toen ik dacht: “Hé, dat heeft iedereen toch bijna wel, en stiekem is het nog niet eens lelijk eigenlijk?!”. Nou, toen dacht ik: KIJK MIJ EENS “SELF LOVEN”, en liep met een glimlach weg bij de spiegel. Dat had ik serieus niet durven dromen toen ik 17 was.

Ik hoop oprecht dat ik met dit onbenullig korte stukje over mij en mijn hersenspinsels iemand van jullie aan het (positieve) denken kan zetten. En verwacht verder geen fitgirl praktijken op mijn blog hoor. Geen before en after foto’s, geen gezonde receptjes enzo. Dat laat ik aan de echte ‘sport- en voedingmeiden’ over. Ik ben ‘gewoon’ mijn lichaam en geest blijer aan het maken. En dat kan ik iedereen aanraden – op wat voor manier dan ook!

Liefs, Stel.

(Bron)

Deze post heeft 9 reacties

  1. Heerlijk, wat een puur artikel! En ja, die self love moet toch ergens beginnen? Kleine stapjes :) Ik kwam erachter dat ik ook striae heb op m’n bovenbenen, maar het maakt me niet zoveel uit eigenlijk. Ik heb nu eenmaal stevige benen, so what. ‘k Ga mezelf er echt niet voor uithongeren, en de sportschool is ook niet zo mijn ding (ik fiets wel vaak dus dat scheelt). As long as you’re healthy and happy it’s okay :)

  2. Lekker bezig jij! Hoop dat je snel al die lastige gedachten uit kunt zetten want onzekerheid over jouw lichaam is volgens mij echt echt helemaal niet nodig ;)

  3. Keigoed Stella! Je hebt tijgerstrepen, wat eigenlijk supercool is moet je maar denken. Al moet je dat misschien ook niet denken aangezien je nu keigoed bent in SELFLOVE’en. Maar mocht het eens minder goed gaan met de selflove, dan kan je het wel tijgerstrepen noemen. Mijn vriend is daar alleszins wel trots op (ja, ook mannen hebben dat!) En dat opgeblazen zwangerlijkendbuikje heb ik ook. En er zit een mini vetje op ook waardoor ik er ook super onzeker over kan zijn. Maar ik was op minikampeervakantie in jullie landje. En ‘t was zo heet dat gewoon iedereen in z’n bikini rond liep. En dan zag ik al die verschillende mensen en het maakte me geen hol meer uit. En ik had een mooie bikini ook. Dus dat helpt dan ook wel :D

  4. Zo’n mooi artikel hé, jij bent voor mij toch echt wel de queen van het selfloven hoor, je inspireert me altijd om lief te zijn voor mijn spiegelbeeld :) En dat bloating heb ik ook! Daar kan ik soms zo mee inzitten -dat ik dan zelfs de hele tijd mijn buik ga intrekken-, maar hé, we doen ook maar gewoon ons best en we zijn maar mensen hé! Liefs <3

  5. Heel mooi geschreven! Wat goed dat je jezelf nu een ander soort doel hebt gesteld om naar de sportschool te gaan. Ik ben ook niet altijd dol op mijn spiegelbeeld, maar ik moet het er maar mee doen haha, want ik ben lui.

  6. You go girl. Ik denk dat we wel kunnen stellen dat je een mevrouwtje van de muziek bent en ik heb misschien nog wel een leuk ideetje. Je moet muziek luisteren van crystal fighters. Dat geeft je echt instant blijheid en energie. Doe ik ook als ik me een beetje down voel of als ik eens een keer ga lopen als dat al gebeurt.

  7. Oh, fijn artikeltje dit. Ik weet nog dat ik vorig jaar enkele striemen tegenkwam, ik schrok me dood want het leek me iets voor zwangere vrouwen, niet voor zo’n jong tiener meisje als ik. (En ja, zelfs cellullitus heb ik reeds aangetroffen.) Maar hey, gewoon accepteren die handel! ((: Ben blij dat je met een totaal andere mindset naar de fitness gaat!

  8. Hey, wat een tof en eerlijk artikeltje! Kende je blog niet, maar kwam hem tegen in de comment section bij Sonja’s blog. Je schrijft heel fijn, ik ben benieuwd naar je andere dingen. Liefs!

    1. Oh wat lief, leuk om te horen! Dankjewel! (: Ik kende jouw blog ook nog niet, dus zo hebben we allebei weer iets nieuws en leuks om te lezen, jeei! Liefs.

Geef een reactie

Sluit Menu