Ik kan geen doei zeggen. Echt niet.

“De laatste keer naar het zwembad”, zegt mam triomfantelijk als we in de brandende hitte de tocht richting desbetreffende watergebeuren voortzetten. “Nou, mam hou op. Daar kan ik niet tegen”. Het is niet dat ik niet naar huis wil. Graag zelfs. Maar elk jaar gebeurt het weer. Twee weken -ongeveer- weg van huis, en dan wil ik wel weer terug. Dat heeft niks te maken met het hier of daar of waar dan ook ‘niet leuk genoeg vinden’. Bij lange na niet; ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik elk jaar weer heerlijke reizen maak en het heel fijn heb op vakantie. Maar, ik ben gewoon een huismus. Ik ben graag in mijn vertrouwde omgeving, mijn ‘eigen’ omgeving. Met de dingen die me dierbaar zijn. En de mensen. Want wat het allerfijnste is aan naar huis gaan, is weten dat er thuis iemand is die met een big smile wacht tot je er weer bent.

Ik ben nooit goed geweest in afscheid nemen. Ik voel altijd een brok in mijn keel als we ergens weggaan; als dingen de laatste keer zijn. Als het om afscheid nemen van mensen gaat, ben ik al helemaal miss dramaqueen en is er geen land of wat dan ook met mij te bezeilen. Het liefst neem ik altijd alles en iedereen overal mee naar toe. Tsja.

Dus ook deze keer vind ik het weer moeilijk om doei te zeggen. Om me te realiseren dat ik het vieze, witte, zoutloze steenbrood -ja, echt, als ik iemand om wilde leggen had ik het met zo’n brood kunnen doen- toch wel ga missen. Omdat het hier hoort. Het hoort bij de hele experience, die in zijn algemeenheid echt meer dan fijn was. Het zwembad ga ik missen, ookal was die bezaaid met verdrinkende wespen. Die ik redde, ja echt. #dierenvriend. Ik ga het prachtige uitzicht missen. Dat soort dingen.

Maar, er is ook heel wat op te noemen wat ervoor zorgt dat ik graag weer naar huis ga. Om te beginnen: Puck. Onze poezel. Ik weet nu al dat ze hevig gaat knorren en de hele dag achter ons aan hobbelt om te kroelen. En: mijn knusse zolderkamertje in Leiden. Ik mis mijn kamertje. Wat een goed teken is. Ik kan niet wachten om mijn vriendinnen weer te zien. Om leuke dagjes weg en avondjes uit te plannen met iedereen. Om weer te kunnen gaan en staan waar ik wil; iets dat hier in the middle of nowhere echt onmogelijk bleek te zijn. En ik heb het gezelschap van mijn maatje gemist. En hem ook, trouwens. (Dat je het even weet, pannenkoek). We gaan gelukkig komende week allemaal leuke dingen van mijn speciaal voor ons gemaakte to do list uitvoeren, en ook drie dagen naar Kopenhagen.

Genoeg redenen om graag naar huis te willen, dus. Maar het is en blijft moeilijk, dat afscheid nemen. Maar hoe logisch is het.. Als iets je blij maakt, zou je het het liefst voor altijd bij je in de buurt hebben, toch?

Herkennen jullie dit ook een beetje? Liefs, Stel.

Deze post heeft 18 reacties

  1. Ahh, heel herkenbaar! Stiekem toch naar huis toe willen tegen het einde van een vakantie, en als het dan zover is een traantje wegpinken :-) Gelukkig hou je er altijd een mooie herinnering aan over. En ook: Kopenhagen, jaloers! Geniet ervan! X

    1. Ja, precies dat! En herinneringen zijn altijd fijn, zeker als het mooie herinneringen zijn. En dat zijn het in dit geval zeker weten! Ben stiekem ook wel weer heel blij om thuis te zijn (: Dankjewel, ga ik doen! Liefs X

  2. Heel herkenbaar, ik praat wel heel stoer over dat ik stages en masters in het buitenland wil doen, maar als het erop aankomt… En mensen vind ik nog erger, ik heb vrijdag le boyfriend uitgezwaaid op Schiphol voor 5 weken – hij zit op Spitsbergen (bijna de Noordpool) zonder internet of bereik, oeps, en ik vind nu al dat ie wel weer terug mag komen, ook al gun ik hem zijn toffe poolexpeditie en onderzoekservaring.

    1. Ohhhh, echt he? Ik riep ook een aantal jaar geleden dat ik in de US wilde gaan studeren.. Nou, ik zie mezelf al gaan #not. Ahhhh dat is echt lang men, 5 weken zonder contact?! HELP! Maar je kan het. En als ‘ie terugkomt is het des te leuker! En zo’n ervaring is inderdaad wel heel gaaf. Beetje balen alleen dat het echt het eind van de wereld is.. Ai.. Sterkte nog! Liefs.

  3. Hahaha, leukerd. Gelukkig heb je niemand omgelegd met een stokbrood. Al klinkt ‘Moord door: Stella. Waar? Op de camping. Moordwapen: stokbrood.” Best spannend!

    1. Hahaha, best stoer he? Misschien kan ik daaar dan een boek over schrijven! Het wordt echt een bestseller, ik voel het al. Hahaha, nee grapje. Liefs.

  4. Heel herkenbaar. Telkens als ik ergens ben geweest heb ik het thuis altijd even moeilijk. Het went snel weer, maar precies wat je zegt; ieder afscheid is moeilijk

  5. Ik ben ook zo’n typische huismus Stella, echt niet normaal. Maar op die laatste dag heb je toch even het gevoel dat je er liever nog een dagje wilt blijven. Dat heb ik trouwens ook; die laatste dag geniet je zo van al die verwennerij en zie je dingen die je de afgelopen weken daar niet zag. En je geniet er meer van vind ik. Eigenlijk zou ik mezelf gewoon elke dag op vakantie moeten inbeelden dat het de laatste is, dan zou ik er meer aan hebben. En die wespen, wat erg! Werd je niet perongelijk gestoken door die beestjes te redden? En het is iets wat ik wel mis hoor, een diertje in huis dat je écht heeft gemist omdat je op vakantie was. Ik heb hier enkel een goudvisje die alleen maar de lucht in springt als je eten geeft. Maar het is ook een diertje dat je thuis echt ‘thuis’ maakt. Diertjes zijn diertjes.

    1. Ja he?! Ohhh dat is een goed idee. Dat is sowieso iets dat meer mensen zouden moeten doen; alles uit hun dag halen, omdat het zomaar de laatste kan zijn! Dat is toch ook zo? Ik bedoel, toen ik voor het laatst bij mijn exvriendje sliep, wist ik echt niet dat hij het uit zou maken. Als ik dat geweten had, had ik hem misschien extra geknuffeld? Of zo? Naja, je snapt me. En ik snap jou. Ik ben gelukkig niet per ongeluk gesoken door ze, want ik redde ze met behulp van andere voorwerpen. Mijn slippers, ofzo. Ik heb ze niet met blote handen gered. Dat zou ik echt niet durven, ik ben als de dood voor die dingen, hihi. Wij gaan straks de poezel ophalen, jeei! Misschien kan je je goudvis ook leren blij te gaan zwemmen en doen als je na een tijdje weer thuis komt? Hihi. Liefs.

  6. Ooooh Stells, ik herken me hier zo in! Ik kan ook heel moeilijk afscheid nemen als ik iets, iemand of een plek leuk vind. Maar, aan de andere kant: thuiskomen is ook gewoon ontzettend fijn!

    1. Precies. Jij snapt het (: Afscheid nemen is zo lastig.. Maar, I did it! En nu ben ik weer lekker thuis, hihi.

  7. Oh, Stella ik herken het heel erg! Ik ben ook echt een huismus, maar wil deels de vakantie ook een beetje rekken. Want afscheid nemen, brr, ik ben er ook niet goed in. Gelukkig heb je -zoals je zei- ook dingen waar je thuis op kan verheugen, zoals de personen/dieren die je thuis weer ziet. Liefs,
    ps. Ben je niet gestoken door die beestjes, toen je ze redden?

  8. Aan het eind van de vakantie ontstaat er een soort tweedeling bij mij vanbinnen: een deel dat naar huis wil en een deel wat wil blijven. Moeilijk hoor, maar als je naar huis gaat is dat ene deel toch wel heel blij en dat andere deel laat zichzelf niet zo meer horen, dus eigenlijk vind ik het wel best haha! Herkenbaar in ieder geval!
    X Emma

  9. Ooh.. Afscheid nemen vind ik zo verschrikkelijk. Deze week heb ik het nog eens moeten doen. TRANEN. pfff… Ik kan er ook niet zo goed tegen. Aan het einde van een vakantie ga ik daarentegen heel graag weer naar huis. Nooit moeite mee gehad!

  10. Toen ik nog jong was gingen we altijd op vakantie in Nederland, in het huis van iemand anders, waar we dan ook op de twee honden pasten. Ik was altijd ontroostbaar als ik na drie weken weer afscheid moest nemen voor een heel jaar van ‘onze’ hondjes, en omdat mijn leven thuis niet heel boeiend was en ik ook de luxe van een huis et cetera niet hoefde te missen (dat huis was zelfs altijd veel groter dan het onze, haha) had ik echt een hekel aan weggaan. Alleen onze eigen kat was een reden om er niet tegenop te zien, haha. Tegenwoordig gaan we kamperen en mis ik mijn vrienden en eigen leven/kamer en mijn eigen vrijheid vaak wel heel erg, hoe leuk het ook is op vakantie, dus thuiskomen is inmiddels echt een van mijn favoriete dingen. Weggaan alleen niet, haha.

Geef een reactie

Sluit Menu