Een niet zo hip stadje en haar levenslessen

CoimbraDe huisjes zijn hier gezellig gekleurd, maar wel afgedankt en vervallen. De straatjes bestaan uit op een leuke manier gelegd steentjes, maar het ruikt hier en daar wel erg naar een te lang niet schoongemaakte toilet. De bomen zijn mooi groen, maar wel erg uit proportie gegroeid. De restaurantjes zijn gezellig druk en lang open, maar je zit wel plastic stoeltjes (hallo plakbenen) en krijgt eerder vet met wat frietjes dan frietjes met wat vet. O ja, en van Engels hebben de meesten hier niet gehoord. Door dit stukje te lezen, zul je het gevoel krijgen dat ik echt in een oord zit waar ik het to-taal niet naar mijn zin heb. Misschien. Maar, geloof me, niks is minder waar! Het zijn de standaarden van tegenwoordig die er voor zorgen dat je anders naar dit soort locale plekjes gaat kijken. Let me tell you wat voor ingevingen ik de afgelopen dagen had.

Alles is het hier niet net, en dat is juist zo leuk

Omdat ik met mijn hoofd soms in de perfecte internetwereld zweef/leef, en de hippe Amsterdams, Kopenhagens en Budapests me via Instagram, YouTube en al die andere fratsen om de oren vliegen, had ik misschien verwacht dat ik iets anders aan zou treffen toen ik een hotelletje boekte in Figueira da Foz. Iets met een boulevard, hippe tentjes, mooie stranden met rotsen en ultra blauw water of zo, je kent het plaatje wel. Op de één of andere manier is mijn hoofd bezaaid met perfecte reisplaatjes, en was ik even vergeten (denk ik?) dat vakantieoorden niet altijd hip and happening (hoeven te) zijn. Zoals ik al zei, is alles hier nèt even niet zo hip. Het strand ligt naast een enorme industriële haven,, de ligbedjes zijn een ramp voor je rug, het hotel ruikt in de gangen naar tapijt van honderd jaar oud gemengd met wat etensresten en een snufje chloor hier en daar, en nou ja, het is het allemaal ‘net niet’ vergeleken bij die hippe dingen die ik net noemde. Maar nou en! (Uitroepteken uitroepteken).

Gevalletje mindset

Ik waardeer dit schattige stadje, waar we nu bijna drie dagen zijn, nu al echt ontzettend. Dit is misschien nog wel leuker dan al die hippigheid van tegenwoordig. Dat is mijn nieuwe conclusie. Want hier begroeten alle Portugezen elkaar vrolijk, en maken een praatje. Niet dat ik er wat van kan verstaan, maar gebaren druk en hebben big smiles dus het zal wel goed zijn dan! Het eten is niet zeer Instagram-waardig, en soms heb ik door de Portugese menukaarten niet echt een idee wat er voor me ligt, maar het smaakt wel! En ze maken hun specialiteiten, dus je proeft echt ‘de keuken van het land’. De mensen die hier echt wonen hebben (niet iedereen natuurlijk, maar wel in veel gevallen) ook echt plezier in hun werk. Je wordt vriendelijk benaderd in zeer gebrekkig Engels, maar ze proberen het wel! Met gebaren, wijzen, wat Frans hier en daar en veel lachen kom je er hier dus wel. Verder weet ik dat het niet uitmaakt waar ik op een bedje (of gewoon op mijn handdoekje) in de zon lig. Zon is zon. En ik ben ZO blij dat ze zich hier laat zien!

Een bewuste keuze

Ik had dit jaar ook de keuze kunnen maken om ook met mijn ouders mee op vakantie te gaan. Ik ben gek op mijn paps en mams, en het aanbod was echt lief en fijn en ook heel erg comfort zone voor mij (naast de vrij verre vliegreis dan, brrr). Toch koos ik ervoor om naar Oxford te gaan in mijn uppie en om samen met Lars ergens naartoe te gaan waar ik nog nooit was geweest. Dat was een bewuste keuze, omdat ik 1. Graag een beetje uit die comfort zone wilde stappen, maar ook omdat ik merkte dat ik vorig jaar in Italië best veel behoefte had aan zelf dingen doen met leeftijdsgenootjes. Ik denk dat dat volkomen normaal is, maar toch voelt het soms net alsof ik dan vind dat mijn ouders als gezelschap niet meer voldoen – wat natuurlijk TOTAAL niet het geval is. Ik denk gewoon dat het de natuur is. (En het heeft denk ik ook wel wat te maken met het enig kind zijn en zo). En nu ik hier dus zit, pap en mam append met alle foto’s (dat natuurlijk wel!) in een Portugees vakantieoord waar amper een buitenlandse toerist komt, voelt dat echt als het juiste. En of ik er dus 100% van ga genieten – in of exclusief plakbenen en een houten rug!

Liefs, Stel. 

(Ps: De foto bij dit artikel is stiekem een beetje misleadingly mooi voor wat de tekst beschrijft, want het is een plein in Coimbra. Niet in Figueira, waar we nu zitten. Ssst).

Deze post heeft 5 reacties

  1. Mooie foto! (ookal hoort ze niet bij ‘t stadje die je nu beschrijft ;) ) Ik ontdek ook graag van die mini-stadjes die niemand kent. As long as you enjoy ;)

  2. Ik ken Figueira ook helemaal niet, maar als er zon is zal het wel goed zijn haha. Geniet ervan!

  3. Haha, echt grappig dat je soms zo in je hoofd totaal iets anders verwacht en fantaseert dan het uiteindelijk is.

  4. Zolang jij er van geniet en je er gelukkig voelt is het goed toch? Alles lijkt perfect en Instagramwaardig te moeten zijn, maar hier heb je misschien wel betere herinneringen aan dan aan een perfect tripje ;)

  5. Zolang je je maar amuseert, dan maakt het allemaal niet uit waar je bent en hoe hip of mooi het is :)

Geef een reactie

Sluit Menu