Spontaan zijn en het leven omarmen

LevenMet haastig geföhnd haar op mijn hoofd en een wiebeltrein onder mijn billen verplaats ik mijzelf en een tas vol spullen van Leiden naar mijn hometown. Het is rond een uur of acht en een uur geleden zat ik gedoucht en wel klaar om vooral nergens meer heen te gaan. Behalve mijn bed, dan. Tot Vincent mij een appje stuurde met de vraag of ik misschien in mijn hometown was. Glimlachend schudde ik mijn hoofd – nee mafkees, ik woon al drie jaar in Leiden, maar nice try. Hij vervolgt zijn verhaal: “Ja we gaan ff muziek maken met een paar gasten, en chillen, gezellig. Zin om te komen?”. Mijn gewoonte-brein staat me alweer streng aan te kijken. Je moet morgen werken, Stel. Je kent die jongens helemaal niet, die vinden vast dat je niet kunt zingen Stel. (Achteraf waren we gewoon met zijn drietjes en kende ik ze dus wel gewoon). Blijf maar veilig thuis achter je laptoppie met Gossip Girl Stel. En je kunt wel aan de eerste paar zinnen van dit artikel opmaken wat Stel deed.

Ik ben een comfort zone lover. En een meisje dat graag weet waar ze aan toe is. Als ik ‘s avonds rond een uur of half 8 al in mijn pyjama zit te chillen, is de kans vrij klein dat ik nog spontaan de deur uit ga. Dat wil ik altijd van tevoren al weten, want hé, heb je weleens mijn haar moeten fixen na het dragen van een knot? Nee? Niet aan te beginnen, eigenlijk. Maar deze keer dacht ik: “Muziek. Dat mis ik. Ik ga”. Ik pakte mijn spullen, lichtte mijn ouders in dat ik die nacht thuis zou slapen, sleepte mijn werkshirtje ook vast mee (want de dag erna moest ik werken) en schreef bovenstaande inleiding in de trein.

Ik wil het leven wat meer omarmen. Dingen ‘gewoon laten gebeuren’. De stress die ik daarbij voel, bij het ‘niet weten waar ik aan toe ben’, daar wil ik mee om leren gaan. Op moment van schrijven staat er weer een nieuw ‘onzeker’ ding op het programma. Ik ben nu in Amsterdam, en ik blijf hier lekker bij de Yoghurt Barn zitten na een heel leuk gesprek, maar eigenlijk vooral omdat ik hoogstwaarschijnlijk met één van mijn beste vrienden ga eten hier in de stad vanavond. Dat is alleen nog niet zeker. En daar krijg ik kriebels van – ik wil het stiekem gewoon nu even weten. Maar, omdat ik het zo gezellig zou vinden, probeer ik het mezelf nu hier lekker comfortabel te maken. En als ik nu uiteindelijk toch weer naar huis ‘moet’, dan heb ik in ieder geval heerlijk in het centrum van Amsterdam zitten werken & bloggen bij de fijnste plek op aard (oké, ik werk bij dit bedrijf, misschien ben ik béétje bevooroordeeld).

Update: Het is half 9 ‘s avonds en ik zit in de trein naar huis. Wiebel wiebel, net zoals vorige week (zie de inleiding enzo). Uiteindelijk zijn we gezellig bij Vapiano’s gaan eten en was het oprecht een heel fijne avond. Ik ben blij dat ik dit soort spontane dingen kan en mag doen, en ik kan ook steeds meer waarderen dat het juist mijn oude vrienden zijn die ik op deze manier weer vaker zie. Dat geeft me zoveel geluk en blije feelings etc. etc. dat ik het er meer dan voor over heb! Soms is het juist ook fijn om niet te weten waar je aan toe bent. Laat het leven je verrassen.

Liefs, Stel. 

Geef een reactie

Sluit Menu