Wanneer is het ‘te’?

TijdIk voel het. Ik ben knalrood. Mijn wangen gloeien, en boven mijn wenkbrauwen bonst het lichtjes. Ik zit paniekerig naar mijn scherm te staren en probeer bij gebrek aan mijn agenda en to do papiertjes maar wat orde te scheppen met behulp van een tabel in Word. Wanneer heb ik tijd voor wat? Dan college, dan werken, dan boodschappen, dan daar heen, dan nog even dat regelen, en o ja shit, ik moet ook nog studeren voor de wekelijkse toets. Ik wil graag werken. Ik wil graag sociaal doen. Ik wil graag tijd hebben om goed te studeren. Ik wil mijn opdrachten graag goed maken. Ik wil al mijn literatuur lezen, en dat samenvatten zodat ik dat niet straks in de tentamenweken allemaal nog moet doen. Help, error, sos, overload!

Vele malen drukker dan..

Vorig jaar had ik echt zeeën van tijd, waar ik ook best een beetje in verdronk. Ik had het zo rustig, dat ik echt niet meer wist wat ik met mezelf aan moest in de tijd dat ik elke keer alleen op mijn kamertje zat. Ik vluchtte dankbaar in allerlei hobby’s, waar waterverven er eentje was – weten jullie nog? Ik sprak zo veel mogelijk met mensen af en ging altijd op woensdagmiddag alweer naar ‘huishuis’ – want daar was Lars, daar waren papa en mama, en dan was ik niet zo alleen. Veel dingen deed ik dus niet. Ik had ‘te’ veel tijd, denk ik. Te veel tijd om na te denken over wat er allemaal mis was, anders kon, waar ik ontevreden over was, and so on. En zoals je vast begrijpt – voor een geboren piekerkampioene is dat gewoon geen succesformule, let me tell ya.

En nu stroom ik dus juist een beetje over

HA. Het is de dag van de ‘watermetaforen’ vandaag. Waar ik vorig jaar dus verdronk in tijd, stroomt mijn hoofd nu over van drukte. Mijn rooster is niet zo gunstig, waardoor alle deadlines en dingen allemaal voor donderdag moeten. Maandag t/m woensdag vooral, dat zijn de crisisdagen qua workload. En laat ik nu net op dinsdag werken; wat ik ontzettend leuk vind en wat ook belangrijk is. Maar, ik heb die vrije dag in mijn studierooster eigenlijk wel echt voor de studie nodig. Had ik die dag gewoon altijd vrij, dan was de drukte al vele malen minder. Maar ik wil gewoon blijven werken?!?!?! Dus: prop ik al dat werk in het weekend, in mijn maandagavond, mijn dinsdagavond (waarop ik eigenlijk sociale verenigingsactiviteiten heb..) en mijn woensdag. Ik zit me heel hard af te vragen of het nou aan mij ligt, en aan mijn planvermogen en niet bestaande stressbestendigheid, of aan het feit dat het gewoon ‘echt’ druk is.

Hoe word ik stressbestendig?

Wat ik dus zei net: Ik ben totaal niet stressbestendig. Ik heb niet echt dijken die bestand zijn voor al dat metaforische water. Het komt allemaal op me af, ik probeer het in te delen en visueel te maken voor mezelf, maar ik weet gewoon NIET hoe ik het allemaal moet doen. Ik ken mezelf wel: als ik er dan eenmaal aan begin, dan lukt het allemaal heus wel. Het past echt, al die drukte in x aantal uren. Maar het is niet echt goed voor me. Zeur ik nou gewoon? Stel ik me aan? Of is twee dagen per week werken en daarnaast ook in je laatste jaar van je studie zitten en daarbij alles goed willen doen gewoon lastig? En vergeet de sociale dingen niet – daar hecht ik ook veel waarde aan. Vooral met het oog op afgelopen jaar, waarin ik me zo vaak alleen gevoeld heb.

Wanneer is iets ‘te’? That’s the question. Liefs, Stel. 

Deze post heeft 12 reacties

  1. Dit komt mij op het moment ook héél herkenbaar voor helaas..
    Het loopt allemaal maar een beetje heel erg over maar ondertussen gaan we gewoon stug door met álles. En ja.. wanneer is het dan té? I do’nt know, but als ik het antwoord heb kom ik nog een keertje terug;). – Al kom ik dat sowieso wel, daar zijn je schrijfsels veel te fijn voor:-)- Voor nu.. Keep strong, you can do it! Én als het ergens kan; maak een klein gaatje vrij voor ‘me time’ al is het maar een klein kwartiertje.. Alle beetjes helpen zullen we maar zeggen! Fijne vrijdag verder Stella!

  2. Voor mij is het academiejaar nog maar net gestart, dus echt in een stressperiode zit ik nog niet, maar ik weet wel dat dat gewoon een kwestie van tijd is. Vorig jaar heb ik dat proberen te verlichten door elke dag minstens een half uur in een boek te lezen, en dat hielp me wel eigenlijk. Misschien een tip? :) Stressbestendig ben ik ook al helemaal niet, en dat gaat zich altijd uitwerken op mijn humeur, slaap en huid, dus voorlopig ben ik ook nog op zoek naar manieren die ervoor zorgen dat ik wat beter tegen die stress kan opboksen. Maar ik snap je volledig, Stel! Misschien helpt het om te weten dat je niet alleen bent :) Liefs!

  3. Ik herken dit helaas heeel erg.. Mooi opgeschreven.

  4. Ahh dat gevoel is naar hè! Dat je even het overzicht helemaal kwijt bent en alles wat je nog moet doen één grote onbegaanbare berg lijkt… Ik herken het wel. Voor mij helpt het dan vaak om een hele gedetailleerde planning te maken, gewoon voor de komende week of weken, of net zo lang als je denkt dat nodig is. Waarbij je óók je vrije tijd en me-time en andere leuke dingen inplant, zodat het echt wel een haalbare planning is, waarbij je niet de neiging krijgt om in een hoekje te gaan zitten huilen omdat het zo veel is. En als dat dan lukt, dus als alles wat je wilt doen erin past, dan weet je dat het kan en hoef je niks te schrappen :-) En als het niet past, dan weet je dat je keuzes moet maken en dat is stom, maar dan weet je tenminste wel dat het écht nodig is en dat je je niet aanstelt. :-)
    Nou, tot zover mijn wijze raad ;-) Ik hoop dat je hoofd gauw stopt met overstromen! Liefs! X

  5. Pfff dit is zo lastig. Soms lijkt het wel alsof er te veel dingen gedaan moeten worden, die net niet genoeg positieve energie teruggeven, waardoor je dus een beetje “op” raakt. Tijd voor jezelf en tijd voor sociale dingetjes is dan wel heel belangrijk (vind ik dan), ook al lijkt het alsof je er totaal geen tijd voor hebt.
    Vervelend hoor, dit gevoel. Dat is zo irritant!

  6. Ooooh ik herken me zo erg in dit! Ik zit nu ook in mijn derde jaar, wil deze studie heel graag cum laude afronden, doe daarnaast twee stages en vrijwilligerswerk, de komende maanden moet ik ook beginnen aan mijn scriptie en mastertoelatingen en ik wil sporten en het is eigenlijk gewoon te veel.
    Wat bij mij helpt qua stressdingen: goed eten en goed slapen (want anders lukt het niet), wel stofzuigen/de afwas doen (want in een rommelige omgeving voel ik me al helemaal zenuwachtig en opgejaagd, en een duidelijk lijstje maken van wat ik moet doen qua afspraken en qua andere dingen. Ik heb op mijn bureau standaard een notitieblok liggen, gewoon basic van de supermarkt, met daarop de dagen van de week + welke afspraken ik die dagen heb, en daaronder een lijstje van wat ik moet doen die week (boodschappen, sporten, readings, papers schrijven, mensen bellen, wat dan ook). Het helpt mij wel om te weten dat ik alles op een rijtje hebt zodat ik me tenminste geen zorgen hoef te maken of ik al dan niet iets vergeet. En verder, vooruitwerken! Ik doe vaak voor het weekend al zo veel mogelijk voor maandag-woensdag, zodat ik in het drukke begin van de week iets minder to do’s heb.
    Maar goed, dit is ook niet genoeg, want ik verzucht dus nog steeds bijna dagelijks of ik al bijna met pensioen of tenminste kerstvakantie mag, dus ja :’)

    1. Wat een fijne tips, dankjewel! Dat stofzuigen moet inderdaad ECHT gebeuren, hihi. Ik hoop dat ik komende week echt even een moment thuis heb om dat te doen – want stofzuigen betekent niet studeren en niet studeren betekent help wanneer ga ik het dan doen, ik wil wel een goed cijfer halen.. Hahaha. Hihi, bijna met pensioen, soms denk ik dat ook wel eens! Maar wij kunnen dit! Liefs!

  7. Wat een goed artikel heb je geschreven. Onwijs mooie blog vind ik dat je hebt! Heel strak, mooie kleuren, en super leuke teksten:-)

  8. Wat een goede post! Ik merk dat ik vooral naar mezelf en mijn lijf (en hoofd) moet luisteren, soms moet ik even op pauze. Dingen lopen altijd door en ik ben er nogal goed in om veel te veel tegelijk te doen maar soms moet ik even op pauze. Nu ik mezelf die mogelijkheid ook geef, gaat het een stuk beter. Ik ren nog wel te ver door maar trap ook af en toe op de rem en dat scheelt. Mijn hoofd kan opladen en dan kan ik weer door. Misschien helpt het een beetje :)

  9. Wanneer is iets ‘te’ ja dat heb ik het afgelopen jaar wel geleerd!!! Wanneer het ‘te’ is ben je eigenlijk te laat. Maar iedereen leert het op zijn eigen manier en moment. Want wat de ene aan kan, is misschien voor de andere al veel te veel.

Geef een reactie

Sluit Menu